Het is al aangegeven door enkele participanten van de leesclub. Ook ik snap het citaat zeker en ik vind het toepasselijk voor verschillende lijnen in het verhaal. Het eerste waar ik aan dacht bij deze vraag waren de laatste gedachten van Rowan toen ze Orly in leven hield en zelf wegzakte. Toen ze de overleden moeder van Orly onder zich waande. Die haar begeleidt op de weg hierna. Hoe Rowan zelf een brug was tussen leven en dood.
De vrouw van Dom, de moeder van Raff, Fen en Orly die in Dom’s gedachten rondspookte. Alex en de dode zielen van de op grote schaal gedode dieren. Al lijken die niet bij de huidige dierenpopulatie rond te spoken. It’s all in the mind… of toch niet helemaal?
Ook de natuur zelf lijkt zich te materialiseren of moet ik zeggen te personaliseren. De vechtende golven, de brullende wind… maar ook de zaden wachtend als het ware in een soort sluimer, tussen dood en leven. Ja, leven en dood zijn als het ware van voortdurende manifestaties van een strijd. To be of not to be.
Hoe de familie op het einde probeert te redden wat er te redden valt, met de naderende dood op de hielen. Hoe Fen de golven en de kou tart om de pijn die haa4 is aangedaan te weerstaan. Hoe Raff vecht tot bloedens toe met depressie vanwege zijn moeder en Alex, en toch de reddende engel is van Fen. Hoe Rowan aan het begin van het boek, als het ware uit een gewisse dood verrijst, omdat ze nog een taak heeft. Nadat ze het vuur al had overwonnen, en toch uiteindelijk een watergraf vindt, om een leven te redden. En wie een leven redt, redt de wereld… zegt een Joodse wijsheid.
