Schaduwweduwe | Vraag 5: Mooiste, gekste, leukste, naarste?

Gigi Leestgraag

Mooi - Gek - Apart - Fraai - Vreemd - Naar - Leuk - Mooier - Gekker - Aparter - Fraaier - Vreemder - Naarder - Mooist - Gekst - Apartst - Fraaist - Vreemds - Naarst - Leukst - Mooi - Gek - Apart - Fraai - Vreemd - Naar - Leuk - Mooier - Gekker - Aparter - Fraaier - Vreemder - Naarder - Mooist - Gekst - Apartst - Fraaist - Vreemds - Naarst - Leukst

Vraag 5 | Welke passage heeft jou het meest geraakt of bevreemd of misschien wel laten lachen?

Welke passage viel jou het meest op of kun je je het best herinneren uit het boek omdat je die

Mooi vond?
Vreemd, raar, apart vond?
Pijnlijk of onplezierig vond?
Grappig of lachwekkend vond?

Katrin

Gigi Leestgraag

De alinea die begint op pagina 90 en op pagina 91 eindigt vond ik heel verhelderend. Het gaat hierom hoe zij de schuldgevoelens bij haar vader herkent. Waar dit in de praktijk naar voren komt. Maar dat zij ook ziet dat haar moeder ook een aandeel in heeft dat de relatie niet gelukt is. De schuld blijft een rol spelen ook toen haar moeder dementerend was.

Het toont al aan dat de rugzak van Christine al met relatieproblemen gevuld was. Dit heeft in de groei als volwassene vrouw een grote rol gespeeld. De angst om zich te laten binden en alle risico’s die daar aan vastgebonden zijn heeft zij dichtbij meegemaakt. Maar als jij je niet bindt doe jij jezelf ook tekort. In de relatie met Wieger heeft zij voor zichzelf een tussenweg gevonden. Om een relatie aan te gaan, zelf een kind te kunnen krijgen, maar ook een manier gevonden waar zij in haar optiek het minst gekwetst kan worden.

Swen Zuiderwijk

De meest bizarre passage van het boek vind ik toch wel de beschrijving van het artsenbezoek. Je zak het maar meemaken als arts: een zieke man met twee vrouwen, die zich beide een rol aanmeten. Of als vrouw van een zieke: de minnares van je man gaat óók mee naar de arts. En dan heb ik het nog niet over Christine en Wieger zélf.

In mijn herinnering beschrijft Christine dat Roos niet heeft geweten dat er nog altijd sprake is van een relatie. Maar juist om die reden ben ik eigenlijk ook wel benieuwd naar het verhaal van Roos. Ik kan me niet voorstellen dat je je afsluit voor het werkelijke verhaal als je in je relatie op zijn kwetsbaarst bent: je man doodziek, jij mee naar de arts en dan ook die andere vrouw, die een kind heeft met je man. Ik durf nog best te geloven dat het kan helpen om iemand mee te nemen naar dit soort zware bezoeken, maar hoe neutraal is die persoon? Hoe speelt die persoon een rol in je leven?

Gigi Leestgraag

Swen Zuiderwijk Ik kan me niet voorstellen dat je je afsluit voor het werkelijke verhaal als je in je relatie op zijn kwetsbaarst bent: je man doodziek, jij mee naar de arts en dan ook die andere vrouw, die een kind heeft met je man.

Dat ben ik helemaal met je eens. Dat beschrijf ik net ook bij een van de andere vragen. Ik geloof best dat ze Wieger in eerste instantie wilde geloven dat hij brak met Christine. Toch voelt het alsof ze het later wel wist maar dat het voor haar het beste paste om te doen alsof ze het niet wist. Als Roos nu toch eens een boek zou schrijven…

Thea Uri

Swen Zuiderwijk De meest bizarre passage van het boek vind ik toch wel de beschrijving van het artsenbezoek. Je zak het maar meemaken als arts: een zieke man met twee vrouwen, die zich beide een rol aanmeten. Of als vrouw van een zieke: de minnares van je man gaat óók mee naar de arts. En dan heb ik het nog niet over Christine en Wieger zélf.

