6a Hoe is de manier van schrijven van Jarawan je bevallen? Ik vond het een heel aangename schrijfstijl. Eentje die wel uniek is. Doordat ik al voorbereid was door de andere lezers, vond ik het niet zo moeilijk om mij daaraan aan te passen. Ik vind het intrigerend hoe de verschillende verhaallijnen, tot zo een verhaal worden gevormd, hoe hij dit in elkaar geschreven heeft. Het is een heel chaotische stijl, een filmische stijl ook wel, maar alles komt wel uiteindelijk samen en er blijven voor mij weinig stukjes onbeantwoord. Alleen het verhaal van Anahid, die blijkbaar een heel ander leven heeft geleefd, komt minder aan bod, maar dat zou het misschien dan wel ook langdradig gemaakt hebben. Het hoort ook minder bij het familieverhaal van Lilit (hoewel wel een deel ervan, maar niet allesbepalend, denk ik).
6b Het je een verklaring kunnen vinden voor de nummering van de hoofdstukken die aftellen? Eerst dacht ik dat het met de raketten te maken had, maar zoals al iemand anders opperde in de groep, denk ik nu ook dat het aftellen te maken heeft met Libanon. Het verhaal eindigt waar de familiegeschiedenis begon. Alles is uit de doeken gedaan.
6c Heb je mooie zinnen of bijzondere scènes gemarkeerd? Dan kan je die hier delen. Ik heb heel veel scènes en zinnen aangeduid. Denk te veel om hier te benoemen.
Een aantal die me bij zullen blijven:
- p17: het moment dat Jules meegaat naar de echo
- p25: De quote van Ralph Waldo Emerson: “Iedere geest bouwt voor zichzelf een huis en voorbij dat huis een wereld en voorbij die wereld een hemel.”
Mooie metaforen:
- p25: de metafoor met rouw: “het was eerder als een ruimtecapsule die neerstortte op aarde: je werd door elkaar geschud totdat je bewusteloos raakte, de buitenmantel ging in vlammen op, de dampkring deed zijn best om je af te remmen, en als je ten slotte landde, dan was het met een gehavende parachute, ondersteboven in een oceaan, en alleen als je heel veel geluk had, verdronk je niet.” Deze kwam enorm binnen, omdat ik onlangs zelf iemand heel dicht bij me verloren ben. Ik herkende de rollercoaster wel heel hard.
- p43: metafoor voor dementie: ‘metafoor van taaie verf, die zijn synapsen aanviel totdat alles zwart kleurt’
Grappige overgangen soms, zoals p 35, terwijl Maroun naar boven gaat (De man is vijfenzestig en heeft heupproblemen, dus dat gaat wel even duren. Laten we daarom, terwijl hij naar boven klimt, even teruggaan naar een anekdote uit mijn kinderjaren). -> mooie herinnering ook, de eerste raket die ze dan samen bouwen.
De vele mooie herinneringen die de zusjes ophalen aan hun ouders en hoe de zwangerschap en bevalling geweest is (bvb. p 80)
Hilarisch stukje van Opechancanough en Maroun die het gebouw laten ontruimen, p 100.
Ook heftige stukjes, bvb. de automutilatie van Lilit (p 106). Mooie verwoording ook: ‘Als het om je heen donker wordt, dan schrijf je je bij die duisternis vandaan, en als het om je heen licht is, dan word je aangetrokken door de duisternis van anderen, want als je ooit een voet in die schaduwwereld hebt gezet, vind je de weg ernaar altijd terug.’
Bij mij is het echt een boek vol met plakkertjes geworden, om mooie stukjes, zinnen aan te duiden, maar deze worden zo afgewisseld met grappige stukjes. Een rollercoaster aan emoties ook. Zoals iemand het al beschreef: ‘een stortbevalling’.
