Boekpromotie is een hele klus. Vooral als je geen landelijk bekende auteur bent. Het vergt forse investeringen in tijd en geld, en het resultaat is allesbehalve gegarandeerd. Veel minder bekende schrijvers, vooral selfpublishers, worstelen met vraag: hoe bereik ik meer mensen dan alleen vrienden en familie?
Er is geen gebrek aan goedbedoeld advies. Workshops, webinars, online cursussen: ze beloven allemaal hét recept voor zichtbaarheid. Zelf heb ik veel gehad aan de webinars van Boekengilde, al was het maar vanwege de concrete tips om de moed niet te verliezen tijdens mijn boekpromotie.
Na de publicatie van het boek volgen eerst de mooie momenten. Ik had het genoegen van leuke recensies (oké, niet allemaal juichend), een artikel in het regionale katern van AD, interview in het plaatselijk huis-aan-huisblad, optreden voor de lokale tv-zender en bij de regionale radio. Ook via sociale media zorgde ik voor voldoende aandacht, al kreeg ik daar weer andere kopzorgen bij door een hack van mijn Facebookadvertentie. Boekpromotie blijft een avontuur.
Voor mijn derde boek was de piek in de verkoop na zo’n twee jaar wel voorbij. Het afgelopen jaar verkocht ik zelf nog een paar exemplaren, en uit de cijfers van de uitgever over de tweede helft van 2025 bleek dat er nog steeds boeken werden verkocht, zelfs van mijn tweede titel. Ook lagen mijn boeken in enkele openbare bibliotheken in Nederland en werden ze daar af en toe uitgeleend. Maar uitverkocht? Nee, zeker niet. Dat lukte alleen bij mijn eerste boek.
En toen gebeurde er iets totaal onverwachts.
Zonder dat ik er ook maar één minuut extra promotie in had gestoken, bleken twee van mijn boeken in Belgische openbare bibliotheken te liggen. Uiteraard in Vlaanderen, want ze zijn nu eenmaal Nederlandstalig. Mijn eerste boek is te leen bij vier bibliotheken, waaronder die van Oostende. Mijn derde boek bij de bibliotheek van Deinze. En ze worden nog geleend ook. Rijk word je er niet van, maar het idee dat onbekenden jouw werk uit de kast pakken, openslaan en daadwerkelijk lezen is ook een vorm van beloning.
De verrassing werd nóg groter toen ik ontdekte dat er zelfs een boek van mij te leen is waarvan ik de titel niet herkende. “De wraak van Hellenberg” heet het. Na wat speurwerk bleek het te gaan om mijn tweede boek, dat oorspronkelijk getiteld is “Het mysterie van de valse claims”. Luisterpunt Brussel had er een speciale editie voor blinden en slechtzienden van gemaakt en er een nieuwe titel aan gegeven, waarschijnlijk geïnspireerd op het personage Elfriede Hellenberg, dat een belangrijke rol in het verhaal speelt.
Net als de Nederlandse speciale editie is dit boek uitgebracht in DAISY-formaat (Digital Accessible Information System), een wereldwijde standaard die lezen mogelijk maakt voor mensen met een leesbeperking. Dankzij een Europese verordening is daar geen toestemming van auteur of uitgever voor nodig. Vandaar dat ik het bestaan van deze uitgave niet kende. Net zomin als ik wist dat mijn andere boeken hun weg naar Vlaamse bibliotheken hadden gevonden.
Zonder campagne, zonder advertenties, zonder promotieactie hebben de Belgen mijn boeken ontdekt. Het is een mooie opsteker voor auteurs die in een dip zitten: ook als boekpromotie stroef verloopt, moet je niet wanhopen. Soms vindt een boek zijn lezers op momenten – en plaatsen – waar je het niet verwacht.