7a: Schulman vertelt eigenlijk twee verhaallijnen: één in het verleden en één in het heden. Gaandeweg grijpen die steeds meer in elkaar en wordt langzaam duidelijk wat er echt is gebeurd. Daardoor ontstaat vooral psychologische spanning. De ontknoping voelt niet helemaal afgerond, omdat het heden vrij open blijft. Het laatste hoofdstuk is emotioneel zwaar en maakt het einde daardoor intens.
Bonusvraag
Voor mij gaat De zeventiende over hoe onvoorspelbaar en gelaagd het geheugen kan zijn. Ik neem vooral mee dat herinneringen soms enorme verrassingen voor je kunnen hebben. Ze kunnen vervormen, verdwijnen, terugkeren of zich ineens in een nieuw licht laten zien. Het boek laat zien dat je brein soms delen van je verleden afschermt om je te beschermen, maar dat diezelfde delen later toch weer naar boven komen wanneer iets of iemand ze triggert.
Daarnaast gaat het verhaal voor mij over hoe sterk het verleden doorwerkt in het heden. Vidar ontdekt stukje bij beetje dat je niet kunt ontsnappen aan wat je hebt meegemaakt; je moet het onder ogen zien om verder te kunnen. De manier waarop Schulman de gebeurtenissen van 17 juni 1986 langzaam laat terugkeren, maakt duidelijk dat de waarheid vaak niet in één keer komt, maar in flarden en puzzelstukjes die pas later betekenis krijgen.
Het boek laat zien hoe herinneringen niet alleen bepalen hoe je terugkijkt op je verleden, maar ook hoe je jezelf en je keuzes in het heden begrijpt.