Ik vond de introductie van het boek erg sterk, mede omdat deze wordt verteld door de zoon van de hoofdpersoon. Dat zorgt direct voor een persoonlijke en betrokken start van het verhaal. De chronologische opbouw vond ik prettig, omdat het de gebeurtenissen overzichtelijk maakt. Toch miste ik af en toe het gebruik van flashbacks; die hadden het verhaal wat meer spanning en afwisseling kunnen geven.
Wat ik minder vond, is dat het verhaal uitsluitend wordt verteld vanuit het perspectief van Stijn. Ik had het interessant gevonden om ook door de ogen van Robbe of een ander personage te kijken. Dat had naar mijn idee meer inzicht gegeven in de gebeurtenissen en de emoties van de verschillende betrokkenen.
Tot en met hoofdstuk 15 vond ik het verhaal vrij traag verlopen. Daarna kreeg ik juist de indruk dat er te snel door de gebeurtenissen werd gegaan, alsof de auteur het verhaal wat gehaast wilde afronden. Wel vond ik het interessant dat er inzicht werd gegeven in de werkwijze van een moordonderzoek in België. Toch had dit voor mij niet bij elke moordscene even uitgebreid gehoeven; hierdoor voelde het soms alsof ik naar een scenario van een televisieserie keek in plaats van een boek las.
Daarnaast vond ik het jammer dat de verhaallijn rondom het stalken in het begin veel aandacht kreeg, maar later naar de achtergrond verdween. De nadruk lag uiteindelijk meer op het moordonderzoek dan op de oorspronkelijke stalkingszaak, waardoor de spanning en samenhang in het verhaal wat verloren gingen.
Wat ik wel positief vond, is dat de auteur gebruikmaakt van echte straatnamen en locaties. Dat maakt het verhaal herkenbaar en geloofwaardig. Tegelijkertijd had ik graag iets meer beschrijving van de buurten zelf gelezen — bijvoorbeeld over de sfeer of het type omgeving — zodat ik me beter kon inleven in de setting.
Over het algemeen vond ik het een interessant boek met sterke elementen, maar de wisselende tempo’s en de beperkte perspectieven zorgden ervoor dat ik er niet volledig in werd meegenomen.
