Susanna Er blijft me wel degelijk iets door het hoofd spelen…. Hoe komt het toch dat de overspelige vrouw, de minnares meestal (snel en eerste) veroordeeld wordt? Ik merk dat ik daar ook toe geneigd ben hoor dus blijkbaar is het zo ingebakken dat we dat doen. Was dat jullie eerste reactie ook? En hebben jullie er een verklaring voor?
Zelf heb ik deze ervaring minder, maar in zijn algemeenheid klopt het misschien wat je zegt. Als ik dan toch een reden moet bedenken: zou het kunnen dat vrouwen over het algemeen gewiekster en gehaaider te werk gaan dan mannen? In het geval van Christine en Wieger gebeurt dat volgens mij wel. Op bladzijde 34 staat bijvoorbeeld: 'Zorgvuldig navigerend rommel ik hem bijna onmerkbaar onze affaire in.' Wieger is opener, hem maakt het weinig uit wat anderen van hem denken. Door deze houding komt hij er nog mee weg, ook. Dat is, denk ik, het verschil, maar elke verhouding/relatie is anders …
Susanna Hoe kan het dat zelfs Christine de overspelige echtgenoot de hand boven het hoofd houdt? Ze schrijft immers dat hij een groot hart heeft en nog zo wat van die dingen. Misschien is het wel Roos die een groot hart heeft omdat ze Wieger niet de deur uit zet …
Christine is verliefd op Wieger. En als je verliefd bent, ben je geneigd degene vooral positieve eigenschappen toe te dichten en de negatieve te verzwakken of naar iets positiefs om te buigen. Christine ziet waarschijnlijk een mooiere versie van Wieger dan hoe hij in werkelijkheid is. En omdat ze Wieger niet alle dagen om zich heen heeft, is het makkelijker dit ideaalbeeld vast te houden. Ook speelt hier misschien eigenbelang een rol: door Wieger de hand boven het hoofd te houden, lijkt de relatie meer vanzelfsprekend - hij is nu eenmaal zo - en hoeft zij minder te vergoelijken.
Susanna doet Christine het omdat ze bang is hem te verliezen? Was haar vader ook iemand met een groot hart? Zijn de harten van mannen groter dan die van de vrouwen? Wat denken jullie?
Zowel mannen als vrouwen kunnen een groot hart hebben. Het hebben van buitenechtelijke relaties heeft daar niets mee te maken. Want juist door overspel te plegen, doe je vaak je eigen partner veel pijn. Dus hoeveel is zo'n groot hart dan waard? Waar het volgens mij wel mee te maken heeft is hoe iemand in het leven staat en hoeveel aandacht en liefde hij/zij geeft aan anderen. Die anderen kunnen mensen of dieren in je eigen omgeving zijn, maar ook elders in de wereld. Ik vind dat iemand die belangeloos allerlei hulpacties op touw zet, ook een groot hart heeft.
Susanna Misschien is het wel Roos die een groot hart heeft omdat ze Wieger niet de deur uit zet …..
Tja, dit is een lastige. Uit het verhaal van Christine kunnen we nauwelijks opmaken hoe Roos in dit hele gebeuren staat. Het lijkt wel of ze de minnaressen gedoogt. Ik heb een theorietje, maar ik kan er helemaal naast zitten: Roos is een stuk ouder dan Wieger. Dat betekent dat ze behoorlijk op leeftijd is (want zelfs een stuk ouder dan Wieger.) Misschien kon ze hem op lichamelijk of geestelijk gebied niet meer bieden wat hij nodig had. Door Wieger de ruimte te geven affaires aan te gaan, kwam hij aan zijn trekken, zodat zij een tevredener man thuis had. En dat gaf haar misschien ook meer lucht. Dit zou een verklaring kunnen zijn. Want Roos was volgens mij niet gek: ze kende Wieger en zijn streken vast wel … Wat ze had moeten doen kan ik niet bepalen, het was haar man en het is haar leven. Zolang je anderen geen pijn doet, en goed voor jezelf zorgt, kunnen alle keuzes goed zijn.
Wat Christine betreft vind ik het een ander verhaal: de affaire met Wieger was op zijn zachtst gezegd, niet echt handig. Jarenlang je relatie moeten verzwijgen, is niet gezond. Ook het afhankelijk zijn - komt hij nu wel of niet - lijkt mij niet ideaal voor je eigen ontwikkeling. Dan heb ik het nog niet gehad over het verdriet dat aangericht is/wordt door deze situatie. Ten slotte het naar buiten brengen van het verhaal: ik begrijp heel goed dat Christine rouwt om de dood van Wieger, maar die rouw had ze ook kunnen delen met alleen een kleine groep naasten. Of desnoods met een psycholoog. Nu weet iedereen het. Weegt die bevrijding op tegen alle meningen die zij nu ongetwijfeld ongevraagd op haar bordje krijgt?
Denken jullie trouwens dat dit boek bijdraagt aan meer begrip voor vrouwen die in dezelfde situatie zitten als Christine?
