Harriet De mannen…. Zu Peppino springt er voor mij bovenuit. Hij is als het ware de regisseur van het verhaal dat Gna Bastiana in gang heeft gezet, ook al mijden ze elkaar. Zijn focus ligt op de adel en hun problemen, waarbij hij veel ziet en hoort, maar zelden zijn echte mening geeft. Zijn onbeantwoorde liefde voor Stefano’s moeder en haar verzoek om haar nalatenschap te beheren, lijken zijn drijfveer. Hij zorgt ervoor dat iedereen goed terechtkomt, maar houdt zich op afstand van politieke keuzes. Deze combinatie van terughoudendheid en toewijding maakt hem intrigerend en bewonderenswaardig, maar ook een beetje laf. Hoe zien jullie dat?
De vader van Sabedda is de volgende die mij bijbleef, maar niet in positieve zin. Hij wekt weinig sympathie, omdat hij vooral zijn eigen belang nastreeft, vaak ten koste van Sabedda. In tegenstelling tot zijn dochter, die krachtig en onzelfzuchtig is, toont hij een egoïstische kant die mij tegenstond. Zijn personage maakt ook geen ontwikkeling door.
Tot slot Don Calogera, een personage dat mij aanvankelijk niet aansprak. Zijn werk als rentmeester voor de adel, dat hij op een manipulatieve manier uitoefent, vond ik onprettig. Ook zijn link met de Omera vond ik negatief. Pas aan het einde van het verhaal won hij mijn waardering, toen bleek hoe hij uit liefde voor Sabedda heeft gezorgd en haar testament aan Carlotta overhandigde. Dit maakte hem menselijker, al vond ik het jammer dat hij na de ontmoeting met Peppino en Carlotta snel uit beeld verdween.
De schrijfster heeft vast een bedoeling gehad met hoe ik nadenk over bijvoorbeeld Don Calogero, dat vind ik mooi, want ik had uiteindelijk niet gedacht dat zijn personage zulke goede dingen zou doen. Ze heeft me dus laten zien dat een eerste indruk niet altijd de 'echte' hoeft te zijn en dat mensen een andere kant kunnen hebben dan je op het eerste gezicht denkt te zien.
