In december ontviel ons feelgoodgrootheid Sophie Kinsella. Ik wist dat ze ongeneeslijk ziek was, maar ergens hoopte ik dat ze de dans zou ontspringen. Voor mij was ze de onbetwiste koningin van de chicklit, van de romcom. De rom was daarbij ondergeschikt aan de com. Als je een Kinsella las, was lachen gegarandeerd - van een flauwe glimlach naar grinniken, van de slappe lach naar hardop lachen en weer terug. Ze was een meester in het op luchtige wijze aankaarten van alledaagse problemen met gewone, werkende vrouwen in de hoofdrol. Haar personages modderden maar wat aan in het leven, kwamen in gênante en tenenkrommend pijnlijke situaties terecht. Het was altijd herkenbaar, alleen enorm uitvergroot, bijna slapstick. Uiteindelijk was er groei en zelfacceptatie, ondanks alle zwakheden. De troostende boodschap; iedereen stuntelt en het is oké. Tussen alle grappen en grollen door was er kritiek op de maatschappij met thema's als consumentisme, feminisme en werkdruk. Naar mijn mening deed ze op dat gebied niet onder voor een Dickens of Austen. De literatuursnobs zullen het, waarschijnlijk zonder ooit iets van haar gelezen te hebben, grondig met me oneens zijn. Ze heeft nooit een prijs gewonnen, maar ze verkocht ruim 50 miljoen boeken. En een groot deel van die lezers, die net als ik naar de boekwinkel renden voor de nieuwste Kinsella, gaan haar missen. In haar nagedachtenis herlas ik twee van haar oudjes en nog een aantal andere boeken.
Helaas zijn de laatste boeken van Cecelia Ahern niet meer vertaald naar het Nederlands. Ze lijkt uit de mode te zijn. Ik wil nog steeds alles van deze vrouw lezen. Ik kocht daarom het e-book van Paper heart in het Engels. Pip raakte als 16 jarige zwanger van haar toenmalige vriendje. Inmiddels is ze 32, woont nog steeds in bij haar ouders en smeert broodjes in het plaatselijke tankstation. Ze heeft een klein en weinig spannend leven - 'consistent as a drip from a leaky tap'. Haar ambities heeft ze opgegeven na de bevalling van haar dochter. Stiekem schrijft ze gedichtjes over wat ze niet hardop kan en durft te zeggen en vormt het papier om tot kleine figuurtjes. Ze is een origami meisje, klein gehouden door een narcistische moeder. Een vreemdeling arriveert in het stadje en dit zet een serie van gebeurtenissen in gang, waardoor Pip steeds meer gaat geloven dat er meer te halen valt uit het leven. Zou ze weer durven te gaan leven? Het verhaal van Pip raakte me. Vooral de eerste helft was heel lyrisch, meeslepend en menselijk. Ik leefde enorm mee en ik moedigde haar enthousiast aan op haar weg naar zelfontplooiing en assertiviteit. Ik hou het nooit droog bij een Cecelia Ahern en Paper heart was geen uitzondering. Aan het einde tovert Cecelia Ahern nog een speculatief element uit haar mouw om te onderstrepen dat je altijd groter kunt en mag dromen.
4 sterren
Emma was een bijpersonage in het vorige boek van Marijke Vos, Het perfecte plaatje. Na een jungle retreat ontmoet Emma in een karaokebar de Australiër Pete. Een jaar later gaat ze naar Perth om Kerst door te brengen met Pete en zijn familie. Pete wil haar laten kennismaken met zijn leven en heeft allerlei activiteiten gepland - surfen, abseilen, een concert. Emma is een pleaser en zegt overal ja op om Pete niet voor het hoofd te stoten. Ondertussen groeit haar onzekerheid. Is Pete nog geïnteresseerd in haar als ze zichzelf is? Ook in deze novelle gaat het om groei, de vrijheid om jezelf te zijn en je veilig genoeg voelen om je uit te spreken. Grappige en hartverwarmende novelle in een tropische Kerstsfeer.
