Ik had mezelf voorgenomen om in februari de eerste helft van mijn fantasy manuscript af te ronden. Moest makkelijk kunnen, dacht ik. Toch is de maand nu ten einde en heb ik nog één scène te gaan. Waarom het allemaal zo traag gaat, ik weet het niet, maar ik hou mezelf voor: beter langzaam schrijven dan niet schrijven. En gisteren, tijdens een wandeling, had ik een nieuw idee dat ik bijna niet durf toe te passen…
Omwentelingen
Over leven en schrijven, Stephen King (Engels: On Writing: A Memoir of the Craft)
Ik geef Stephen King er maar de schuld van, dat ik alles weer om wil gooien. Of misschien moet ik hem juist bedanken. In ieder geval, ik heb eindelijk zijn boek over schrijven gelezen (en daar zal het ook bij blijven, want hoe goed hij ook is, voor horror ben ik niet geschikt) en heb daar een aantal fantastische tips uit gehaald. Waarom je bijvoorbeeld je schrijftafel niet in het midden van de kamer moet zetten.* Maar ook: schrijf alleen het verhaal. Schrap de rest. Klinkt als een open deur, maar het leidt ook tot de vraag: wat is het verhaal dat ik schrijf? En vooral: wat is het niet?
Met dat in mijn achterhoofd, plus een hoop politieke ontwikkelingen waar ik somber van werd, plus zo’n beetje alles wat zich in mijn persoonlijke leven afspeelt, maakte ik gisteren een lange wandeling. Na een tijdje werd mijn hoofd leger en ontstond er dus ruimte voor een nieuw inzicht. Weer een nieuw inzicht; ik heb er ondertussen zo veel gehad met dit verhaal dat ik bang ben dat ik het nooit bij het woord ‘EINDE’ zal belanden. Dat ik er niet gelijk enthousiast van werd, komt omdat ik wel hoop dat mijn verhaal er steeds beter van wordt en ik iedere keer dichter bij de kern kom van wat ik echt wil zeggen… maar dat ik het niet zeker weet. Blijf ik tot in de eeuwigheid dingen omgooien, komt er ooit echt een conclusie? Ik moet erin blijven geloven. De hoeveelheid tijd, inspanning, aandacht, energie en overgave die ik erin stop tart alle logica. Er is niemand die zegt, je moet dit doen. Alleen ik. Om de een of andere reden kan ik niet niet schrijven. En dus schrijf ik door.
Dan nu het inzicht. Het zou kunnen dat ik 80-90% van het magiesysteem dat ik zo ijverig heb ontwikkeld, eruit gooi. Dat dit geen fantasy boek is, maar science fiction. Ik typ dit met pijn in mijn hart, want mijn magiesysteem is prachtig, al zeg ik het zelf. Maar ik vraag me nu af: is die magie het verhaal? Of is het een extra laag die meer afstand schept tussen de lezer en het verhaal? Is het onnodige theoretische complexiteit? Met andere woorden: a darling I must kill?
Ik durf het nog niet met zekerheid te zeggen. Aankomende week is mijn taak duidelijk: schrijf de laatste scène van de eerste helft (het Midpoint, voor wie bekend is met Save the Cat) en evalueer het plot. Kijk waar die magie daadwerkelijk een essentiële functie heeft. Kijk vooruit naar de tweede helft en of de magie nodig blijft of dat er andere mogelijkheden zijn. Ik ben een echte fantasyliefhebber en hou zo van alles dat magisch is, maar als ik me voorstel hoe het verhaal er zonder die laag uit zou zien, dan voel ik het meteen: veel dichter op de huid.
Met deze grote beslissing in het vooruitzicht laat mijn review van de reMarkable nog even op zich wachten. Maar dat komt nog wel! Bedankt voor het lezen en tot volgende maand weer.
-Ella
PS Heb je mijn korte verhaal Het Hof der Gevangenen al gezien op Fantasywereld? Klik hier om het te lezen!
*”Je zet je bureau in de hoek, en iedere keer dat je daar gaat zitten om te schrijven, herinner je jezelf eraan waarom het niet midden in de kamer staat. Het leven is er niet voor de kunst. Het is andersom.” (p. 103)