Ik denk dat artsen qua gesprekspartners allerlei constructies tegenover zich krijgen en dat ze er verder niet over nadenken. Er is een patiënt en daarnaast een of meerdere contactpersonen. De arts gaat over het medische gedeelte en wil hiervan een samenvatting overbrengen aan de patiënt en zijn/haar contactpersoon/-personen. Ik denk niet dat hij zich bezighoudt met wat de relatie tussen deze mensen onderling is.

Thea Uri

Gigi Leestgraag Ik kan me niet voorstellen dat je je afsluit voor het werkelijke verhaal als je in je relatie op zijn kwetsbaarst bent: je man doodziek, jij mee naar de arts en dan ook die andere vrouw, die een kind heeft met je man.

Eens. Maar hoe het werkelijk zit, daar kunnen we alleen maar naar gissen. Het blijven aannames omdat we niet in het hoofd van Roos kunnen kijken. Wij bekijken het als buitenstaanders en Roos zit er midden in. Maar ook ik kan me nauwelijks voorstellen dat Roos niet weet hoe het zit.

Maddy23

Vraag 5 | Welke passage heeft jou het meest geraakt of bevreemd of misschien wel laten lachen?

Ik kom toch ook bij de passage in het ziekenhuis. De zin help ik de schildpad in zijn jas! maakte mij zo boos! In mijn notitieboekje staat ook een dikke uitroepteken met erbij geschreven. Beledigend!!!! Waarschijnlijk omdat ik zelf ook mee heb gemaakt dat ik mijn doodzieke vader in zijn jas hielp en dat hij bijna niet meer vooruit kwam, maar het zou niet in mijn hoofd opkomen om hem een schildpad te noemen, al zou het alleen in mijn hoofd zijn.
Het bevreemde mij vooral omdat ze daar wel was, dit schijnbaar kon denken en dan ook nog met z'n drieën daar zijn. Een hele vreemde situatie.

Gigi Leestgraag

Maddy23 De zin help ik de schildpad in zijn jas!

Bijzonder, ik heb dit in z’n geheel niet als beledigend gelezen. Eerder nog als liefkozende beeldspraak. Wat vervelend dat je het zo ervaren hebt, gekoppeld aan je eigen ervaring.

Ik snap wel dat je het zo kunt lezen, dat het voor jou als naar voelde. Bij het ziekbed van mijn dierbaren in de afgelopen jaren hebben ook heel wat metaforen, gebruikt, vaak ook wel dieren, maar dit hebben we allen als meer liefkozend en zacht ervaren. Als je dat niet zo gewend bent om te doen kan ik me voorstellen dat zo’n opmerking hard aankomt.

Maddy23

Gigi Leestgraag zo zoentje maar dat iedereen op zijn of haar eigen manier dingen kan voelen. Wat voor de een beledigend kan zijn, is voor de andere liefkozend. Toch twee uitersten 🤣

Gigi Leestgraag

Maddy23 ja, zeker twee uitersten. Ik was oprecht verbaasd dat jij het beledigend vond. Dan hoor je echt iets anders op zo’n moment.

Misschien komt het omdat ik dol ben op de meeste dieren en vaak dieren gebruik om iets aan te duiden.

Gigi Leestgraag

Katrin Dat is een mooi stukje op pagina 90-91. Christine reflecteert daar mooi op de relatie van haar ouders en kan dan beter beide kanten van het verhaal zien, dan toen ze zelf in de relatie zat.

Ik vond het sneu voor haar dat zij zo’n bindingsangst overhield aan die scheiding. Mijn eigen ervaring en die van mijn man bij de scheiding van onze ouders, hebben helemaal niet gemaakt dat wij bindingsangst overhielden. We zijn al veel jaren samen, heel veel jaren. Zo’n scheiding is nooit fijn en de een heeft daar jarenlang last van, de ander lukt het om het leven weer op te pakken, zonder dat het gevolgen heeft voor eigen relaties.

