Ik heb hier bij jbeen van de vorige vragen al antwoord op gegeven. Ik las ook de artikelen waarnaar de links verwezen.
Mijn mening blijft hetzelfde. De twee artikelen zeggen iets anders over wat van belang is.
Artikel uit Schrijven zegt dat de nadruk dan meestal op de ontwikkeling van personages moet liggen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het boek Buurtsuper mens, luchtig en intens ineen. De andere titels heb ik niet gelezen.
Het Hebban artikel vind ik alle kanten opgaan. Het lijkt meer een recensie dan een genreduiding. Wanneer Penny en het personeel de achtergrond vormen die vergeten wordt door de dromers, impliceert dat , dat het healingcriterium mbt groei van de personages niet zo van belang is voor het personeel. En er is ook weinig groei. De dromers zouden dan wel intens verteld zijn en groeien. Daar ben ik het maar deels mee eens. Die stukjes zijn inderdaad minder luchtig , meer intens maar te kort om indruk te maken. De dromers in hun niet droogtijd blijven daardoor te luchtig en als er lessen zijn, dan blijven die in de lucht hangen. Vervolgens wordt betoogd dat het helende aspect in de ervaring van de lezer terugkomt. Blijkbaar wordt je heel rustig , kalm en ontspannen van dit verhaaltje. Die ervaring heb ik dan dus totaal niet. Ik voelde me niet geraakt, eerder een onvervulde leegte en zeker geen voldoening na het lezen.vVoor mij was het ook niet verrijkend.
Gezien bovenstaande is mijn antwoord dat ik dit geen healing fiction vind.
