1a. Ik denk dat ik het boek toch wel zou hebben opgepakt. De cover heeft iets mysterieus, maar tegelijkertijd iets droevigs. De combinatie van de mysterieuze titel en cover maakt dat je het boek wil oppakken en de achterflap wil lezen. Toen ik de cover voor het eerst op Hebban zag verschijnen, heb ik er ook meteen op geklikt. Ik was alvast getriggerd om meer over het boek te weten te komen!
1b. Ja, ik vind het echt wel passen bij het boek. In het boek wordt er nogal gefocust op de lente en het feit dat de winter de lente verdrijft. Niet alleen de lente wordt verdreven, maar ook de pracht en praal van de natuur. Het landschap krijgt iets droevigs: de dieren gaan hun winterslaap doen, krijgen een deken op en de bomen worden kaal. Bij Marthe kunnen we dit ook zien: haar lichtje is gedoofd nadat haar man is gestorven . Haar beste vriend, haar maatje, haar vertrouwen. Daarnaast heeft hij een geheim onthuld dat Marthe anders doet kijken naar hun relatie. Het voelt alsof ze daarin is tekortgekomen, net zoals bij de opvoeding van haar zoon. Marthe zit in een periode van rouw, een periode van stilte en ontkenning. Ze is verdoofd en wacht tot ze er overheen zal komen, zonder erover te praten met iemand. De bomen met hun kale takken geven deze sfeer goed weer. Zoals @Helma Koot zegt, het heeft wel iets weg van een rouwkaartje.
1c. Aan het einde van het boek vraag ik me ook altijd af wat de titel van het boek betekent. Hierbij denk ik dat 'de aanraking' verwijst naar het moment van afscheid nemen. Toen Marthe haar moeder stierf, heeft ze nooit afscheid kunnen nemen van haar. "Ik riep dat ik haar had willen aanraken, zoals ik mijn grootouders had aangeraakt. Dat ik met mijn handen haar ziel kon opwarmen." Ze had van haar grootouders afscheid kunnen nemen door haar hand op hun handen te leggen. Dit had ze niet mogen doen bij haar moeder waardoor ze eigenlijk geen afscheid heeft kunnen nemen. Bij Hans, haar echtgenoot, heeft ze dit ook niet gedaan, namelijk afscheid nemen. Kon ze dit niet of wilde ze dit niet na zijn leugen? Daardoor heeft ze het extra moeilijk gehad om hun dood te accepteren, om sneller door het rouwproces te komen. Ze wilde hun dood misschien niet accepteren, iets wat ze uiteindelijk wel doet bij haar zoon, na hun laatste aanraking. Het is natuurlijk ook zo dat moeder en zoon elkaar weten te raken tijdens hun gesprekken, maar ik denk dat het toch eerder verwijst naar deze 'laatste aanraking' oftewel 'het afscheid'.
