FamkeLaLiseuse Het plot is een soort van ontlading, vooral voor Vidar. Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. En eindelijk is er voor hem het inzicht dat het verleden niet alleen maar rozengeur en maneschijn was. Sterker nog, het was een lawine van verdriet, eenzaamheid en angst. Schulman heeft hier heel geraffineerd naartoe gewerkt. Hintjes hier en daar laten vallen(vooral in de 2de helft van het boek als het eigenlijk niet echt meer over Mellberg gaat.
Ik vond het laatste hoofdstuk heftig. Ook al was het hele boek vol emoties, kwam er bij het laatste hoofdstuk nog een bak er bovenop. Toch voelde het niet als een einde. Voor mij bleven er veel loshangende stukjes over van het heden. Wat gebeurde er met de overtredingen, met Mellberg en hoe ging het verder met school en Caroline? Maar misschien is het beter om het te moeten gissen dan om te weten. Ik denk dat Schulman ons hier de vrijheid geeft om het zelf in te vullen. Hoe wil je dat het eindigt? Vidar vrijuit spreken of een taakstraf voor minachting van de rechtbank/-bank.
Bonus vraag:
Volgens mij gaat het boek vooral over de vraag Waarom?
- Waarom werd Vidar, door wat Mellberg zei, zo getriggerd?
- Waarom waren het juist die woorden die zoveel agressie opwekte?
- Waarom herinnert hij zich niets van het incident?
Maar vooral : waarom veranderde hij in iets wat hij nooit was, nooit deed?
Het was een reactie die hij totaal niet van zichzelf kende. Waarvan hij niet wist dat hij dat in zich had. En dat is wat, denk ik, hem nog het meest dwars zat.
Ik neem uit dit boek mee dat je jezelf altijd nog kan verrassen en dat je tot meer dingen instaat bent om te doen. En dat het verleden maar een heel klein stukje van het heden afstaat. Het zelfs soms omarmd of zich ermee verstrengeld. Het kan ontroerend en mooi zijn om terug te krijgen, maar het kan ook een donderslag bij heldere hemel zijn die je gewoon van de voeten blaast.