Weet je het nog, in het begin van de zomer gaven we in zomers zeker allemaal één boek op dat we zeker zouden lezen voor eind september. En in zomers verlangen postten we ook een lijstje van de boeken die we heel graag zouden willen lezen voor eind september. Zou ons dat gelukt zijn?
JAN HAAS
Van mijn leeszomer sprongen er drie boeken bovenuit. Op de derde plaats eindigde deze zomer de nieuwste van Geert Mak Wisselwachter. Met Geert Mak zit ik weer in de schoolbanken tijdens de lessen geschiedenis. Eindeloos interessant en wat kan die man fijn vertellen. Wisselwachter gaat over Amerika en de verhouding met Europa tijdens de ambtstermijn van Franklin Roosevelt.
Op nummer 2 eindigde Het verdriet van België van Hugo Claus. Geweldig, meer wil ik er nog niet over zeggen omdat we het boek eind van de maand bij het klassieker-genootschap nog gaan behandelen. Ben je nieuwsgierig, lees vanaf 1 oktober mee.
Nummer 1 is een boek dat ik voor m’n verjaardag vroeg naar aanleiding van een recensie van Nico van der Sijde:Notities van een theoreticus door Shi Tiesheng. Ik schreef er al iets over in het uitstapje naar Azië van AiL. Een biografie van de geest noemt hij het zelf. Hij voert een aantal personages op, aangeduid met letters. De levensverhalen van die personages heeft hij nodig om zijn eigen verhaal te vertellen, de karakters en geschiedenissen vloeien soms in elkaar over. Ik heb er van genoten.
FAMKE
Wat een mooie reizen hebben we gemaakt deze zomer! Du moment dat ik de route van mijn Zomers Verlangen uitstippelde, begonnen mijn leesplannen alweer te wankelen door voorpiepers en andere aanlokkelijke leesavonturen. Toch ben ik nu met vier uit zeven gelezen best tevreden.
Het weerzien met Jack Kerouac was bijzonder - want voor het eerst in het Nederlands - maar in Satori in Parijs was het beste en briljante er helaas wel vanaf. Het was aan het eind van zijn carrière en leven dat hij dat schreef en zijn neergang is voelbaar. Heel anders was in dat opzicht De erfenis van Safae El Khannoussi: een bundel van twee eerder gepubliceerde korte verhalen van de Libris Literatuurprijs winnaar, waarin duidelijk de gelofte klinkt. Als je weet hoe die verhalen, onmiskenbaar háár verhalen, de opmaat zijn tot haar alom geprezen debuut is nieuw werk van haar wat dat betreft echt iets om voor op de uitkijk te gaan staan.
Gelukkig is het in ieder geval gelukt mijn Zomerse Zekerheid te lezen. Het complot tegen Amerika is heerlijk verteld en urgent. Philip Roth weeft de historische feiten geraffineerd door zijn verontrustende what-if verbeelding, die boeit, je laat nadenken, je bezig houdt. En blijft houden. Dat doet mijn zomerhit van dit jaar ook btw: Slechte gewoontes van Alana S. Portero was een totale verrassing. Wat betreft impact en toenadering. Het open en eerlijke coming-of-age verhaal van een transvrouw raakt je in je hart. Zomerhit en op mijn persoonlijke shortlist voor boek van het jaar.
De laatste drie liggen ongelezen klaar voor deze winter: bij het haardvuur. Gewoon lekker thuis en ook zeker geen verkeerde plek om in een boek te duiken.
TEA
Het verdriet van België van Hugo Claus stond op het programma om zeker te lezen, en ja, ik heb het uit. De boeken die we selecteren voor het k-g lees ik altijd, soms tegen heug en meug. Dat was met deze klepper zeker niet het geval, ik heb er veel meer van genoten dan tijdens de eerste lezing. Herlezen is helemaal geen straf, je moet wel de tijd hebben natuurlijk, vooral met deze dikke klassieker. Wanneer dit artikel verschijnt zijn we al met de bespreking begonnen. Ik geef 5 welgemeende sterren, een heel goed boek, mooi geschreven, sappig Vlaams taalgebruik, politiek interessant, maar nog veel boeiender: de ontwikkeling van de jonge Louis en zijn eerste schreden op het schrijverspad. Ter voorbereiding las ik Cees Nooteboom en Hugo Claus - Over het verdriet van België, fijne aanvulling, een tocht door Vlaanderen langs de plekken die voorkomen in het boek.