Verder vroeg ik me ook tijdens het lezen geregeld af of ze echt alleen maar bindingsangst had of dat ze gewoon verliefd werd op en ging houden van de verkeerde persoon.

Thea Uri

Gigi Leestgraag Verder vroeg ik me ook tijdens het lezen geregeld af of ze echt alleen maar bindingsangst had of dat ze gewoon verliefd werd op en ging houden van de verkeerde persoon.

Ik ga ervan uit dat Christine zelf niet van mening is dat ze verliefd werd op en ging houden van de verkeerde persoon. Voor haar was dit een grootse, intense liefde. Iedereen vindt er iets van, maar ik denk dat zij er geen spijt van heeft en Wieger beschouwt als de liefde van haar leven. Maar stel dat ze opnieuw zou mogen kiezen, dan weet ik niet of ze opnieuw voor Wieger zou gaan.

Katrin

Gigi Leestgraag Zo’n scheiding is nooit fijn en de een heeft daar jarenlang last van, de ander lukt het om het leven weer op te pakken, zonder dat het gevolgen heeft voor eigen relaties

Dat is idd. zo. Het is niet automatIsch een excuus dat je bindingsangst krijgt. Al kn ik mij voorstellen dat het bij haar een rol gespeeld heeft.

Michelle

Vraag 5 | Welke passage heeft jou het meest geraakt of bevreemd of misschien wel laten lachen?

Welke passage viel jou het meest op of kun je je het best herinneren uit het boek omdat je die
• Mooi vond?
• Vreemd, raar, apart vond?
• Pijnlijk of onplezierig vond?
• Grappig of lachwekkend vond?

Tja meer de gene die ik erg vondt

De blokker

Blz 85
Kotst Roos alles er uit in de steeg bij de Blokker.
Op deze bladzijden kwam Christine met de pas geboren Jonas Roos tegen in de winkel.
Ik vondt dit een vrij heftig stukje.
Vooral heel sneu voor Roos.
Zie je in eens een kind van jou man bij een ander.
Verschrikkelijk

Daar na krijg je nog een stukje over hoe mensen denken over mensen die vreemgaan

En jonas de pion

Blz111
Hij is mijn entree kaartje hun wereld in.

Jonas is haar excuus een pion. Helemaal zuiver voelt het niet.

Christine gebruikt Jonas om dichter bij Wieger en Roos te komen toe hij ziek werdt.

Ik vondt het een hele erge zin.
Je kind inzetten om ieds voor elkaar te krijgen. Ook Verschrikkelijk.

Susanna

Michelle Hij is mijn entree kaartje hun wereld in.

Wow ja….. dit is eigenlijk ook wel heeeel heftig inderdaad …. Ppfffff maar ze ziet het zelf wel helder…..

Saskia Jacobs Labree

Michelle eens vond Jonas als pion ook verschrikkelijk

Susanna

Gigi Leestgraag overhield aan die scheiding. Mijn eigen ervaring en die van mijn man bij de scheiding van onze ouders, hebben helemaal niet gemaakt dat wij bindingsangst overhielden. We zijn al veel jaren samen, heel veel jaren. Zo’n scheiding is nooit fijn en de een heeft daar jarenlang last van, de ander lukt het om het leven weer op te pakken, zonder dat het gevolgen heeft voor eigen relaties

Wat fijn dat scheidingen bij jullie geen sporen hebben nagelaten.

verder meen ik dat als er wel sporen zijn nagelaten, men er beter aan doet bv in therapie te gaan, persoonlijke ontwikkeling of iets anders om trauma’s te verwerken. Voor je in een realtime stapt of mss wel als je er middenin zit en je allerlei zaken duidelijk worden waar je last van hebt. Er was dus werk aan de winkel denk ik

EvelineJ

Wat mij erg raakte was de zin op pag. 84:

“Later hoor ik dat Roos heeft overgegeven in de steeg naast de Blokker”

Met haar baby van 6 weken oud in de wandelwagen komt ze Roos tegen in de winkel. Roos die weet dat haar man de vader is van dat jongetje. Poeh, heftig vond ik dat..

