Aan het einde van het jaar is het moment daar om de balans op te maken en terug te blikken op alles wat voorbij is gekomen. Heb ik mijn Reading Challenge gehaald en mezelf verrast of wil ik het volgend jaar juist anders aanpakken? Welke boeken sprongen eruit en zou ik iedereen aanraden? De uitbaters van het Thriller Café gingen vanzelfsprekend ook met die vragen aan de slag. Later deze maand delen we naar goede gewoonte een aantal statistieken met jullie, vandaag vertellen we alvast welke thrillers dit jaar favoriet waren. Voor het eerst noemen we niet alleen boeken die pas dit jaar verschenen zijn, ook oudere toppers krijgen aandacht.
Greet - Oh, wat ben ik blij met het thrillerjaar 2025, maar liefst zes keer mocht ik de maximale score uitdelen!
Het duurde nochtans tot begin april voor het een eerste keer raak was. Andreas Gruber wist me met Apotheose, het derde deel in zijn ‘Nemez & Sneijder’-serie compleet te overdonderen. Natuurlijk waren de eerste twee boeken ook goed, maar het lijkt erop dat de man alleen maar beter wordt. Voor wie geen Duits leest, hoop ik dat er meer vertalingen volgen, want onze Oostenrijkse vriend schrijft momenteel al aan het negende deel. Een andere topper dit jaar was Het jaar van de kogelvis van Jos Pierreux. Ik had geen idee wat ik mocht verwachten, het is het 21e deel van een reeks en de auteur had me nooit eerder weten te verleiden tot het oppakken van een van zijn boeken. Zijn manier van schrijven bleek me erg te liggen en zijn verhaal zat ontzettend sterk in elkaar (het is trouwens volledig in de ik-vorm geschreven). Heel blij dat er een Vlaamse thriller tussen mijn favorieten van dit jaar zit!
Tussen mijn Hebban-recensies zat ook een 5-sterrenboek (dat was meer dan twee jaar geleden), dat was In een oogwenk van Jo Callaghan. Zij leverde een ijzersterke plot met een zinderende finale, en de insteek van het verhaal is de overtreffende vorm van origineel. Bovendien is er stof tot nadenken: Welke rol zal AI in onze toekomstige maatschappij spelen? Wat met de groeiende kloof tussen wat technologisch mogelijk is, wat betaalbaar is en wat wettelijk toelaatbaar is? Een volgende topper die ik zonder Hebban (ons samenleesproject in het Thriller Café) misschien niet onmiddellijk na verschijnen gelezen had, is Het ultieme geheim van Dan Brown. In een verhaal vol spanning, duistere geheimen en intriges neemt de auteur zijn lezers mee op een wervelende tocht door Praag. Een intrigerende plot, fascinerende personages en een meeslepende schrijfstijl, het boek heeft het allemaal. De auteur wisselt actie af met informatie en laat je nadenken over ons brein.
De hierboven genoemde titels verschenen in 2025, maar ik had het geluk ook twee oudere fantastische boeken te mogen lezen. De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker was het eerste (het boek heeft het etiket roman, maar flirt wel degelijk met het thrillergenre) en het dateert uit 2013. Tijdens ons samenleesproject (ja, we deden er dit jaar twee) bleek dat ik niet de enige fan van de auteur ben. Ongelooflijk dat je voor een debuut al meteen woorden als subliem en ingenieus in de mond mag nemen. De plot staat als een huis, de uitkomst is compleet onvoorstelbaar en onderweg is het genieten van begin tot eind. Intrigerend, verrassend, spannend, fantastisch! Dat laatste geldt ook voor het in 1989 verschenen Een kus voor je sterft van Ira Levin, een van de twintig thrillerklassiekers in onze challenge (die nog steeds loopt in de app, code MLJHY). Ik heb in het verleden meer van deze auteur gelezen, maar geen van die boeken wist me zo mee te slepen. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar vermoedelijk is het de schrijfstijl die me van in het begin te pakken had. Samen met het intrigerende verhaal, natuurlijk.
Kitty - Wauw, wat een jaar! Ik heb - schrik niet - acht keer met volle overtuiging de volle vijf sterren uitgedeeld!
In januari werd ik direct al van mijn sokken geblazen door De val van Tammy Davidson van Lex Passchier. Een originele thriller met veel plotwendingen en een fantastische ontknoping. Echt een thriller waar wat mij betreft alles aan klopt. De manier waarop Passchier de spanning doseert en tegelijkertijd de personages zo sterk neerzet, zorgde ervoor dat ik vanaf het begin volledig in het verhaal zat. De lat voor het nieuwe leesjaar lag daarmee meteen torenhoog. Het duurde dus ook tot het voorjaar voor ik weer een thriller las die mij de adem benam. Dat was Apotheose van Andreas Gruber, het derde deel van een serie en een echte klepper. De Nederlandse profiler Maarten S. Sneijder heb ik echt in mijn hart gesloten. Hij heeft een scherp analytisch vermogen en een zalig sarcastisch en soms bot karakter. Daarnaast weet Gruber hem in dit deel nog menselijker neer te zetten, waardoor je niet alleen geboeid bent door de plot maar ook door zijn ontwikkeling als personage. Kom maar op met de volgende delen, ik ben er meer dan klaar voor.
Veel van mijn vijfsterrenthrillers zijn kleppers, zo ook De kleuren van het donker van Chris Whitaker. Deze thriller is een onderhuids spannend verhaal, maar tegelijkertijd ook een ode aan vriendschap, liefde en de onverwoestbare hoop op licht in de duisternis. De personages voelen zó tastbaar dat je echt door het verhaal opgeslokt wordt. Wat mij betreft het bewijs dat een thriller niet gruwelijk spannend hoeft te zijn om vijf sterren te krijgen. In die categorie valt ook De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker. Ook een klepper, ook niet gruwelijk spannend, maar wel zo ingenieus opgebouwd en uitgewerkt dat je zelfs na het lezen nog diep onder de indruk bent. Dicker weet je voortdurend subtiel op het verkeerde been te zetten, zonder dat het gemaakt overkomt.