De acht boeken die zeker gelezen zouden worden konden niet allemaal afgevinkt worden als gelezen. Ik heb er een van de plank gehaald omdat het niet het juiste moment was voor het boek, kwam gewoon niet verder. Van de resterende titels pik ik er twee uit. Ik heb heel erg genoten van Weken maanden jaren - Sara Baume, ik vond dit een heel verrassend verhaal. Zintuiglijk geschreven en je kon niet anders dan intens meeleven in de wereld waarin twee mensen hun leven vorm geven. De uil - Stephen Moss was ook een voltreffer, een prachtige biografie waarin de beschrijvingen en schitterende illustraties mijn volle aandacht wisten vast te houden, een aanrader dus. Het boek dat op mijn (verborgen) niet-uitgelezen boeken terecht gekomen is: Het verborgen leven - Lida Turpeinen. Komt misschien ooit nog eens aan bod.
GIGI
Terugblik op zomers zeker
Het zal 35-40 jaar geleden zijn, echt waar, dat ik de films met James Dean in de hoofdrol telkens opnieuw bekeek als ze op tv kwamen. East of Eden was een van de drie films die ik toen vaker keek. Het verhaal maakte enorm veel indruk. In die tijd had ik nog geen idee van de mogelijkheid dat er ook een boek van dit verhaal zou bestaan. Dat drong pas tot mij door toen ik Hebban ontdekte. Iets later zelfs, toen de Engelstalige boeken beschikbaar kwamen op Hebban, denk ik. Maar vanaf dat moment wist ik dat ik Ten oosten van Eden van Steinbeck wilde lezen. Al snel had ik het in huis maar ik durfde nog niet te starten. Pas toen de roman De druiven der gramschap op mijn pad kwam – het klinkt misschien gek – ,drong tot mij door dat East of Eden, Of mice and men (dat ik las rond de tijd dat ik de James Dean films bekeek) en The grapes of Wrath van dezelfde auteur waren. Mijn fascinatie voor deze auteur en zijn boeken groeide in de afgelopen jaren. Eerst een herlezing van Of mice and men, daarna die zure druiven en dan nu eindelijk Ten oosten van Eden. Dat boek moest zeker uit deze zomer. Vanaf de eerste zinnen prachtig, vanaf het moment dat ik de moeder van Dean gespot had in het verhaal, niet meer weg te leggen. Het beloop in het boek is totaal anders dan de film, toch voelde ik de spanning en proefde ik de sfeer van die film van heel veel jaren geleden. Het is al prachtig geschreven, maar het verhaal moest ook even bezinken na het lezen. Ik vond het een topboek.
Terugblik op zomers verlangen
Voor deze zomer had ik een flinke stapel LUEKe boeken van mijn verlanglijst klaar gelegd. Allemaal zeker al een jaar eerder zo gepland. Ondanks dat moet de zomer nog enkele maanden aanhouden vooraleer ik al die titels weggewerkt heb. Boven is het stil en Zwaluwman moeten komende maand nog gelezen worden, dus vier weken extra zon heb ik minimaal nodig. Honderd jaar eenzaamheid heb ik doorgeschoven naar december. Tja, toen ik dat plande voor deze zomer, wist ik nog niet dat het forum roet in mijn planning zou gooien. Dat wordt wel een heel lange zomer, tot aan december en dus voorspel ik dat we geen witte Kerst hebben dit jaar. Het kan nog erger. De zeven manen van Mali Almeida lees ik pas volgend jaar (hmm, april zelfs). Ik heb geen idee of ik zoveel krediet krijg bij de weervrouwen, -mannen, en -godinnen?
Gelukkig is het mij gelukt om Jaguarman van Raoul de Jong uit te lezen. Het is een mooi boek, ontroerend maar ook springerig. Die springerigheid vond ik ook terug in het boekenweekessay dat ik ooit van hem las. Het blijft aanvoelen als een mix van roman en memoir en het staat vol met leerzame informatie waardoor het met momenten een non-fictie boek is/lijkt.
