Jimmy Cams, mij al bekend met zijn boek Primeur, contacteerde mij met de vraag om mee te doen met de blogtour rond zijn nieuwe boek Spiegelbeeld. Wat verrassend aangezien ik zijn vorige boek maar lauw ontvangen had. Zijn werking van heden naar verleden liet mij wat achter in vertwijfeling over het hoe en wat. Maar aangezien iedereen een tweede kans verdiend dan maar toegehapt om Spiegelbeeld te lezen en te recenseren.
Het verhaal gaat over Luna en Noah. Ze nemen hun intrek in een vervallen landhuis en ze willen deze kans benutten om opnieuw te beginnen. Het huis ademt een verleden dat zich niet laat begraven. Een gevonden dagboek , een aannemer die bekend is met het huis, er sluimert iets tussen de muren wat nog steeds geen rust gevonden heeft. Herinnering en werkelijkheid komen samen. Luna en Noah verbergen zaken voor elkaar en moeten uitzoeken wie wat verzwijgt.
Ja, dit is het. Dit is wat ik verwacht van een boek, van een auteur. Waar ik opmerkingen had over Primeur , zijn ze er niet bij Spiegelbeeld.
Heden en verleden werken hier perfect samen. Via het dagboek gaan we naar het verleden waar ik op het verkeerde spoor zat wie het dagboek geschreven had. Hoe de auteur dit tewerkstelt met het gebruik van één enkele letter is subliem.
Het verhaal leest zeer vlot en eigenlijk alle personages hebben een eigen agenda.
Eerst was ik wat verbaasd qua vormgeving van het boek. Vanop de zijkant had ik gezien dat er veel donkere pagina’s aanwezig waren. Wat tijdens het lezen te verklaren valt omdat de eerste pagina van elk hoofdstuk een zwarte pagina herbergt. Na een paar hoofdstukken valt het me op dat de donkere dreiging die uit het verhaal druipt net op die pagina’s het hardste aanwezig is.
Daar zijn de gedachten of gebeurtenissen zeer krachtig en donker neergepend.
De personages zijn redelijk divers en zoals vermeld hebben ze elk wel hun agenda. Noah is niet eerlijk tegen Luna, Luna is niet eerlijk tegenover zichzelf of Noah , terwijl Sandra misschien niet eerlijk is tegenover Noah. En Tom dan? Die heeft ook een geschiedenis met het huis.
Het slot zit zeer goed in elkaar en pas daar werd ik op het goeie spoor gezet qua verloop verhaallijnen. Het slot komt op mij een beetje over als een deur op een kier. Het verhaal wordt niet volledig afgesloten maar laat het een beetje over aan de verbeelding van de lezer hoe het verder kan lopen.
Jimmy Cams is er dus in geslaagd om zijn tweede kans bij mij om te zetten naar curieusiteit naar wat deze auteur nog uit zijn mouw kan schudden. Dit is een boek die ik iedere liefhebber van dit genre zou aanraden om te gaan lezen. Zeker meer dan de moeite waard.
Inhoudsopgave 2026