Voor 2026 heb ik een wens. Voor het eerst in mijn leven trouwens. Ik heb nooit iets gehad met goede voornemens. Niet op 1 januari, niet op 2 januari en ook niet op 3 januari. De rest van het jaar vond ik het meestal wel best wat ik deed of liet. Was iets niet best, dan probeerde ik het te herstellen. Tenzij ik het prettig vond. Dan hield ik het vast. Roken bijvoorbeeld. Dat was niet best, maar wel van mij.
Nu heb ik dus geen voornemen, maar een wens. En het gaat nog maar over een pietepeuterig stukje van het leven. Ik wens geen wereldvrede, met al die idioten aan de macht en een EU die blijft talmen zie ik dat niet snel gebeuren. Nee, het gaat om iets veel dichterbij: schrijven.
Hier komt-ie. Ik wens dat mensen wat vaker iets positiefs zeggen in plaats van alleen maar negatieve kritiek spuien. Dat er bijvoorbeeld niet alleen gereageerd wordt als er een foutje staat, maar ook als iets raakt of bevalt. Zelfs als het geen hoge literatuur is. Zelfs als het geen hoogstaande gedachten zijn, maar gewone huis-tuin-en-keukengedachten.