Hoe ontstaat een verhaal?
Soms heb ik geen idee. Echt niet.
Een verhaal ontstaat bij mij niet met een strak plan of een keurig stappenlijstje, maar met losse flarden. Ideeën over personages, locaties en gebeurtenissen die ineens besluiten samen te werken.
Meestal is het een rommeltje van details uit mijn omgeving, gemixt met fantasie en eigen ervaringen. En voor ik het weet… is het een verhaal.
Neem Sophie en Maud.
Sophie is creatief, geeft schilderles op een middelbare school en schilderuurtjes aan senioren. Ze besluit haar leven rigoureus om te gooien en begint met krachttraining om mentaal én fysiek weer overeind te komen.
Maud bokst en is personal trainer. Ze zit vast in haar eigen patronen. Worstelt met haar zelfbeeld en haar liefdesleven. En ze denkt dat ze alles onder controle heeft
Een deel van mijn personages komt rechtstreeks uit mezelf. De rest verzin ik. Of steel ik liefdevol uit observaties om me heen.
Dat geldt ook voor de locaties. Zo komt de privé sportstudio in het verhaal verdacht veel overeen met de sportstudio van mijn zoon, waar ik zelf jarenlang personal training volgde. Ik weet dus precies hoe het voelt om één op één te trainen. Inclusief zweten, spierpijn en denken: waarom doe ik dit ook alweer? Dankjewel Sverre
Tijdens die trainingen maakte ik kennis met boksen. En ja hoor, voor ik het wist volgde ik zelf privé bokslessen. Pure research. Uiteraard.
Schilderen en tekenen zijn mijn hobby’s (momenteel vooral teckeltjes, voor korte verhaaltjes van een collega-auteur).
En lesgeven? Dat heb ik twintig jaar op de basisschool gedaan en doe ik inmiddels al bijna net zo lang één op één in mijn remedial teaching praktijk.
Pas als mijn personages echt tot leven komen, begint het verhaal zichzelf te schrijven. Ze nemen hun eigen beslissingen, trekken mij mee en doen regelmatig iets wat ik niet had gepland.
En zo begon ook het verhaal van Sophie en Maud.
Wat als liefde zo begint…