Dinsdag liet ik de inhoud van het verhaal los. De redactie was al achter de rug, maar bij de controle van het binnenwerk, zoals mijn uitgever het manuscript noemt als het omgezet is in de opmaak en het boekformaat, had ik er altijd nog een beetje grip op. Naast de correctie van foutjes, was er altijd ruimte om een woord te veranderen wat me eerder niet was opgevallen. Als de lay-out eenmaal anders is en je op een andere manier door de tekst gaat, valt ineens op dat er bijvoorbeeld drie keer ‘baan’ vlak bij elkaar staat, terwijl dat ook best een keer ‘werk’ kan zijn, of dat een tweede keer ‘in huis’ in dezelfde alinea weliswaar niet fout, maar niet zo fraai is. Dinsdagavond gaf ik een klap op de derde ronde. Daarmee is het uit mijn handen en gaat het door naar de corrector/persklaarmaker.
Van binnen naar buiten
Nu verschuift mijn aandacht naar de buitenkant. Samen met de uitgever breek ik mijn hoofd over de flaptekst: want hoe haal je uit 347 pagina’s nu precies datgene dat recht doet aan de het verhaal zonder te spoileren? En dan ook zo dat het uitnodigt om te lezen? Ik vind dat altijd een hele opgaaf. Maar minstens zo belangrijk, of misschien wel het belangrijkste is de cover. Hoe zie jij dat?
@FamkeLaLiseuse vroeg zich eerder af of ik twee covers voorgelegd kreeg waaruit ik dan kon kiezen. Ik weet dat er uitgevers zijn die zo werken, ik zit bij een onafhankelijke kleine uitgever waar ook voor de cover ruimte is voor mijn ideeën. Hoewel ik het lastig vind om weer iets te moeten vinden of bedenken, vind ik dit wel fijn. In het verleden heeft dat tot covers geleid waarvoor ik bijvoorbeeld de foto aanleverde (Thuisreis) of een wedstrijd uitschreef voor een originele op de Buiten-Hebriden gemaakte foto (Terugkeer).
Abstract
Voor ‘In de stilte de echo’ wilde ik iets abstracts met de vormen van het Limburgse Heuvelland in de kleuren die onder meer in het Ierse deel van het boek voorkomen. Die kleuren zijn paars, aqua, turquoois, zeewiergroen, bijna-zwart en zand. De vormgever ging aan de slag en na wat pingpongen lag er iets wat best mooi was maar was weggelopen bij de sfeer en thema’s van het verhaal. Dat was lastig, want na alle uren die er in waren gaan zitten, kon ik niet zomaar iets anders vragen. Toch deed ik een poging.
Ik belde met de uitgever en we waren het snel eens en gingen aan de slag met een abstracte afbeelding. Er ging een weekend overheen en toen kwam er iets terug van de vormgever waar ik gelijk superblij mee was. Net als de uitgever, en zelfs mijn altijd zo gelijkmatige man had dit keer een ‘wauw’. Nu zou ik hem ook graag aan jullie laten zien. Maar dat moet nog even wachten. Aanstaande zondag is de coverreveal, zoals dat tegenwoordig in goed Nederlands heet. De uitgever deelt hem in de loop van die dag op de sociale media, maar mijn nieuwsbrieflezers hebben de primeur. Zondagochtend ontvangen zij mijn schrijfupdate met daarin de cover. En, psst, het plaatje bij dit bericht bevat hints.