In deze wekelijkse rubriek zetten we telkens een Nederlandstalige feelgood auteur in de schijnwerpers en deze week is het podium voor Ruud van Gessel. En hou morgen ons Instagram account in de gaten, want daar kan je morgen de drie boeken van de 'Bubbel'-serie winnen. Hoe leuk is dat?
Ruud van Gessel is regisseur van talloze televisieprogramma’s en documentaires. Hij schreef non-fictie boeken als Alle Kinderen Zingen, Veertig: alles over de magische leeftijd en was medeauteur van het standaardwerk Een eeuw van beeld en geluid. Op zijn reizen schrijft en fotografeert hij voor glossy’s over bijzondere plekken in de wereld. Zijn romance Bubbelsreeks is gekocht door een Deense uitgever en zal in 2026 in Duitsland verschijnen. Met zijn achtergrond als cultuurhistoricus is hij gefascineerd door het feit dat ‘wat de mens beweegt’ tijdloos is en zelden gebaseerd op de feitelijkheid der dingen.
Interview
Wanneer wist je dat je (feelgood)auteur wilde zijn?
"Mijn lieve moedertje die als vrijwilligster in een bibliotheek werkte vertelde me dat ik als kind al verhaaltjes schreef. Na het voorlezen ervan kreeg ik applaus en een knuffel wat natuurlijk naar meer smaakte. Op de middelbare school schreef ik de halve schoolkrant vol met belevenissen uit een tienerleven die met plezier van ‘de stoerste jongen tot en met het mooiste meisje van de klas’ gelezen werden. Het was toen dat ik besefte dat ik met mijn fantasie en geschreven zinnen een publiek kon veroveren. Elke schrijver heeft echter een zetje nodig. De volgende stap is dat je de durf moet hebben om achter je schrijfplekje vandaan te komen en je werk naar buiten te presenteren. Dat moet je willen want de wereld van de schrijverij is verre van een droomfabriek. In de twintig won ik de Visser-Neerlandia Prijs voor Scenario. Van die prestigieuze prijs ben ik nu de juryvoorzitter. Ik ging bij de redacties van weekbladen langs, schreef een paar non-fictie boeken en met De Kring in Amsterdam als uitgever is de cirkel rond."
Wat is je grootste schrijfwens en/of schrijfdoel?
“Ik schrijf elke dag mede door mijn werk als regisseur en scenarist van grote evenementen. Dat werk heeft een heel pragmatisch doel. Bij televisie of het nou een talkshow, documentaire of nieuw format is draait het alleen om een zo groot mogelijk bereik in de beoogde doelgroep. Mijn kracht is het ‘omkeren’ van wat al bestaat. Bij grote evenementen geldt een ander doel. Het publiek heeft veel geld betaald voor een kaartje. Het ‘omkeren’ moet je nu lezen als ‘verrassen’. Dat zie je bijvoorbeeld bij optredens van Taylor Swift en Lady Gaga. Iedereen kent de liedjes maar de unieke ervaring zit in de volgorde, de aankleding en de effecten. Dat is allemaal vooraf geschreven. Niets van glamour, heel eenvoudig handwerk. Met het schrijven van boeken is mijn wens dat de lezers meegaan in de wereld en de personages die ik bedacht heb. Het doel is alle liefde voor de inhoud ten spijt ook in de boekenwereld dat het werk verkoopt en een tweede druk krijgt.”
Welk van jouw boeken zou je wel op het witte doek willen zien?
"In recensies op Hebban, Goodreads en Storytel lees je vaak dat mijn liefdesromans filmisch zijn. Ze zien het verhaal voor zich. Voelen de emoties van de karakters, de schoonheid van het landschap en de bijzondere locaties. De Cava Dagboeken- Een eindeloos liefdesverhaal zou een geweldige Netflix serie zijn. De hoofdpersonages én de bijrollen, vader en moeder van Jordi, maken een ontwikkeling door. Het boek is net als de andere met een technische term gelaagd en zit vol cliffhangers. Kortom ideaal om te bingen met een geliefde naast je hangend op de bank. Mijn wens op het witte doek is de internationale liefdesroman waaraan ik nu schrijf met als titel De schoenen van Eva Braun. Ook hier geldt weer mijn ‘omkeren’ en ‘verrassen’. In het hele boek komt de vrouw die direct geassocieerd wordt met Hitler helemaal niet voor. Het is een roman over de liefde tussen een jongen en een oudere man, die hoewel het zich afspeelt in het verleden hoogst actueel is. Mocht het ooit zover komen dan zal een scenarioschrijver mijn werk als basis gebruiken. Schrijven van scripts is een heel eigen genre en vraagt een groot vakmanschap waarbij je eigen ego geen rol mag spelen."
Voor welke auteur ren je naar de winkel zodra er een nieuw boek verschijnt?
“Dat is zeker en vast als er weer een nieuwe Tsjechov vertaling uitkomt. Deze Russische grootmeester is mijn held. Ik kan iedereen aanraden om zijn werk te lezen. In zijn korte verhalen weet hij met prachtige zinnen een sfeer neer te zetten die ongeëvenaard is. Elk detail, de dialogen, de laatste zin in al zijn werk bezorgt me nog altijd kippenvel of ontlokken een traantje. Heb ik ook bij al de boeken van Thomas Mann. Zijn Toverberg, Budenbrooks of Dood in Venetië zijn klassiekers waar je alles uit kan halen als je zelf een boek wilt schrijven. Tip voor het laatste is Over leven en schrijven van Stephen King. Heerlijk boek met voorbeelden in welk genre je ook zou willen debuteren. Let wel dat hij net als ik bevestigt dat schrijven op een zeker moment betekent dat je gaat zitten en moet tikken. En doortikken. Ik ben dan voor mijn omgeving wat ik zelf noem even non-sociaal.”
