‘Als op een winternacht’ ik weer eens de slaap niet kan vatten vanwege een koppige hoofdpijn is daar ineens het ‘Eureka-moment’. Na lang puzzelen passen de stukjes eindelijk in elkaar en heb ik de titel van mijn blog-reeks te pakken. Naar analogie van een van de boeken van het klassieker genootschap die ik komend jaar wil inhalen, Het verdriet van België gaat die worden “Een maand voor ‘t voetlicht”. Mijn blog-reeks zal namelijk ook uit twee enigszins los met elkaar samenhangende onderdelen gaan bestaan.
Een daarvan ‘Een maand’ oftewel voluit ‘Een maand uit het leven van een ongeleid projectiel’ is het relaas van mijn leesavontuur dat vaker niet dan wel zich aan de geplande route houdt.
In het tweede onderdeel ‘Voor ‘t voetlicht’ ga ik personen of zaken die ik, vaak onverwachts, tegenkom in ‘n door mij gelezen boek in de schijnwerpers zetten.
Inspiratie heb ik genoeg. De beginwoorden van deze blog zijn onderdeel van een van de boeken van Italo Calvino, Als op een winternacht een reiziger. Zijn naam kwam ik tegen door het lezen van Onze jongen van Fernando Aramburu. In een interview naar aanleiding van de Duitse vertaling van dat boek deed hij een uitspraak die me deed denken aan het gedachtegoed van de Oulipo-groep, waar Calvino onderdeel van uitmaakt. Dat is iets voor een volgende blog.
Wat tot nu toe ontbrak was genoeg tijd. Maar … bij het begin van een nieuw jaar passen goede voornemens.
Een maand voor ‘t voetlicht : dec ‘25