Thea Uri

Mooi: Op blz. 40 beschrijft Christine openhartig en eerlijk de liefde van Wieger en haar. Ze spaart hierbij zichzelf niet; Verder vond ik het een mooi gebaar dat Jonas de saxofoon van Wieger krijgt. (blz. 141 / 142); Ook mooi is het gedeelte over het kamperen: dit is heel blij en positief van toon, vooral de laatste regel van het hoofdstuk: 'Wij horen er ook bij'.(blz. 131)

Vreemd, raar, apart: de rol van Roos in de driehoeksrelatie. In de laatste alinea van blz. 26 bevinden Christine en Roos zich met z'n tweeën in één ruimte en geen van beiden zegt iets en ook tijdens andere ontmoetingen is het vreemd hoe zij zich ten opzichte van elkaar gedragen.

Pijnlijk, onplezierig: De bladzijden waarin pesten/buitensluiten beschreven wordt, zowel van Christine als van Jonas; Hoe snel kinderen meelopen met een kleine kliek; Hoe de volwassenen op de ACC (Anti Christine Club) reageren is ronduit schrijnend. Op de bladzijde ervoor gaat het over het pesten van Jonas. De geschiedenis herhaalt zich en dit is heel pijnlijk om te lezen. Ook pijnlijk om te lezen is het feit dat Wieger en Christine samen het echtelijke bed delen. Slechts één keer, en Christine voelt zich hierbij - terecht - ongemakkelijk, maar toch …

Grappig, lachwekkend: Het boek is nergens echt grappig, vind ik, alleen zwiepende zak op blz. 55 is nogal plastisch uitgedrukt en roept bij mij een hilarisch beeld op.

Saskia Jacobs Labree

Thea Uri Ja bovenstaande momenten vielen mij ook op. En nee, niks grappigs, alles is schrijnend. Zelfs gelukkige momenten hebben immers een schrijnend vleugje over zich.

Gigi Leestgraag

Thea Uri dat Christine zelf niet van mening is dat ze verliefd werd op en ging houden van de verkeerde persoon

Nee, dat ben ik volledig met je eens. Christine werd verliefd op hem, ging van hem houden en dat stopte niet. Ze houdt nu nog van hem en dat zal niet weggaan. Dus in haar ogen niet de verkeerde persoon.

Ik denk dat het de ‘verkeerde persoon’ was omdat hij niet koos, dat hij haar erbij nam. Dat maakt dat ze niet de liefde kreeg die ze verdiende. Zo voelt het voor haar niet maar voor de omgeving wel. Indie zin denk ik dat ze ‘verliefd werd op de verkeerde persoon’ om een stabiele relatie te krijgen waarin er wel een echte rol voor haar was weggelegd. Ze ervaart pas echt ten volle in hoeverre ze op het tweede plan staat nu ze met haar rouw ‘nergens’ terecht kan.

Enerzijds roept ze dat ze het wel goed vind, zo’n relatie zonder echte binding. Als we dat ‘psychoanalytisch’ benaderen, dan zou je kunnen zeggen dat ze zich niet wil binden door haar afkomst of dat ze blijft zeggen dat ze geen andere relatie gewild had om te verbergen dat ze het tegenovergestelde wilde: wel een vaste relatie, wel iemand die volledig voor haar koos.

Susanna

Thea Uri ja mooi gezegd Thea, precies dat idee had ik ook al…. Ergens in het begin heeft ze het er ook over dat ze toch vooral op h gewacht heeft…. Past ook in jouw opsomming…..

