De afgelopen maanden heb ik me samen met mijn uitgever ondergedompeld in de redactie. Nu is de fase van de opmaak en cover aangebroken en werken we samen met mijn literair agent toe naar de lanceringsdatum. Vandaag geef ik een reactie op de vraag die vaak wordt gesteld: waar gaat het over?
VAN WERKTITEL NAAR TITEL
Laat ik daarvoor beginnen met de titel: ‘In de stilte de echo’. Die titel was er niet gelijk, lang hanteerde ik alleen ‘Echo’s. Tijdens het schrijven kwamen de twijfels. Twen eerste vond ik hem niet specifiek genoeg. Daarnaast bleken er aardig wat boeken met deze titel te zijn, boeken die varieerden van thriller tot feelgood. Ik kwam uit bij deze titel. Wat vind je ervan? Leuk als je wil delen wat deze titel bij je oproept.
Al mijn boeken draaien rond vrouwenlevens en het ontdekken van eigen kracht. Zo ook in ‘In de stilte de echo’. Vandaag vertel ik mijn verhaal achter dit thema. Ofwel: hoe verliep mijn reis naar het schrijverschap? Ik begin bij het moment dat ik de greep op mijn carrière verslapte en het onverwachte omarmde.
NET NIET
Werk was belangrijk voor mij. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid, niet mijn hand ophouden. Het bracht mij een mooie loopbaan. Ik leidde ingewikkelde projecten, reorganiseerde processen en loste innovatief problemen op. Tegen mijn vijftigste ging het schuren.
‘Je bent goed met mensen en zorgt dat de dingen gebeuren,’ zei mijn toenmalige baas.
Management wellicht?
Ik volgde een relevante opleiding en solliciteerde er lustig op los. Het werd een verhaal van ‘net niet’. Iedere keer dat de gewenste baan binnen handbereik was, sprankelde ik niet genoeg in de laatste ronde of zei ik iets sufs op de meest logische vraag. Teleurgesteld passeerde ik de Sarah-grens. De grens waarvan ik dacht dat die de weg afsneed naar een volgende carrièrestap.
ER WACHT IETS MOOIS OP JE
‘Ga maar uitzoeken wat je eigenlijk wil,’ zei mijn volgende baas nadat ik onderuit was gegaan met net een innovatie teveel. Een persoonlijk ontwikkeltraject bij een gerenommeerd bureau volgde. Ik bracht mijn sterke punten in kaart en ging netwerken.
‘Je hoeft vaak maar iets kleins te veranderen,’ zei iemand. Ik bedacht dat er meer was dan werken alleen en genoot van de gesprekken met mensen die ik ooit in mijn loopbaan tegenkwam. Hun verhalen en de gedeelde anekdotes; de zoektocht naar een nieuwe baan werd minder belangrijk.
‘Er wacht iets anders op je, iets moois,’ zei een ander. Het laatste restje ambitie fladderde weg.
‘Schrijversacademie,’ zei de volgende. Het was oktober. Leek het achter glas nog zomer, buiten liet de aardse geur van de herfst zich al ruiken en in mijn hoofd klikte een luikje open. Daar was het oranje behang van mijn kinderkamer en het groene bureautje waarachter ik druk aan het schrijven was voor mijn kleine buurmeisje. Toen wist ik het wel: als ik later groot ben, word ik schrijfster. Ik zag mijzelf al helemaal zitten in een tuinhuisje, verstopt in een ietwat verwilderde tuin vol bloemen, gras en bomen. De kinderdroom ebde weg en kroop in een verborgen hoekje van mijn geest. Tot dan. Ik pakte hem op, stofte hem af en deed een stap omlaag op de ambitieladder.
‘Schrijver? Jij?’ Ik las het ongeloof in mijn collega’s ogen. Mijn overtuiging dat dit het goede pad was groeide. Het moeten verdween en mijn vingers ontspanden boven het toetsenbord. Ongevraagd kwam ook nog leuk werk bij de Algemene Rekenkamer op mijn pad. Ik verwelkomde het en ging een dag minder werken om ruimte te maken voor het schrijven.
In 2017 begon ik met het plaatsen van korte verhalen op Facebook en in 2020 verscheen mijn debuutroman ‘Thuisreis’. Ik schreef door; een novelle en diverse bundels volgden al snel.
EN NU?
Een paar jaar geleden waren we aan het varen op de Friese meren. De zon scheen, riet wuifde goudgeel aan de kant, vogels scheerden langs een azuurblauwe lucht. Het maakte iets los in mijn schrijversgeest. Die wilde eruit, had ruimte nodig voor een volgende stap. Ruimte voor een tweede roman waarvan de nevels al langere tijd door mijn hoofd dwaalden en die ik steeds wegveegde of het spinrag was.
Een tik tegen het roer. De wal verdween, zo ook de scheidslijn tussen water en lucht. Weidsheid kwam er voor terug.
In 2023 zette ik een volgende stap met mijn roman ‘Nevels’. Ook ging ik nog een dag minder werken en begon aan 'In de stilte de echo'.
En er kwam meer op mijn pad. Zo heb ik nu een vaste radioboekencolumn bij Streekomroep ‘Dit is Twee’, organiseer ik iedere zomer een schrijfwedstrijd en begeleid ik af en toe boekpresentaties van collega-auteurs.
Samen met mijn literair agent bracht ik de focus in mijn werk aan: ik schrijf romans over vrouwenlevens en het ontdekken van eigen kracht.
Aan de horizon lonkt meer, helemaal scherp is het nog niet. Dat komt wel met het verstrijken van de tijd. Eerst verheug ik me op de publicatie van mijn nieuwe roman: ‘In de stilte de echo’.