Mijn topper van deze zomerse verlanglijst is De allergrootste van Davide Morosinotto, op dit moment een van mijn favoriete jeugdboekenschrijvers. Je leert een lekker tegendraadse jongedame van zes jaar oud kennen, die zich in de volgende jaren vrijvecht en een geweldige carrière op zee ontwikkelt. Hou je van China? Ben je dol op piraten en dan vooral piratenmeisjes? Kun je genieten van een snufje magie en romantiek? Dan is dit een passende YA voor jou. Volgende zomer wordt mijn zomerse verlanglijst niet alleen zomers maar ook sober, soberder, allersoberst, echt waar.
INE
Tja, mijn zomerse zekerheid, Het zingen van de tijd, daarin heb ik zeker gelezen deze zomer. Maar zeker is ook dat het boek nog steeds niet uitgelezen is (ik zit zowat op 65 procent). Niet geslaagd dus voor dit onderdeel. Hoe moeilijk kan het zijn om een boek te lezen in drie maanden tijd? Heel moeilijk dus, zo blijkt. Het is een heel dik boek. Dat schrikt me op zich niet zo af, maar het is ook nog eens een erg onhandig formaat. Ik laat het dus op één plek liggen en lees er ook maar in op één plek: zittend aan tafel. En laat dat nu mijn minst favoriete leesplek zijn. Bovendien is het ook niet echt helemaal een topper voor mij. Het verhaal is interessant, het tijdsgewricht ook, en ik leer graag wat bij over muziek, maar sommige stukken houden mijn aandacht niet vast. Wat is toch tussen mij en Amerikaanse boeken? Het gebeurt wel vaker dat het niet helemaal klikt.
Met de rest van mijn zomers verlanglijstje is het beter gegaan. Eentje heb ik nog niet gelezen Autobiografie van mijn lichaam. Maar dat was overmacht! Plots zag ik dat mijn man in het boek begonnen was. “Nee, niet dat boek, dat moet ik deze maand nog lezen!”. Het was begin september. Mijn man is een relatief trage lezer. Een paar dagen voor het eind van de maand riep hij: “Uit! Je kunt het dus nog op tijd lezen”. En ja, ik ben dus een relatief snelle lezer, het had in theorie gekund, daarin had hij gelijk, maar hij wist natuurlijk niets van al mijn andere lopende challenges....
Ik heb me nu wel voorgenomen om toch zeker die twee boeken nog (uit) te lezen dit jaar. Als Gigi’s zomer van 2025 tot in april 2026 loopt, dan mag ik mijn zomer toch zeker ook wat uitrekken?
WILMA
Mijn zekerheidje was Het Italiaanse meisje van Iris Murdoch. Ik had het boek al jaren in de kast staan, maar de nieuwe uitgave van Cosimo was een extra reden het nu te gaan lezen. Het bijbehorende essay is helaas nog niet gelukt, maar ik heb nog genoeg ongelezen boeken van haar in de kast staan, dus dat komt wel goed.
Het boek is, wat mij betreft, echt wel typerend voor Murdoch: een beetje mystiek, liefdes, vreemdgaan, moeilijke familierelaties en misverstanden. Ik hou ervan.
En zeg nou zelf, de cover is toch geweldig?
Van mijn stapeltje ‘Zomers verlangen’ is er nog wat blijven liggen. Click met je hond vond ik wat veel met drie praktijk- en drie theorielessen per week. Gelukkig zijn we glansrijk geslaagd en gaat het supergoed met de hond. Of het boek ooit gelezen raakt?
Nacht in Caracas is nu mee op vakantie, net zoals Middaguur, dus wie weet streep ik die in oktober nog af.
Mary van Anne Eekhout vond ik erg de moeite waard, binnenkort maar eens Frankenstein gaan lezen. Ik heb geen feiten gecontroleerd, maar het verhaal kwam levensecht op me over, echt knap gedaan.
De rest stak er voor mij niet bovenuit, of ik ben het alweer vergeten. Ik heb iets teveel aan mijn hoofd en ben snel afgeleid, dus af en toe mis ik iets, denk ik. Komt wel weer goed.
We zijn natuurlijk razend benieuwd hoe is het met jullie zomerplannen afgelopen, want ook jullie lieten weten heel wat zomerse zekerheden en verlangens te hebben. Verliep jouw leeszomer volgens plan of net helemaal niet?