En toen was het even stil in vijfsterrenland. Tot ik in september 59 minuten van Holly Seddon las. Wat een thriller! Een race tegen de klok, confronterend en met een finale die lang nazindert. De auteur weet de emotionele impact van de gebeurtenissen zo realistisch te laten klinken dat het gewoon angstaanjagend spannend is. Meer wil ik er niet over kwijt. Gewoon zelf lezen, want deze leeservaring wil je niet missen. Daarna volgde Het ultieme geheim van Dan Brown en Het jaar van de kogelvis van Jos Pierreux. Hierover kan ik kort zijn, want ik deel het enthousiasme van Greet volledig voor deze twee thrillers. Het was mijn eerste Dan Brown en dat smaakt naar meer. En tja, ook mijn eerste Jos Pierreux en hij staat hoog in mijn lijstje met favoriete Vlaamse thrillerschrijvers.
Mijn vijfsterrenjaar sluit ik af met De informant van A.C. Porter. Een meesterlijk opgebouwde thriller die je vanaf de eerste pagina volledig meesleept. De combinatie van intrige, geheimen en onverwachte wendingen maakt dat het verhaal indruk maakt. Daarnaast weet Porter de personages zó overtuigend en levensecht neer te zetten dat je hun beweegredenen begrijpt, zelfs als je het er zelf totaal niet mee eens bent. Een dikke aanrader dus.
Kees - O jee, ik heb slechts één keer vijf sterren uitgedeeld, ik lees toch echt de verkeerde boeken, voortaan beter naar Kitty en Greet luisteren!
Het komt sporadisch voor dat ik een spannend boek de maximale waardering van vijf sterren geef. Als dit een keer wel gebeurt, moet dat boek hoe dan ook héél erg goed zijn en een diepe indruk op mij achterlaten. Vanaf 2017, het jaar dat ik begon met allerlei boekendata bij te houden, heb ik zestien thrillers de hoogste score gegeven. Als de boeken van Joël Dicker meegerekend worden – officieel vallen ze onder het genre literatuur en romans, maar hebben echter een hoog spanningsgehalte – kom ik uit op achttien. Percentueel gezien betekent dit nog geen drie procent van het totale aantal boeken dat ik in de afgelopen negen jaar las. Niet zo heel erg hoog dus. Hoewel 2025 nog niet voorbij is, heb ik dit jaar nog geen thriller gelezen die van mij het volle pond heeft gekregen en eigenlijk verwacht ik dat dit de komende twee weken niet verandert, maar zeg nooit nooit. Heb je dan geen enkele goede thriller gelezen? Ik hoor het je al vragen. O, zeker wel, want vier sterren – tot nu toe eenendertig keer – vind ik absoluut niet slecht. Het waren stuk voor stuk écht goede boeken, waar ik absoluut van heb genoten. Het ene pakte me trouwens wel meer dan het andere, maar zoiets houd je natuurlijk altijd. Toch is het lastig om uit al die goede thrillers een favoriet te kiezen, maar na wat wikken en wegen heb ik mijn keuzes bepaald.
Mijn favoriete in 2025 gelezen spannendste boek – ik heb het niet voor niets vijf sterren gegeven – is Het mysterie van kamer 622 van de Zwitser Joël Dicker. Dit boek uit 2020 had me vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde in zijn greep. Onder andere door de zeer sterke opbouw van de plot, waarin de auteur heel geleidelijk aan steeds meer prijsgeeft, maar voldoende weglaat om de lezer in het ongewisse te houden en ook nog eens in spanning te laten zitten. Voor mij is dit een geraffineerd opgezet meesterwerk dat me geen moment verveeld heeft.
Een andere favoriet, maar net geen vijf sterren, ligt bij velen vast nog vers in het geheugen. Het is namelijk Het ultieme geheim van Dan Brown, dat eind september van dit jaar is uitgebracht. Dit zesde deel van de serie met Robert Langdon is voor mij een van de betere boeken van de auteur. Spanning volop, allerlei plotwendingen en onverwachte ontwikkelingen. Wat wil je als thrillerlezer nog meer? Dit kun je in feite ook wel zeggen van Het schaduwnetwerk van Tony Kent, tot voor kort een mij onbekende schrijver. Maar wat een prima thriller is dit! Met flink wat actie, politieke intriges en een klein beetje spionage.
Met de genoemde drie boeken ben ik er nog niet, want Alleen hij van Andrew Gross en Tijden van duisternis van Tony Schumacher zijn me eveneens bijzonder goed bevallen. Beide thrillers hebben de Tweede Wereldoorlog als gemeenschappelijke factor, maar hebben verder geen enkele overeenkomst, de spanning uitgezonderd natuurlijk. Uiteraard had ik veel meer titels kunnen noemen, edoch de ruimte is beperkt. In ieder geval kan dit vijftal zonder meer tot mijn favorieten gerekend worden.
Als we terugkijken op 2025 zien we dat er opvallend veel sterren zijn uitgedeeld. We kunnen dan ook niet anders dan concluderen dat het een uitstekend thrillerjaar voor de uitbaters van het Thriller Café was. Na al ons geklets zijn jullie nu aan de beurt, we zijn namelijk erg benieuwd naar jouw favoriet. Welke thriller sprong er voor jou echt uit? Wat maakte het boek zo bijzonder voor je? En, hoeveel sterren heb je het gegeven?
Naar de inhoudsopgave van het Thriller Café