a. Voordat ik begon aan Flora’s erfenis verwachtte ik een lekker hartverwarmend verhaal in een oud Frans huis op het platteland, met familiegeheimen die langzaam ontrafeld worden, een beetje mysterie, een vleugje romantiek en personages die je meteen mag. Iets cosy, met emotionele lagen…En ja, die verwachtingen zijn helemaal uitgekomen! Het nestelt zich echt tussen die stenen van de villa, de wendingen zijn onverwacht maar niet te overdreven, en Flora, Joséphine en zelfs Jay sluiten je al snel in je hart. De romantiek is subtiel en niet te zoet, het mysterie houdt je nieuwsgierig, en die mix van pijn en hoop… dat voelde ik echt.
b. Als ik een boek moet aanraden na dit, zou ik De rozentuin van Corina Bomann kiezen. Het heeft dezelfde vibe: een vrouw die een oud huis erft in een prachtige omgeving (dit keer Duitsland, met veel natuur en bloemen), familiegeheimen uit het verleden die naar boven komen via brieven en oude spullen, een zoektocht die heden en verleden verbindt, een vleugje romantiek en heel veel emotie en heling. Het is feelgood met diepgang, vlot geschreven, en je sluit de personages net zo in je hart. Het is het begin van een serie, maar staat ook goed op zichzelf. Echt een boek dat hetzelfde warme, hoopvolle gevoel geeft als Flora’s erfenis.
