De Hebban Crew Blog is een wekelijkse blog waarin elke keer één crewlid vertelt over wat hen bezighoudt op het gebied van boeken. Aan de hand van een vraag nomineren ze aan het einde van de blog een ander crewlid, die het stokje overneemt. Dit is de blog van vorige week.
Welk boek liet jou dit jaar op een andere manier kijken naar de wereld om je heen, dat vroeg @Roos (Crew) mij in haar blog vorige week. Een mooie vraag, waar ik best even over moest nadenken. Niet omdat ik het moeilijk vond om een boek te bedenken, maar juist omdat ik het lastig vond om tot slechts één titel te komen (spoiler alert: dat is ook niet gelukt). Een van de leukste eigenschappen van boeken vind ik dat ze je horizon verbreden. De ene keer is dit omdat een verhaal zich afspeelt in een land dat totaal niet op Nederland lijkt, de andere keer komt het doordat je leest over een hoofdpersonage dat ver van je af staat en soms is het juist als je leest over een situatie die lijkt op die van jou, maar waarin compleet anders gehandeld wordt dan je zelf zou doen. Tijdens het lezen dringen de vragen 'Waarom maakt een personage deze keuze?', 'Welke omstandigheden leiden tot deze beslissing?' en 'Wat zou ik zelf doen in zo'n situatie?' zich regelmatig aan me op. Als ik mezelf honderden pagina's lang heb ondergedompeld in een boek, dan leidt dat vaak tot meer begrip. Ik merk dat ik met meer empathie en mildheid naar dingen kan kijken waar ik eerder misschien snel een oordeel over zou hebben gehad. Het werkt trouwens ook andersom: dat ik een bepaalde keuze of zienswijze nóg minder begrijp, of dat ik vraagtekens plaats bij iets dat ik voorheen volkomen normaal vond. Anders gezegd: lezen maakt mijn wereld groter, helpt me mijn mening aan te scherpen en leert me dingen vanuit andere perspectieven te bekijken.
Welke boeken hebben daar het afgelopen jaar het meest aan bijgedragen? Dat zijn toch de boeken die (direct of indirect) een maatschappelijk probleem blootleggen, boeken waarin het schuurt. Voor mij waren dat dit jaar Trofee van Gaea Schoeters en De verkeerde afslag van Davide Coppo. Tijdens het lezen van Trofee, een verhaal over de trofeeënjacht in Afrika, kon ik niet anders dan peinzen over de Westerse inmenging en overheersing op datzelfde continent. Ook zette het me aan het denken over eigenaarschap: van wie is land, en van wie zijn de mensen en dieren die op dat land leven? Daarnaast dwong het boek me op vrij brute wijze om mezelf af te vragen wat eigenlijk het verschil is tussen een mensen- en een dierenleven. De verkeerde afslag liet heel mooi zien hoe een beïnvloedbare en kwetsbare jongen kan worden opgeslokt door een groep die een zeer extreem en controversieel gedachtengoed aanhangt. Na het lezen van het boek veroordeel ik nog steeds het gedachtengoed van deze (en vergelijkbare) fascistische groeperingen, maar ik begrijp wel beter hoe iemand zich erdoor kan laten meeslepen en steeds dieper in een dergelijke organisatie kan komen, waarna de weg terug onmogelijk lijkt. Andere boeken waar ik bij de vraag van @Roos (Crew) direct aan moest denken zijn Laura H. van Thomas Rueb, Oroppa van Safae el Khannoussi en De instructies van Carolina Trujillo. Aan welke boeken dachten jullie bij deze vraag?
Na het serieuze overpeinzen van mijn blik op de wereld, heb ik zin om me met een grote kop thee op de bank te installeren en er een boek bij te pakken dat leest als een zucht van verlichting. Een boek dat je keer op keer kunt lezen en dat je past als een oude jas. Vandaar ook mijn vraag aan @Anouk (Crew): wat is jouw ultieme comfort-boek?