Irons, een titel die niet veelzeggend is. Ik wist dus ook niet direct wat ik moest verwachten en de korte inhoud maakte mij ook niet veel wijzer dan ik al was.
De bedenker Tristan Roulot , was mij totaal onbekend. Blijkbaar was deze man in het bezit van een diploma rechten maar koos hij toch voor het maken van stripverhalen.
De reeks rond Iron maakte hij met Luc Brahy. Een illustrator die mij al meer bekend was. Dit vooral door zijn deelname aan het maken van de strips Atom(ka) met Sylvain Runberg en Franck Thilliez.
Maar even terug naar Irons.
Daarin volgen we Jack Irons, een briljante cynische misantroop. Hij is ingenieur met specialisatie in gigantische constructies van staal en beton. Als er ergens iets verkeerd loopt met een bouwwerk dan rinkelt zijn telefoon en gaat hij aan het werk.
De reeks start al direct met een binnenkomer uit het verleden van Irons. Een beetje om aan te tonen, vermoed ik, hoe zijn karakter gevormd werd.
Er zit wat spanning in het verhaal, wat liefde en soms wat geweld. Ik zou wel aanraden om ze op volgorde te gaan lezen. De reeks bestaat uit drie delen en het einde van het derde deel doet mij twijfelen of er nog een vierde deel zal komen of niet.
Het leest allemaal zeer vlot zonder dat ik moest nadenken over het verloop van het verhaal. Een strip mag wel eens ongedwongen lezen zijn, zonder dat het al die lagen moet bevatten die je wel verwacht in een boek.
De kleurtekeningen zijn allemaal wel wat aan de donkere kant opgesteld. Maar het draagt wel bij aan het verhaal om het op die manier te doen. Zwart-wit ging hier zeker niet gewerkt hebben.
Door het lezen van al die strips begin ik er nu toch al wat meer mijn draai in te vinden. Bespreken blijft nog wat amateuristisch maar ooit komt dat wel goed.
