Er is hierboven al veel gezegd over de diverse rollen van de personages en met vrijwel alles kan ik het eens zijn. Het boek vergt nog al wat psychologisch inzicht in het gedrag van de personages en ik ben natuurlijk geen psycholoog, maar dit zijn mijn gedachtes:
De vader: idealiter is een vader een rolmodel voor een zoon maar Vidars vader was dat duidelijk niet. Hoewel een redelijk goedmoedige man was hij ,zoals Vidar hem beschrijft, ook emotioneel nogal grillig en onstabiel (hij wordt ergens zelfs "een tikkende tijdbom" genoemd). Hij heeft Vidar op emotioneel vlak niet veel diepgaands kunnen bijbrengen: "Hij probeert me op te vrolijken, vaak doet hij dat door te praten over dingen die ik zal mogen eten. Hij denkt dat eten me blij kan maken".
Door die oppervlakkigheid en gebrek aan psychologisch inzicht in de werkelijke behoeftes van een kind heeft hij beide kinderen niet weerbaar weten te maken tegen de grillen van zijn alcoholistische vrouw. Vidar is mede door zijn gedrag opgegroeid als een emotioneel wat onvolwassen man die niet goed geleerd heeft hoe je conflicten op een volwassen manier aan moet pakken: hij stopt ze liever weg of loopt er voor weg, net als zijn vader.
De moeder: Egocentrisch, kruipt in een slachtofferrol, onberekenbaar, licht ontvlambaar, alcoholiste. Dat laatste feit alleen al maakt iemand in mijn ogen ongeschikt als moeder, maar het feit dat je je kwetsbare kind (emotioneel) verwaarloost, kleineert (ze vertelt hem hoe lelijk hij was en bespot zijn tekentalent ) en laat weten dat je van hem walgt is natuurlijk helemaal onvergeeflijk. En ook HET recept voor het veroorzaken van allerlei trauma's bij je kwetsbare kinderen. Deze jeugdtrauma's zijn altijd in Vidar, een kind dat hunkerde naar de goedkeuring en liefde van zijn ouders, blijven sluimeren. Geen wonder met een moeder die hem vaak een gevoel bezorgde dat hij "een bang, schijterig jongetje" was waarvan het moeilijk houden was. .
Tora: de zus die zichzelf beschermde tegen het geruzie en onvoorspelbare gedrag van haar ouders door zich - ook later - volledig terug te trekken in haar eigen wereld. Ook zij is geen rolmodel voor Vidar geweest (voor zover je dat al zou mogen verwachten van een oudere zus) en heeft hem onbewust min of meer in de steek gelaten, als kind maar ook als volwassene. Pas als ze werkelijk ziet hoeveel 17 juni voor Vidar betekent (voor haar "gewoon een dag waarop iets naars gebeurde, zoals de dag erna en de dag ervoor) helpt ze hem met het oplossen van het ontbrekende puzzelstukje in de dag door een - ook door haar verdrongen - herinnering naar boven te halen.
Caroline: een vriendelijke, lieve collega, die Vidar wil helpen met zijn huidige problemen. Ze zocht ooit toenadering tot Vidar (ze legt zijn been tegen het zijne in het klaslokaal), maar Vidar durfde daar niet op te reageren. Ik denk omdat hij vanuit zijn jeugd meegekregen heeft dat hij niet iemand was om van te houden (?). Ze brengt Vidar bij dat hij als volwassene verantwoordelijkheid voor zijn eigen fouten en daden moet nemen maar toont toch ook wel begrip voor het feit dat hij op zijn eigen grillige wijze, die voor anderen niet altijd logisch verklaarbaar is, zijn jeugdtrauma's aan het onderzoeken is.
Mellberg: Een vervelende puber met een strenge, licht agressieve vader, die pestgedrag vertoont en respectloos is naar leerkrachten. Hij biecht uiteindelijk op wat hij tegen Vidar zei, waardoor er weer schot in het oplossen van de puzzel komt.
Al met al heeft elk personage zijn of haar aandeel in het stukje bij beetje ontrafelen van de jeugdtrauma's van Vidar. Het interessante aan dit alles vind ik altijd dat zoveel vermeden of opgelost had kunnen worden als de gezinsleden meer met elkaar gepraat hadden of hun emoties met elkaar hadden gedeeld. Die communicatieve blokkades die mensen hebben (zeker in 1986, toen er nog geen coach voor elk probleem(pje) uitgevonden was) liggen toch altijd weer grotendeels ten grondslag aan opgelopen trauma's.