Ik las precies twee boeken die jij niet noemt: 'Oroppa' en 'De dragers". Allebei boeken die ik met plezier heb gelezen, maar ook boeken die ik niet tot mijn favorieten zou rekenen.
Ik ben namelijk heel sterk een 'gevoelslezer'. De boeken die ik tot de beste reken zijn degenen die iets met mij persoonlijk doen: ze laten me ergens anders naar kijken of in een uiterst geval zelfs over denken, ze weten me echt te raken (doen me huilen, keihard lachen, raken aan mijn kern)… Dit deden deze boeken niet.
Zou ik vanwege deze wellicht subjectieve leeswijze daarom per definitie een slecht jurylid zijn? Ik denk dat het sowieso onmogelijk is om jezelf niet mee te nemen bij het beoordelen van een boek. Wie meer kennis van een bepaald onderwerp heeft, zal een boek daarover anders lezen en beoordelen dan iemand die er niets van weet. Wie veel las, zal minder snel echt verrast worden in een boek door schrijfstijl, perspectief, woordkeuze. Wie zich herkent in een bepaalde hoofdpersoon of bij wie een onderwerp of situatie resoneert met iets uit het eigen leven, zal een boek anders lezen dan iemand die zich er helemaal niet in herkent. Kortom, mijns inziens is het onmogelijk om geheel objectief te lezen en daarmee te jureren. Wel zal een meer gevorderd lezer wellicht sneller de kwaliteit inzien van een boek waarvan het onderwerp niet direct binnen zijn/haar interesse valt.
Een compleet objectieve jurering is denk ik uitsluitend mogelijk dmv AI. Maar is het mooie aan literatuur, net als aan andere kunsten, niet juist dat het ons kan raken tot in onze o zo menselijke ziel?