Persoonlijk sprak het mij wel aan om dit verhaal vanuit twee verschillende perspectieven te vertellen. Het cursieve schrift wanneer het om Carlotta's perspectief en leven ging, waar duidelijk de frustratie af te lezen is door de manier waarop ze zich ergert aan haar collega's en haar boosheid richting zù Peppino, die maar niet kan en wil zeggen wat er nu werkeljjk gebeurd is. En gelijktijdig de wanhoop van zù Peppino hierover.
En dan de andere verhaallijn, die het ware verhaal vertelt, wat ons steeds iets dieper het verhaal in trekt. Uiteindelijk komen die schrijfstijlen samen op een manier dat de, toch wel, belangrijke speler in dit verhaal, don Calogero, een rol heeft in de ontknoping. Door de brief van Sabedda aan Carlotta te overhandigen.
Wat ik prettig vond was dat elk deel en elk hoofdstuk met jaartal, plaats en onderwerp op een eigen pagina stond. Als het een kop boven een gewone pagina was geweest had ik er minder tot geen aandacht aan besteed en had niet zo snel de verandering in jaartallen meegekregen.
Samengevat; voor mij voegde het verhaal in twee verschillende tijden neerzetten wel wat toe. Het had niet anders verteld kunnen worden (vind ik). Ik vond het prettig dat elk deel begon met een stukje perspectief en leven van Carlotta (en zù Peppino) en daarna het 'ware verhaal' volgde.
