Zo: The Collected Works of Buck Rogers in the 25th Century is UIT
Scenaristen: Dick Calkins, Rick Yager, Phil Nowlan,
Tekenaars: Dick Calkins, Rick Yager,
De verhalen staan niet in de chronologische volgorde waarin ze verschenen, maar ik heb ze wel in die orde gelezen.
Oorspronkelijk werd er elke dag één strookje gepubliceerd. Dat leidt wel tot vervelende herhalingen in élk strookje. Het ergst was het in verhaal Mystery of the Atlantan Gold Ships, waar elke strook begint met een samenvatting van wat voorafging, om nog maat te zwijgen over de bijna ziekelijke neiging om "Atlantis" telkens te laten voglend volgen door "the city under the see". Oké, er zat een dag tussen elk strookje, maar hun lezers waren toch niet achterlijk?
Overiens leiden niet alle verhalen daaraan.
Twee ervan zijn trouwens volledig in kleur ipv z/w zoals de andere, en die zijn duidelijk opz'n minst per pagina ipv per strook getekend. De verhalen waarin de scenaristen minder rekening houden met dagelijkse herhalinge lopen ook veel beter.
Wat de liefde betreft: Wilma Deering valt relatief vroeg voor Buck Rogers, en dat levert problemen op, omdat Buck opduikt toen Wilma al min of meer iets had met Killer Kane, die daardoor pas echt een killer wordt. Wat ze ermee had is niet duidelijk, want de verhalen zijn op seksuueel vlak niet erg expliciet. Later duikt er een zekere Ardala op, waarmee Kane dan een koppel vormt. Nog later leert Ardala een piraat kennen, Black Barney, terwijl Kane ver uit de buurt is. Op het moment dat Kane dan toch opduikt in het schuuilhol van Barney, merkt deze direct dat er ites is tussen Ardala en Kane, en is zijn eerst gedachte: "Een rivaal!" (om je een breuik te lachten). In het volgende strookje vechten Kane en Barney al met elkaar.
In een van de gekleurde verhalen staat Barney trouwens aan de kant van Buck Rogers, alhoewel hij oorspronkelijk een piraat was die een vijand van Buck was. Erg veel logica lijkt daar niet helemaal in te zitten.
We kunnen niet echt over liefdesperikelens preken, en ik heb ook de inruk dat het aspect in de jongere verhalen minder aan bod kwam dan in de eerste. De verhalen wonnen wel aan spaning, en die liefdesgeschiedenissen leken meer te zorgen voor comic relief. Over het algemeen zorgen ze vooral dat de plot wordt beïnevloed. Bv Buck vertrekt op ene missie, en het blijkt dat de piloot Wilma is omdat ze hem niet alleen wou laten. In Moneky Man of Planet X is er een koningin wiens gezicht we nooit zien, die Aladra heet, en die volgens mij ook Aldara is, maar met een andere naam omdat ze zich verbergt. Zij is erg vijandig tegenover Buck, alsof ze een afgewezen minares zou zijn, of hij haar minaar heeft aangepakt. Dat wordt niet duidelijk oa omdat het verhaal niet volledig in de bundel is opgenomen. De ontknoping staat er dus niet in.
Datzelfde probleem doet zich ook met andere problemen voor: het is een schijnbaar arbitraire keuze van verhaal die vanaf de eerste afleverign tot 1948 werdne gepubliceerd, en de eerste sets zijn tamelijk volledig, maar de latere veel minder, en dat stoort. Ik vraag me af waarom ze dat deden. was de rest te slecht? of wa shet de bedoeling dat je nieuwsgierig zou worden en de rest ook zou kopen? Of deden ze het omdat ze vonden da de allereerste, die per strookje voro mensen met een kort geheugen werden getekend, niet zouden verkopen als ze er niet enkele jongere bij deden die beter waren?
Ik kon die bundel op de kop tikken en kocht hem vooral uit nieuwsgierigheid. Wat is of was Buck Rogers? De inleiding van Ray Bradbury bij de bundel maakt veel duidelijk over waarom de strip toen aansprak. Hij wijst erop dat het begon in 1928, toen er nog niet eens overal een radio in huis was, en toen de wegen meestal onverhard waren. Een wereld met zweefriemen en raketten was dan heel futuristisch, zelfs al zien wij er tegenwoordig veel elementen in waardoor het soms wat weg geeft van Tarzan in het oerwoud.
De tekenaars waren vanaf het begin goed opleid. Ze tekenden duidelijk in een realtistische stijl die ze in de kunstacademie hadden aangeleerd. Maar het lijkt er zeker in het begin erg op dat ze hun voorbeelden nogal erg navolgen. Vooral de tekeningen van Wilma Deering lijken uit klassieke afrbeeldingen te komen of uit modetijdschriften van die periode. Haar hoiuding is vooral iets dat niet helemaal lijkt te kloppen. Geleidelijk worden de tekeningen wel beter. Overigens: de oudste tekenaar, Dick Calkins, werd geboren in 1894!
De serie heeft erg lang gelopen, en dat merk je daan de stijl. Het is allemaal avontuur, maar daarbinnen wordt veel gevarieerd. Zeker Killer Kane is soms meer een belachelijke clown dan een gevaarlijke moordenaar. En sommige subplots lijken vooral als grap te zijn bedoeld. Geleidelijk krijgen ze meer het karakter van oorlogsverhalen in de ruimte. Toen de oorlog met Japan uitbrak, is het duidelijkd at de reeks werd ingzet als propaganda in die oorlog. De Tigermen van Mars veranderen van uiterlijk en worden een soort Japanners met hondenoren. Een van hun heet Hari-Kari, wat duidelijk naar hara-kiri verwijst, en wat in het Japans eigenlijk sepuku heet: rituele zelfmoord als boetedoening. Da's wat anders dan AI die "sorry" zegt nadat je op zijn aanraden een verkeerde investering hebt gedaan. Gelukkig verdwijnt na WOII dat propaganda-element en wordt het weer de echt Bcuk Rogers, maar het lijkt erop dat ze hebe oondervonden dat die oorlogsverhalen populair waren, want dat is ook het mometn dat de romantiek uit de verhalen verdwijnt. Sterker nog: zelfs Wilma Deering verdwijnt uit de verhalen.
In een van die verhalen wordt Wilma Deering door een uitvinding getransporteerd, maar er loopt ites mis bij de aankomst, waardoor ze klein en dik is geworden. Ze geraakt daar direct van in paniek en denkt dat >Buck niet meer van haar zal houden, en loopt weg. Nou, misschien was dat een poging van de scenarist om romantisch drama te introduceren. Enerzijds is dit het meest verregaande liefdes-verhaal-element, anderzijds is het nogal dwaas.
In een van de vehralen zijn zowel Buck als Wilma aanwzig, en zijn het Barney en twee jongere familieleden van Buck en Wilma die de hoofdrollen delen.
Nou, goed, qua liefdesverhalen valt dit dus wel wat tegen.