3,5 - 4 sterren
De laatste tijd komen er boeken uit met titels die wel heel veel op elkaar lijken. Zo is er Het Pumpkin Spice Café, De Cinnamon bun boekhandel en Cinnamon falls. Ik dacht de laatste genoemde titel, een cosy crime, te gaan lezen, maar ik had een ander boek te pakken. De Cinnamon Spice herberg gaat over Madison die een anonieme brief heeft ontvangen waarin iemand haar oproept om naar huis te gaan om haar vader te helpen met de herberg. Na de dood van haar moeder is deze in verval geraakt en Madison is van plan om de B&B weer op de rit te krijgen. Ze krijgt hulp van haar ex Zach, die nog steeds pijnlijk knap blijkt te zijn. Daar vat ik het wel zo'n beetje mee samen. Je weet van tevoren dat een feelgood met een happy ever after eindigt. De weg ernaartoe moet het verrassend of meeslepend maken en deze ontbreekt volledig in deze second chance romance. De twee ex-geliefden zien elkaar en het is meteen weer raak. Via flashbacks krijg je wel iets te lezen over het verleden. Er was een misverstand dat in drie zinnen wordt opgelost. Blijkbaar is het een gegeven dat ze elkaar leuk en aantrekkelijk vinden. De auteur schrijft echter niets waar dat uit blijkt. Uiteindelijk boeide het me voor geen meter of de twee bij elkaar kwamen, of de herberg weer goed ging lopen en wie de anonieme brievenschrijver was. Ik hou van kaneel, maar alleen in de appeltaart of de warme chocomel. In boeken laat ik het in het vervolg links liggen.
2 sterren
Mijn Kerstpakket kan ik omzetten naar een diverse cadeaubonnen en ik kies traditioneel voor de bol.com-bon die ik inwissel voor nieuwe boeken. When the moon hatched was één van de twee boeken die ik kocht. Als huurmoordenaar is het Raeves taak om bevelen uit te voeren en nooit gepakt te worden. Ze vermoord in opdracht verkrachters, moordenaars en machtsmisbruikers. Een premiejager neemt haar gevangen en ze wordt ter dood veroordeeld. Drakenrijder Kaan Vaegor weet dat te voorkomen en neemt haar mee naar zijn land. Het blijkt dat hij meer weet over Raeves verleden, een verleden waarvan ze zichzelf niets kan herinneren. Het boek begint met twintig pagina's uitleg over de personages, de wereld en zelfs de uitspraak van woorden. Het is een beetje ontmoedigend, maar hierdoor hoeft de auteur minder uit te weiden. De worldbuilding is desondanks uitgebreid, waardoor het tempo in grote delen van het boek vrij traag is. Er zijn draken in deze wereld. Als ze dood gaan, stijgen ze op naar boven en vormen dan een maan. De hemel is dan ook met manen. De magische wereld en de beschrijvingen vond ik wel fascinerend. Alleen had ik grote problemen met de personages en het plot. Het hoofdpersonage Raeve is een kopie van Celaena uit Glazen troon en dan de irritante, zelfingenomen versie uit de eerste twee boeken. Ze heeft geheugenverlies en gaandeweg het boek blijkt ze eigenlijk iemand anders te zijn. Zelfs haar werkelijke naam lijkt wel verdomd veel op Celaena's alter ego. Kaan Vaegor ziet eruit als Khal Drogo uit game of thrones met iets meer beschaving. Buiten een wervelende start is het plot mager. Er gebeurt niet zo veel. De soort van second chance romance/fated mates trope vond ik drie keer niks. Er is instant lust van beide kanten, maar wederom geen opbouw in de romance, ook niet in de flashbacks. De spice wilde ik het liefst overslaan. Al met al viel het me tegen. Het eindigt met een cliffhanger, die me nog enigszins nieuwsgierig maakt naar het vervolg. Ik ben er nog niet over uit of ik verder ga met deze serie.
3 sterren
Mijn eerste re-read van Sophie Kinsella gaat over advocate Samantha, die op het punt staat om partner te worden bij het advocatenbureau waar ze werkt. Dan blijkt ze een gigantische blunder gemaakt te hebben, waardoor ze ontslagen wordt. In plaats van het schandaal uit te zitten, springt ze in de eerste de beste trein uit Londen. Ze komt terecht bij een koppel dat denkt dat ze hun nieuwe huishoudster is. Er is echter één probleem. Samantha weet niet eens hoe een oven werkt. Ik kende het verhaal natuurlijk al, alleen de details waren een beetje weggezakt. Vooral het begin is chaotisch en hysterisch. Het kantoor van Samantha, de puinzooi op haar bureau, het to-do-lijstje op haar koelkast wat ze steeds aanvult maar waarvan nooit iets afgaat, de druk van haar familie om te presteren, de werkdruk. Het is heerlijk over the top en tegelijkertijd ontzettend treffend beschreven. Aan het einde zakte het verhaal een beetje in. Waarschijnlijk werd dit deels veroorzaakt doordat ik de plottwist al kende.
4 sterren
Hou je mond! en De partycrasher zijn mijn twee favoriete stand alones van Sophie Kinsella. De Partycrasher ligt bij een vriendin. Dus werd het Hou je mond! Emma heeft haar eerste en niet al te succesvolle zakenreis gemaakt. Met een paar drankjes op stapt ze in het vliegtuig terug naar Londen. Ze komen in heftige turbulentie terecht en ze verklapt zomaar enkele van haar geheimen tegen de aardige vreemdeling die naast haar zit. Alleen blijkt op maandag op kantoor dat die vreemdeling de grote baas uit Amerika is. Die weet nu dat ze gelogen heeft op haar cv, dat haar string twee maten te klein is, dat vriend lijkt op Ken van Barbie en dat ze de plant van haar irritante collega sinaasappelsap geeft. Als er één boek op je lachspieren gaat werken, dan is het wel dit boek. Ik heb tranen met tuiten gehuild, maar dan van het lachen. Dit is de perfecte chicklit.