Saskia Jacobs Labree

Thea Uri en anderen . Ik kan het me wel voorstellen. Want Wieger is artiest. Dus altijd onderweg, werk in avond en nacht. Hij is geen nine to five type en dat maakt het makkelijker zijn handel en wandel te verbergen. Jonas, zijn zoon is ook altijd een goed excuus

Merel

De passage die ik pijnlijk vond was dat ze schrijft over haar ontmoeting met Roos terwijl zij achter de kinderwagen loopt en hoe ze er later achter komt dat Roos eenmaal buiten heeft staan spugen. Dat gaf voor mij zo sterk aan hoe moeilijk het voor Roos was.

Gigi Leestgraag

Katrin dat het bij haar een rol gespeeld heeft

Ik vermoed het ook, dat het bij haar een rol speelde.

Saskia Jacobs Labree

Gigi Leestgraag mee eens dat ze diep van binnen wel een echte relatie wil . Echter ik denk dat haar angst te groot is. Ik kan het niet los zien van haar herhaalde opmerkingen dat ze is wie hij denkt dat ze is of moet zijn terwijl ze eigenlijk voorzichtig en angstig en behoudend is. Daarom vraag ik me of of haar verliefdheid op hem niet eigenlijk een verliefdheid is op wie ze zou willen zijn

Gigi Leestgraag

Wat ik het mooist en tevens het meest pijnlijke en meest schrijnende vond, was het eerste hoofdstuk, de proloog, maar wel pas toen ik dat deel voor de tweede keer las, nadat ik het boek uit had. In dat hoofdstuk vraagt Christine aan het koor om het requiem te zingen voor haar man, terwijl velen niet weten hoe het zat met ‘haar man’. Op dat moment gaan zoveel gedachten, overpeinzingen en emoties door haar heen. Naast het intense verdriet en de immense rouw, dringt ook zo tot haar door dat zij geen inbreng heeft over de foto op het graf, dat ze geen rechten heeft als Schaduwweduwe, dat ze moet fungeren met leugens, verbergen, geheimhouden, verdoezelen en dat ze niet alles kan open gooien, nadat ze 20 jaar gezwegen heeft. Ik vermoed dat dat een beetje het moment is waarop ze denkt: ik ga alles vertellen, ik ga het van de daken schreeuwen, ik ga me niet meer inhouden. Dat voelde als het keerpunt in haar gedachten hierover. Ze wilde uit die schaduw stappen.

Mooi vond?

—> Dat Christine aan haar koor vraagt om dat requiem dat ze zo mooi vindt, te zingen op de avond dat hij twee jaar dood is.

—> Dat Jonas genoemd wordt in de rouwadvertentie

—> dat Jonas mee mag in die wagen in de rouwstoet, dat hij erbij hoort op dat moment
Vreemd, raar, apart vond?

—> velen hebben het gezegd: de momenten dat Christine mee ging naar het ziekenhuis aan het einde van het leven van Wieger. samen met Roos

—> Dat Roos het niet geweten zou hebben…
Pijnlijk of onplezierig vond?

—> Er waren best veel pijnlijke of onplezierige momenten

—> Het moment dat Wieger in het ziekenhuis ligt, die eerste keer, en dat Christine smoezen moe verzinnen om bij haar geliefde te komen, dat ze toeren moet uithalen om informatie te krijgen.

—> Dat moment dat Christine en Roos elkaar tegenkwamen. Heel pijnlijk. Voor beide partijen eigenlijk.
Grappig of lachwekkend vond?

—> ik heb heel af en toe ook moeten grinniken. Op een bepaald moment gaan Christine en Wieger wandelen waarbij Wieger alle planten bij naam noemt. Christine is wel onder de indruk van zijn kennis. Later komt ze tot de ontdekking dat hij die namen helemaal niet kent maar ter plekke verzint. Daar moest ik echt even om lachen. Af en toe toont de auteur Wiegers grappige kant. Dat vind ik erg mooi.

Susanna

Gigi Leestgraag Dat Jonas genoemd wordt in de rouwadvertentie

—> dat Jonas mee mag in die wagen in de rouwstoet, dat hij erbij hoort op dat moment

Ja mooi hoe iedereen Jonas zijn plek gunt…

Volgende pagina »