De schrijfstijl kenmerkt zich door metaforen en overpeinzingen die vrij kort zijn, niet heel bloemrijk maar wel treffend en verhelderend. Zij geven dieper inzicht in de stad en haar beobers. Ik heb aardig wat zinnen genoteerd. BIjvoorbeeld overpeinzingen als ' Levens lijken meer op elkaar, wat iedere afwijking van de norm niet alleen zichtbaarder maakt maar ook iets waarop commentaar geleverd mag worden.
' Een van de belangrijkste dingen die ze hier heeft gevonden , is mensen om na te doen' - wanneer je haar verleden leert kennen begrijp de dit beter aangezien ze vooral bezig is om alsmaar uit haar eigen leven te verdwijnen.
' een vaag verbolgen neiging om O. Te verdedigen alsof A en T de stad hebben beledigd met hun vertrek.
' Tegen de tijd dat hun vrienden aanbellen staat hun ruzie in het kleed gesleten.
' Zijn bleefde glimlach is een muur'
' hij pakt zijn penis vast en trekt zich uit haar terug met de routine waarmee een veeart een koe insemineert. ( Ja best shockerend deze vergelijking)
' zo iss het een paria te zijn , de vleeseter tussen de veganisten ( p 119)
' Twijfel is een steentje in je schoen dat met de stap scherper wordt tot je aan niets anders meer kunt denken'
Ook de hilarische dialoog met de gekke buurman die haar vraagt waarom ze haar met het busje kwamen halen. Dat ze zei dat ze eenbod voor een nieuwe keuken hadden gekregen. Waarop hij vroeg of ze moeilijk had gedaan. Zij dat beaamde en hij zei : Goed zo. Blijkbaar was dat een bekende strategie van het bestuur van de stad.
' al dat geluid klontert samen, vormt een muur waartegen ze te pletter loopt'
P 208 ' de stad die zichzelf verorbert , al die luxe die met levensjaren moet worden afbetaald'
' de schaduwen, de lamellen hakten hem in mootjes zoals een ninja dat had gekunt ( p 240)
' het hongeren eiste haar aandacht op, de rest van de pa-loze wereld viel door het gat in haar maag de diepte in'
' zijn doorlopende 'geleef werkte aanstekelijk'
' soms worden dingen voor je ogen verleden tijd'
p299 ' ze wist dat geheimen als strandballen zijn, je kunt ze niet onder water houden, ze willen naar de oppervlakte'
Bovenstaande zinnen scheppen soms een sfeer van vervreemding, van somberheid van een zekere beschouwelijkheid en afstand. Ik vind het heel toepasselijk voor een dystopisch verhaal dat de bedekte gruwelen omschrijft, de voors en tegens van het bestaan in Stad en Daarbuiten
