Dit vind ik echt een moeilijke vraag om alle nuances in mijn antwoord te krijgen. Ja, ik begrijp dat Marthe zo reageert en wel om verschillende redenen. Maar tegelijk is het natuurlijk destructief.
Een kind met een verslaving is altijd een heel complex verhaal. Ik kan begrijpen dat je als moeder liever je kind dichtbij hebt vanuit het idee dat je meer controle hebt. Zelfs al is dat een fout idee. "Beter dichtbij en weten wat er gebeurt, dan ver weg en niets weten" lijkt vaak de drogreden te zijn.
Bovendien kan ik ook heel goed begrijpen dat net nu ze beginnen te praten, Marthe die relatie niet weer op het spel wil zetten.
Een band tussen moeder en kind is zo complex, genuanceerd en vertrekkende vanuit zorg van moeder voor kind. Die natuurlijke reflex om te zorgen voor, domineert vaak alles, al dan niet onbewust. En dat maakt dan dat je vasthoudt aan iets wat eigenlijk averechts kan uitdraaien.
Uiteraard is het destructief en dat is net het moeilijkste. Hoewel zorg inschakelen eigenlijk het beste is, blijf je als ouder toch zoeken om zelf op te lossen. Maar net omdat het zo complex is, wil ik Marthe niet veroordelen. Ze is immers zelf ook bepaald door haar eigen geschiedenis. Ze reageert natuurlijk vanuit haar eigen achtergrond. Zoals al eerder gezegd, lijkt ze verstard.
Dat maakt ook dat ik dit zo een goed boek vind. We krijgen het verhaal van Marthe en je kan als lezer op verschillende manieren reageren. Je kan als lezer meeleven met Marthe of haar net veroordelen. Alles is ok. Het verhaal zet je aan het denken, maar geeft zelf geen oordeel.