Welke vraag zou jij aan je lezers willen stellen?
"Mijn eerste vraag is een uitnodiging. Als jullie het leuk vinden organiseer ik in het nieuwe jaar een ochtend waarin ik vertel wat er allemaal komt kijken als je zelf schrijft, wilt schrijven of een boek denkt te publiceren. Een vrolijke introductie met tips uit de praktijk. Zeg tussen 10.00 en 12.00 uur. Jullie zijn mijn gast en ik woon op een bijzondere locatie met een rijke geschiedenis die ik graag laat zien. Daarna is het Singer Museum met een prachtige binnentuin om de hoek. De mooie winkels en natuurlijk de horeca waar Gooische Vrouwen deels is opgenomen. Alles samen een leuk dagje uit.
Mijn tweede vraag is een verzoek. Je kunt me volgen op Facebook, Instagram, TikTok en LinkedIn. Recensies op Hebban, Goodreads of Storytel zijn even welkom. Alvast dank je wel en veel goeds en groeten gewenst!"
Wat is jouw antwoord op de vraag van Ruud? Laat het haar en ons weten in een reactie onder het artikel.
Helma las De cava-dagboeken: "Meer dan een standaard liefdesverhaal'
De cava-dagboeken speelt zich grotendeels af in Catalonië met beroemde plaatsen als Lloret de Mar en Barcelona. Plaatsen waar ik zelf ook ben geweest en die weer voor mij tot leven kwamen door alle karakteristieke bijzonderheden van de omgeving en beschrijvingen van het heerlijke eten, de mooie natuur en de nog niet door het massatoerisme ontdekte attracties. Herkenbaar voor mij omdat ik net als de hoofdpersonen een aantal van diezelfde attracties heb bezocht zoals de botanische tuin van Lloret de Mar (super mooi!) en een paar dorpjes in de omgeving. Maar ook de wijken van Barcelona (wij verbleven in Barcelonetta) en de grote gemeenschapszin krijgen een plaatsje in het boek.
In een gemakkelijk te lezen schrijfstijl vertelt Van Gessel het verhaal vanuit twee perspectieven: de in een streng gelovig en liefdeloos, kil gezin opgegroeide Anna Beeren en als tegenpool de Spaanse Jordi de la Peña die zijn hele leven alleen maar omringd is door ouderlijke liefde. Het is liefde op het eerste gezicht tussen Anna met haar bijzondere ogen en de aantrekkelijke Jordi. Los van de verstikkende thuisomgeving komt Anna tot bloei als ze voor het eerst van haar leven ontdekt hoe het ook kan zijn als ze Jordi's ouders ontmoet. Vast van plan om elkaar te schrijven en te blijven ontmoeten, vertrekt Anna weer naar de kilte van haar ouderlijk huis waarna alles misloopt. De zwangerschap van Anna is een grote schande binnen de geloofsgemeenschap en omdat ze niets meer van Jordi hoort kan ze niet anders dat haar kindje direct na de geboorte afstaan.
Jordi op zijn beurt wacht vruchteloos op een bericht van zijn Anna, want natuurlijk heeft hij haar niet in de steek gelaten, maar spelen er andere krachten die de verliefden uit elkaar houden.
Na het idyllische begin vol jonge liefde, is het vervolg een stuk minder rooskleurig als het verhaal een jarenlange periode bestrijkt waarin de hoofdpersonages elkaar volkomen uit het oog zijn verloren, maar elkaar niet kunnen vergeten. Als lezer word je meegenomen in hoe hun leven al die jaren los van elkaar verder gaat. Van de Catalaanse kant van het verhaal krijg je vooral een fijn gevoel als het Jordi ondanks zijn verdriet om zijn verloren liefde, voor de wind gaat en hij de beste Cava van het land maakt. Het is genieten van de beschrijving van de omgeving die bijna leest als een toeristische aanprijzing. Het leven van Anna is echter een groot brok ellende en vooral verdrietig om te lezen. Van een kille opvoeding stapt ze in een liefdeloos huwelijk. Natuurlijk leefde ik met haar mee, maar op enig moment dacht ik wel: kom eindelijk eens voor jezelf op en blijf niet zo zielig in een hoekje zitten. En alsof ze naar me luisterde: ze pakte zichzelf bij elkaar en maakte eindelijk haar reis naar memory lane!
Het is zeker geen standaard feelgood, want het grootste deel van het verhaal gaat over de periode dat de twee hoofdpersonen niet bij elkaar zijn en de gevolgen die dat op hun leven heeft. Misschien zijn sommige dingen wat al te toevallig en gemakkelijk, maar dat neemt niet weg dat het, vooral door de Catalaanse kant van het verhaal, een fijne roman is om te lezen.
LISTMANIA van de boeken van Ruud van Gessel
'Bubbels'-serie
Non-fictie
Klik hier om naar onze startpagina te gaan.