Ieder jaar doe ik met plezier mee aan de Luek uitdaging, ik heb genoeg boeken die voldoen aan dit criterium, zowel digitaal als fysiek, want digitaal heb ik ook een flinke bibliotheek. Bij de fysieke boeken maak ik na ieder gelezen boek meteen de keuze om het boek te bewaren of weg te geven, dat scheelt in ieder geval iets qua ruimte. Sinds een paar jaar maak ik daar voor de Luek een boekenplank voor op Hebban, want van sommige boeken weet ik rond de jaarwisseling niet meer of het net daarvoor of net daarna is gekocht.
Aangezien we een week naar Oostenrijk gingen was ik ervan overtuigd dat Januari een hele goede luek maand zou zijn, maar wanneer je met je hele gezin op vakantie gaat zijn er teveel gezellige afleidingen. Als je daarnaast meedoet met een onverwachts leesproject op Hebban ( Peter Terrin- Nog lang geen winter, gelezen via de Onlinebibliotheek), snij je jezelf in je vingers. Met twee fysieke en twee digitale Lueks ben ik wel tevreden, zeker omdat er een paar mooie boeken tussen zaten.
Mijn eerste fysieke boek was een klassieker, Karakter van Bordewijk. Een titel die ik wel kende, mijn fysieke versie zag er al wat klassiek uit, het was een uitgave van De grote lijsters uit 1992 en ik heb het meegenomen uit de ruilkast bij de supermarkt. Bordewijk kende ik als auteursnaam, maar op de middelbare school heb ik andere keuzes gemaakt en zat ik veel meer in de wereld van Couperus. Het zou me niks verbazen als we het boek vroeger wel in huis hadden, het is een boek dat mijn vader zeker met plezier gelezen zou hebben. Dit idee kwam meerdere keren bij me naar boven tijdens het lezen en het zorgde voor nog meer leesplezier.
Klassiekers zijn niet voor niets klassiekers geworden , om de tijdsgeest te doorstaan moeten ze iets tijdloos en herkenbaars hebben , dat is bij Karakter ook zo. Thema's als een vader- zoon relatie, het kantoorleven en jezelf omhoog vechten blijven actueel. Het is genieten qua schrijfstijl, het plezier begint bij mij al met een kleine asterisk van Bordewijk dat je de naam Katadreuffe op zijn Nederlands moet uitspreken en niet op zijn Frans, met andere woorden, gewoon is goed genoeg. Droge humor komt vaak terug, ik zat regelmatig met een brede lach te lezen, zo lekker lezen is dat. Ik heb het boek meteen aangeraden aan een nichtje van me, die het werkveld van Katadreuffe goed kent. Aangezien het boek er niet meer erg aantrekkelijk uitziet mag het weer lekker terug naar de ruilkast, kan een ander er weer van genieten.
Wild van Cheryl staat al meer dan tien jaar in mijn boekenkast, ik heb het gekocht toen er een goedkope uitvoering in de winkel lag en het heeft een aantal jaren hoog op mijn planning gestaan, maar er kwam iedere keer een ander boek tussen. De Ezzulia-uitdaging van Januari (het roer om) was een goede motivatie om nu echt het boek te gaan lezen. Een boek als dit voelt voor mij als een vakantieboek, een boek om op vakantie te lezen bedoel ik daarmee, Mijn verwachtingen lagen niet heel hoog, het leek me aan boek als Eat , love , pray. Het boek was veel beter dan ik dacht, Strayed heeft zelf een grote liefde voor literatuur en dat merk je aan de manier van schrijven , maar ook met de titels die voorbijkomen in het verhaal. De wat mij betreft meest verrassende titel die Strayed noemde, was De tienduizend dingen van Maria Dermout, een Nederlands- Indische schrijfster . De hele titel was mij onbekend, het staat inmiddels op mijn WIL-lijst, als een Amerikaanse dat boek kent, kan ik toch niet achter blijven. Wild is nog in huis, maar ik heb inmiddels verhuisd naar de boekenplank van mijn dochter, het lijkt me een mooie titel voor haar en voor mijn schoondochters.
Digitaal las ik Liften naar de hemel van Lex Paleaux en Luchtplaats van Herman Koch, twee titels die via Bookchoice mijn digitale bibliotheek zijn binnengekomen en twee populaire schrijvers. Populaire titels trekken me niet bij voorbaat aan,, maar van beide heb ik geen spijt.
Liften naar de hemel las ik voor een leesclub die ik altijd voorbereid. In het begin snapte ik niet waarom het boek zo populair was, de toon van de hoofdpersoon klopte niet met zijn leeftijd, naderhand trekt het bij en leest het boek goed door. Het boek is gebaseerd op zijn eigen ervaringen, naar zijn eigen zeggen is het voor 99 % waar. Het is bijzonder dat alle gebeurtenissen zo mooi vallen dat er een volledig verhaal uit ontstaat, met personages die door schrijvers vaak bedacht worden om het verhaal meerdere kleuren te geven. Door de leesclub ben ik de titel erg gaan waarderen, daar zitten hele mooie lagen in, die ik in eerste instantie niet doorhad. Wanneer je houdt van een mooi geschreven boek, zou ik het verhaal lekker links laten liggen, maar ga je voor een lekker verhaal is het een prima boek.
Herman Koch vind ik lastig te peilen, hij speelt in Luchtplaats met zijn eigen vak als schrijver, daarnaast speelt hij ook met de lezer. Je voelt zijn wat cynische toon, maar je voelt ook het plezier waarmee hij het verhaal vertelt en de hoofdpersoon steeds meer in het nauw drijft. Het boek zit op de grens literatuur/ literaire thriller, maar uiteindelijk wilde ik het boek versneld uitlezen, omdat ik wilde weten hoe het afliep.
Voor februari staan er al wat lueks op de planning waar ik zin in heb om te gaan lezen, daar kom ik een volgende keer op terug.