5a Hans wou waarschijnlijk met een gezuiverd geweten overlijden maar ik denk niet dat hij beseft hoe hard hij Marthe daarmee kwetst. Maar uiteindelijk kwetste hij haar al de jaren ervoor in zijn huwelijk door haar te bedriegen. Dus zal hij wel geen empatisch gevoel hebben om te beseffen dat hij net door die bekentenis haar wereld nogmaals (denk aan de tweeling) op haar kop zet. Moest hij het bekennen? Nee. Deed hij het? Ja. Stel, ik ben Hans in die situatie, zou ik het doen? Ik weet het niet, stel, ik ben Marthe in die situatie, zou ik het willen weten? Neen. En nu het voordeel om met 2 hier thuis het boek te bespreken, Mijn echtgenote zegt zowel nee als ja, maar dat je dan op de begrafenis je de hele tijd de vraag zou stellen met wie het was of met wie hij allemaal samen is geweest.
5b Zoals in vraag 5a al geschreven, JA het maakt enorm veel duidelijk over zijn persoonlijkheid tijdens zijn leven. Het was volgens mij een heel egoïstische man (zie ook zijn werkevolutie) die 'gelukkig voor hem' wel ergens geraakt is in het leven. Hij zag misschien Marthe graag, maar dan alleen als het hem uit kwam of als het voor hem paste in zijn schema. (Dat is toch wat ik denk). Ook op werkgebied moest hij zijn zin hebben, de bouw van het huis klinkt ook voor een groot deel als zijn idee, enz… ja dus. Het maakt ergens duidelijk dat hij de keuze maakte en dat Marthe dan wel een beetje de invulling mocht doen, Zoals Wendy zegt, een heel onevenwichtige relatie inderdaad. Helaas is Hans er niet om zichzelf te verdedigen of te verduidelijken. Als je ziet hoe Marthe om gaat met Robin kan je er ook uit afleiden dat ze misschien nooit durfde echte keuzes te maken en dat Hans de knopen moest doorhakken. Wat dan weer duidt op een bepaalde symmetrie in hun relatie die dan wel lukte voor hen.
