De wereld is veel veranderd sinds het uitkomen van AI. Nu moet men zich telkenmale de vraag stellen of iets echt is of gegenereerd geweest is. Vooral in fotografie begint dit moeilijk te worden. Sommige beelden zien er echt uit maar zijn het niet wat dan natuurlijk weer het omgekeerde opwekt als iemand een speciaal beeld geschoten heeft dat men denkt dat het AI is. Denk daarbij maar aan de foto van de Olympische spelen met de surfer die boven het water zweeft met zijn surfbord evenwijdig met zijn lichaam. Velen dachten AI maar niets was minder waar. Waar wil ik naartoe met deze uitleg? Niet om jullie in slaap te laten vallen maar wel om mijn laatste gelezen boekje in beeld te brengen.
Dorothea Lange door Mark Durden
Het fotoboekje dat ik gelezen of bekeken heb is er eentje uit de reeks 55. Een reeks boekjes dat uitgebracht werd begin de jaren 2000. Pocket boekjes om de prijs laag te houden. Want zeg nu zelf, niet iedereen kan 60a70 euro neertellen voor een fotoboek. Ik heb dit boekje niet gekocht maar in de bib geleend.
Dorothea Lange, een zeer gekende fotografe, die het vroeger moest stellen zonder AI. Een documentaire fotografe, wat dan weer een tak is in de fotografie dat mijn aandacht zeker kan pakken.
Lange is een dochter van Duitse migranten die in 1895 in Hoboken, New Jersey, beland waren. Op de leeftijd van 7 j kreeg ze polio. Ze startte haar fotografie carriëre als portretfotografe maar schakelde dan meer en meer over op reportage fotografie.
Ze is vooral gekend om haar werk rond migranten. Het in beeld brengen van deze mensen met de focus op hun lichaamstaal. De vrouwen komen veelvuldig naar voren als het sterkere deel van het gezin.
De teksten zijn zeer duidelijk en de foto’s zijn, ondanks het pocket formaat, toch mooi en duidelijk afgedrukt.
Tekst en foto’s samen brengen de lezer een volledig beeld van het fotografische leven van Dorothea Lange die aan kanker stierf in 1965.
