Schrijversbijeenkomst met P.F. Thomése
Geregeld ga ik, samen met een vriendin, naar een schrijversbijeenkomst. We genieten van de sfeer, de ambiance, meestal ook van het verhaal van die auteur en we (die vriendin en ik) sluiten af met een nazit met lunch. Dit keer was P.F. Thomése te gast en hij sprak voornamelijk over zijn laatste roman Black-out, met enkele uitstapjes naar eerdere romans zoals Schaduwkind, Vaderliefde en Swansdale. Vaak probeer ik het bijpassende boek voorafgaand aan de bijeenkomst te lezen maar dat lukt niet altijd. Dit keer lezen we dit boek ook voor mijn fysieke leesclub (niet geheel toevallig trouwens) waardoor ik al ver gevorderd was, maar ik heb het boek nog niet uit. Af en toe moesten mijn oren even dicht als ik vermoedde dat er een spoiler kwam. Elke keer als het een fijne bijeenkomst is, en dat is het vaak maar zeker niet altijd, neem ik mij voor om er iets over te schrijven. De afgelopen jaren kwam het er telkens niet van. Vandaag probeer ik het weer opnieuw.
.
Een van de eerste dingen die hij zei: “Het moet niet gaan om de schrijver…” en toch…
Het boek Black-Out
Zoals gezegd koos iemand uit mijn fysieke leesclub voor deze roman, mede omdat de auteur dit jaar zou komen spreken. Ik heb zijn roman Schaduwkind al lang in de kast staan. Dit gaat over zijn overleden dochtertje en ik weet dat het een mooi boekje is maar vanwege het onderwerp schoof ik het altijd ver voor me uit. Toen ik hoorde dat dit boek op onze leeslijst stond had ik nog geen idee waar het over zou gaan. Via via hoorde ik dat ook deze roman gaat over een kindje dat overlijdt. Daar schrok ik van, ik blokkeerde zelfs en probeerde onder dit boek uit te komen. Totdat ik van onze leesclubcoördinator hoorde dat zij het wilde lezen omdat ze van iemand had vernomen dat dit het mooiste boek was dat die persoon in de afgelopen jaren had gelezen. Dat haalde mij over de streep. Naast het thema rouw en verlies gaat het ook over Schuld & Straf, Boete doen, Racisme/Jij hoort hier niet, Mannen vs. Vrouwen en Verdien je meer in het leven als je rijk bent? Dat zijn toch heel wat interessante thema’s om over te lezen.
Het lezen
Ruim een week geleden begon ik met Black-out en die eerste pagina’s vond ik heftig en zwaar. Ik kwam er niet goed in. De personages kregen geen vat op mij en ik niet op de personages. Er werden veel merknamen genoemd en daar bent ik een beetje allergisch voor. En het hele akelige begin van het verhaal voelde een beetje kil en klinisch beschreven. Ik had er beelden bij maar ze waren heel koud. Na enkele hoofdstukken ging het verhaal meer leven maar dat begin bleef me achtervolgen. Ik bleef moeite houden met de schrijfstijl en de personages, hoewel er ook zeer schrijnende maar juist zeer invoelbare passages in beeld kwamen. Vanochtend, voordat ik vertrok, vroeg ik mij af of het iets zou uitmaken als ik P.F. Thomése over het boek zou horen praten.
P.F. Thomése
De bijeenkomst begon met een lokale Spoken Word artieste, Britt van Baaren, die een prachtig verhaal vertelde over klimaatverandering. Zij werd hierbij ondersteunt door haar vader op de gitaar en ik kan je vertellen dat dit een magische combinatie is. Ik hoorde haar eerder spreken en ik was wederom verrast door haar talent en haar verhaal. Ik was al goed in de stemming toen Thomése het podium opkwam. Vanaf zijn eerste woorden maakte hij een sympathieke indruk. Bescheiden en toch trots op zijn werk. Hij was lief en complimenteus over de Spoken Word artieste en haar verhaal en betrok dit direct in zijn verhaal. Een van zijn eerste woorden waren dat het in een roman niet gaat om de schrijver. Hij doelde volgens mij op veel biografische elementen in een boek. Die zitten er bij hem zeker in, hij verloor zelf zijn dochtertje en dat onderwerp komt in bijna elke roman terug.
De auteur vertelde over rouw, dat het een vorm van liefde is, de enige manier om vast te houden aan de relatie met iemand die je verloren hebt. Zijn verhaal over rouw, iets wat vaak een heel lastig onderwerp is, had iets moois, iets liefs en iets waarachtige. Zelf gaf hij aan dat hij er niet goed over kon spreken maar dat de schrijftaal hem geholpen had om zo’n intiem onderwerp toch bespreekbaar te maken. Hij kon het nu voorlezen en hierdoor kon hij het gesprek met anderen aan over zijn verlies.
Een mooie uitspraak van hem:
Rouw verandert niet. De schok is weg maar de realiteit blijft.
Dit vond ik zo herkenbaar, dat ik deze auteur in mijn hart sloot en anders over Black-out ging nadenken. Toen las hij ook nog een stuk voor uit deze roman. Precies dat klinische, kille stukje, waar ik zoveel moeite mee had. Opeens was die klinische aanpak heel logisch. Het klopte en het raakte. Opnieuw zag ik de beelden voor me van dat eerste hoofdstuk van het boek en alles schoof in elkaar.
Er werd nog veel meer besproken maar dat vertel ik hier niet omdat dit ook iets weggeeft van het verhaal. Wat ik wel kan vertellen is dat ik enorm verrast werd over de inzichten en opvattingen van de auteur. Een plezierige verrassing, waardoor ik de roman met een andere blik lees. Ik hoop het boek vanavond of anders morgenavond uit te lezen.
Terugkijkend op de vraag aan mijzelf van vanochtend, kan ik aangeven dat het soms wel degelijk uitmaakt of je een auteur hebt horen praten over zijn boek. Ik moest in dit geval de auteur even loskoppelen van de personages die hij beschrijft en de herhaling van dat eerste hoofdstuk, in dit geval voorgelezen door de auteur, maakte de leeservaring opvallend anders.
Ik denk dat ik, door het het verhaal van vanochtend, bijna weet op welke partij hij gestemd heeft afgelopen maand 😁. Ik kan me er goed in vinden.