a. Wat vond je van de opbouw van spanning? Hoe zorgde Liane Child ervoor dat je op het puntje van je stoel zat?
Voor mij zat de spanning in dit boek niet in het gevoel dat ik voortdurend op het puntje van mijn stoel zat. Ik zou het verhaal zelfs niet echt spannend noemen. Toch merkte ik dat ik wilde blijven lezen. Dat kwam vooral doordat er tijdens het lezen steeds nieuwe vragen opdoken. Hoe zat het nu werkelijk in elkaar? Wat klopte er wel en wat niet? Die voortdurende onzekerheid en het ontbreken van duidelijke antwoorden zorgden ervoor dat ik nieuwsgierig bleef. Je kreeg nét niet genoeg informatie. .
b. Welke verrassende wending in het verhaal vond je het meest geslaagd? Was er een moment dat je absoluut niet zag aankomen?
Ik kan eigenlijk niet kiezen; er zijn er voor mij twee die er echt uitspringen. De eerste is de onthulling dat Madison niet zelf zwanger was. Dat gegeven zette het verhaal volledig op zijn kop. De tweede, en voor mij wel de meest onverwachte wending, was dat de twee verhaallijnen zich niet in dezelfde tijd afspeelden. Dat had ik totaal niet zien aankomen.
Dat Lori in werkelijkheid Mary was, had ik relatief snel door. Toch bleef ik tijdens het lezen wachten op een bevestiging, bijvoorbeeld een moment waarop Mary duidelijk zwanger zou zijn met een zichtbaar dikke buik. Dat moment kwam niet, waardoor ik begon te twijfelen. Dat de tijdlijnen uiteindelijk niet parallel bleken te lopen, was voor mij de grootste verrassing van het boek.
c. Welke aanwijzingen zaten er in het verhaal verstopt die de ontknoping voorspelden? Noem er eentje.
Na afloop heb ik behoorlijk wat teruggelezen om te controleren of de ontknoping wel klopte met wat er eerder in het verhaal stond. Zo zocht ik heel bewust naar passages waarin expliciet werd gezegd dat Madison zelf zwanger was, maar die blijken er niet te zijn. Op pagina 119 staat bijvoorbeeld: “Ik denk aan de baby die ik straks op de wereld ga zetten, o nee pardon, die wíj op de wereld gaan zetten.” Dat is achteraf gezien een interessante formulering, maar voor mij voorspelt die zin de ontknoping nog niet echt.
De passage die voor mij wél alles op zijn plaats liet vallen, staat op pagina 290: “De berichten kunnen niet afkomstig zijn van de Brianna die wij kenden — die is dertien jaar geleden gestorven.” Op dat moment werd voor mij duidelijk dat de tijdlijnen niet gelijk liepen en viel het hele verhaal samen.
