4a Het eerste hoofdstuk brengt je in het verhaal. Jarawan laat je gelijk kennismaken met veel facetten van het verhaal dat later pas context krijgt. Hoe is dit begin bevallen?
In het eerste hoofdstuk komen al heel veel onderdelen van het boek aan bod. Met de opening zet de schrijver je direct 'aan". De openingsalinea trekt direct je aandacht en wekt je belangstelling op. De opbouw van het boek draagt hier aan bij met de indeling in drie trappen en het aftellen van hoofdstuk 50 naar 0. Om deze vraag te beantwoorden, blader ik nog even door het boek. Hierbij valt mijn oog op de Engelse teksten van The Lebanese Rocket Society: it is like a hidden, forgotten story en The moon has lost her memory. Deze teksten vallen na het lezen van het boek op hun plaats. Bij de start van het lezen, waren deze teksten nog betekenisloos.
En zo komen er in de openingsbladzijden al heel veel facetten voorbij; de karakters in het boek en hun positie in het verhaal, de laag over de raketlanceringen, de ontwikkelingen in Libanon, de schrijfstijl ("Ik wil je voorstellingsvermogen dan ook niet beledigen door het drama van de gebeurtenissen in het algemeen en die van de bevalling in het bijzonder uitvoeriger te beschrijven. De volgende steekwoorden moeten volstaan: vruchtwater, scheepsarts, stortbevalling"), schrijfwijze met een verteller ("En zo begint dus het verhaal. Natuurlijk is er nog een hoofdverhaal, een voor- en een voorvoorgeschiedenis. En een paar neven- en ondergeschikte verhalen. Het is net als bij een goede Baklava; je hebt verschillende laagjes nodig die in de juiste verhouding op elkaar gelegd een verrukkelijk en machtig geheel vormen."), verschillende tijdsperiodes, etc, etc. Als een tsunami komt het verhaal los van de bladzijde om je te overspoelen en je als lezer in een staat van verwarring en verlangend naar meer te brengen. Wat een opening!!!!
4b De geluksbrenger is een volle, rijke roman. Het zit vol verhalen, er zijn tijdsprongen, er zijn ontmoetingen, er is geschiedenis, een verhaal binnen een verhaal. Maar wat vind jij van de opbouw?
Kortom laat weten wat jouw mening is!
Ik vind het magnifiek!!!! Dat iemand zo kan schrijven en zoveel in een boek onder de aandacht kan brengen en daarbij de verhaallijn vast weet te houden. Het is een kunstige balanceer act. Waarbij je als lezer soms denkt welke afslag neemt het boek: bijvoorbeeld een uitstapje naar de uitleg over het piramidespel om het vervolgens een paar bladzijden later naadloos in het verhaal te verweven.
De afwisseling in schrijfstijl versterkt het verhaal enorm. Soms is het bijna afstandelijk (zie beschrijving van de bevalling hiervoor of de alinea met als kern Tot straks) waarbij een onderhuidse spanning opgebouwd wordt en dan weer is het heel rijk van taal vol van zijpaadjes. Steeds hield het me bij de les: wat gebeurt hier, waar ontwikkelt het verhaal zich naar toe? Dit maakte dat ik tijdens het lezen alert moest blijven en niet gedachteloos kon lezen.
De eerste hoofdstukken had ik nodig om te wennen aan de rijke schrijfstijl en het springen door de tijd. Regelmatig las ik een alinea voor een tweede keer. Om goed te kunnen zien wie het onderwerp was en wanneer het speelde. Toen de personen herkenbaarder werden (overigens vind ik het interessant om te zien dat de ouders bij hun voornamen genoemd worden; dat plaatste ze voor mij meteen in een soort van bijrol; herkennen jullie dat?) en de verhaallijnen zich ontsponnen was het herlezen niet meer nodig en zat ik volledig in het verhaal. In het begin was ik soms ook nog wel wat zoekende wie het verhaal vertelde. Veelal was het Lilith, maar soms leek er een verteller/voice over te zijn.