Lieve dames,
Ik denk dat we allemaal hebben ingezien dat de Indonesische gewoontes (van een eeuw geleden) ons niet bekend waren. In veel opzichten hebben we allemaal inzichten opgedaan en dingen geleerd over deze cultuur. In deze vraag wil ik het graag met jullie hebben over rituelen en gewoonten die langskwamen in Lichter dan ik.
Vraag 7 | Rituelen en gewoonten
7a. 'Ik was bang dat de frêle Karsinah zou bezwijken onder al het goud dat ze op haar lijf en hoofd droeg. Met name de widji dadi leek me een gevaarlijk moment, dan trapt de bruidegom met zijn rechtervoet een rauw ei kapot, waarna de bruid op de grond knielt en zijn voet schoonwast met bloesemwater. Dit ritueel duidt aan dat de bruidegom een verantwoordelijk gezinshoofd zal zijn - en de bruid een onderdanige echtgenote. (blz. 47) Welk ritueel sprak tot jouw verbeelding en waarom juist deze? Extra: is dit ritueel in de huidige tijd in onze samenleving in te voeren? Zo ja, hoe zou het gemoderniseerd kunnen worden?
7b. Ook kwamen in Lichter dan ik diverse gewoontes langs, zoals dat een ongehuwd Javaans meisje niet zomaar een Nederlandse officier als eerste hoort aan te spreken (blz. 51) of het lopen op blote voeten en moeten wennen aan schoenen (blz. 65). Welke gewoonte viel jou op en waarom deze?
7c. Heb jij een gewoonte of ritueel in jouw leven die (moeiteloos) in het leven van Piranti/Isah zou passen? Welke is dat? Leuk als je dit met ons wilt delen!
Ze noemden me baboe
Bron: Ze noemen me baboe | Java Post Interessant artikel met het oog op ons boek!