5 sterren
Annabel moet trouwen om haar family die het financieel zwaar heeft te ontlasten. Haar grootouders willen haar koppelen aan lord Newbury. Deze man op leeftijd wil met spoed een erfgenaam produceren om te voorkomen dat zijn neef Sebastian Grey zijn fortuin erft. Deze man is echter lang niet zo appetijtelijk als zijn knappe neef. Het laatste deel van de Bevelstokes en het minst geslaagde deel. Het leest vlot en de interactie tussen Sebastian en Annabel is echt wel vermakelijk. Er maken een paar oude bekenden uit eerdere boeken hun opwachting en we komen te weten wie de auteur is van Miss Butterworth and the mad baron. Lord Newbury heeft zijn uiterlijk niet mee en dat wordt dusdanig clichématig beschreven dat het me ging storen. Wat bij mij walging opriep was zijn gedrag - machtsmisbruik, vrouwenhaat, dreiging met geweld, aanranding en poging tot verkrachting. Het enige wat Julia Quinn ermee doet is van Annabel een zielige prooi maken, die door held Sebastian gered kan worden. Daarbij wordt aangestipt dat Sebastian PTSS heeft en ook dat onderwerp verdient meer diepgang. Al met al was het middelmatige leeservaring.
3 sterren
Mijn reading challenge 2025 eindigt op 85 van de voorgenomen 100 boeken - het slechtste resultaat in de zeven jaar dat ik actief ben op Hebban. Vanaf augustus heb ik het lezen voor de officieuze checklist losgelaten. Ik miste het enthousiasme van medelezers en ik had zelf de fut niet om het vuur opnieuw aan te aanwakkeren. Mijn laatste post op Instagram is van begin augustus. Ik kan daar mijn draai niet meer vinden. Daarbij had ik groot deel van het jaar last had van evenwichtsproblemen. De steeds terugkerende duizeligheid kwam het lezen niet ten goede. Tussen de opeenvolgende leesdips door, las ik echt wel een aantal boeken met plezier. Toch vond ik het lastig om een boek van het jaar te kiezen, laat staan om er drie te noemen. Meestal is er één titel die ik iedereen door de strot probeer te duwen. Er sprong nauwelijks iets boven de rest uit. Happy Place van Emily Henry eindigt nipt bovenaan, gevolgd door Emily Wildes atlas der Anderlanden van Heather Fawcett. Ik heb ook genoten van de wereld van Caraval gecreëerd door Stephanie Garber en van het samenlezen op de spot van Debbie van Ik die nooit een man heb gekend van Jacqueline Harpman. Het eerste boek dat ik in 2025 las, was meteen het slechtste boek van het jaar, Best Hex Ever van Nadia El-Fassi.
Het dieptepunt van het jaar was dat ik mijn lieve kat Mickey in februari moest laten inslapen en ze liet een gapend gat achter. Lezen stond voor quality time met mijn kat. Als ik las, lag ze of op schoot of ergens binnen een straal van twee meter. Nog een reden waarom ik geen lekker leesritme kan vinden. Anderhalve maand na het overlijden Mickey kwam er ongepland een nieuwe huisgenoot in mijn leven, Dania/Daantje/Danoontje. Ze is jong, speels en af en toe een echte wervelwind. Zij is het absolute hoogtepunt van 2025. Verder was 2025 een jaar waarin lekker heb geschilderd. Blijkbaar heeft mijn creativiteit wel een boost gekregen het aflopen jaar. Nu vasthouden in 2026.
Voor 2026 heb ik mijn reading challenge naar beneden geschroefd naar 72 boeken. Dat aantal geeft me meer rust en zes boeken per maand is nog steeds een uitdaging. De checklist ga ik gebruiken voor inspiratie. Wat ik vooral wil en moet van mezelf is minder (fysieke) boeken kopen. Ik lijk wel een hoarder met stapels boeken die niet meer in de kasten passen. Het is genoeg! Ik moet ruimte maken en vooral meer uit eigen kast of van eigen e-reader lezen. Natuurlijk geef ik het boeken kopen niet volledig op. Ik ben en blijf een Becky Bloomwood 2.0, maar het mag een tandje minder. Rest mij nog jullie een mooie jaarwisseling te wensen en veel liefde, geluk, gezondheid en leesplezier in 2026!