Zes dagen geleden stonden Jørn Lier Horst en Thomas Enger in de schijnwerpers en de Varg Veum Challenge, die niet lang daarvoor begon, lijkt snel afgerond te kunnen worden. Omdat we niet stil willen blijven staan, gaat onze reis door Noorwegen verder. Vandaag is het de beurt aan Unni Lindell, die tot een van de betere Noorse auteurs wordt gerekend.
We stellen jullie graag aan haar voor en laten jullie niet alleen weten welke series ze geschreven heeft, maar ook welke standalone op haar conto staat.
Ruim tien jaar geleden was Unni Lindell (Oslo, 1957) een van de productiefste auteurs van Noorwegen. Sinds haar debuut in 1986 (het jeugdboek Den grønne dagen) schreef ze een grote hoeveelheid kookboeken, bundels met korte verhalen, humoristische boeken, jeugdliteratuur, romans en thrillers. Aan dat laatste genre geeft ze de voorkeur, want, zo geeft ze zelf aan, daarin kan ze schrijven over mensen die ver van haar eigen belevingswereld vandaan staan. Haar eerste thriller, en tevens het begin van een tiendelige serie, was Het dertiende sterrenbeeld, dat in 1998 in een Nederlandse vertaling werd uitgebracht. Hierin maakt de lezer kennis met inspecteur Cato Isaksen en zijn collega Marian Dahle. De eerste zes delen van de reeks zijn verfilmd voor de televisie en in verschillende landen uitgezonden. De rol van Isaksen wordt in alle afleveringen vertolkt door Reidar Sørensen.
De serie met Cato Isaksen
Bij de start van de serie is Cato Isaksen begin veertig en werkt hij als inspecteur bij de politie van Oslo. Hij is gescheiden van zijn vrouw Bente, met wie hij twee zoontjes heeft, en woont samen met zijn vriendin, de jonge lerares Sigrid. Met Marian Dahle, zijn collega die in Honingval haar opwachting maakt, onderhoudt hij een moeizame werkrelatie. De politieman staat niet bekend als een bijzonder sympathiek persoon, maar heeft wel een herkenbaar en realistisch karakter. In de loop der tijd verandert hij echter wel en wordt hij een stuk vriendelijker. Omdat hij op een bepaald moment te oud werd (in Noorwegen gaat de politie tussen hun 57e en 60e met pensioen) is Doodsbruid, het tiende en laatste deel van de serie.
Kees: In 2011 maakte ik voor het eerst kennis met de auteur en haar personages. In dat jaar, dus ruim na verschijningsdatum, las ik Het dertiende sterrenbeeld en mijn Lindell-debuut is me toen uitstekend bevallen. Hierna volgden er – hoewel flink verspreid over de jaren – nog een aantal meer. Inmiddels heb ik de eerste vijf, maar ook deel acht gelezen. Stuk voor stuk vond ik dit goede thrillers en ik waardeerde de meeste met vier sterren (alleen De rouwmantel kreeg de maximumwaardering). De boeken hebben een behoorlijke spanning, het tempo waarin de gebeurtenissen zich afspelen ligt hoog en er zijn genoeg wendingen om je als lezer bezig te houden. Natuurlijk ook nog de personages, van wie je geleidelijk aan steeds meer te weten komt en daardoor beter leert kennen. Ik kon (en kan) ze zonder meer waarderen.
De serie met Marian Dahle
Marian Dahle is oorspronkelijk van Koreaanse afkomst, maar is als driejarig meisje geadopteerd door een Noors echtpaar. Ze heeft een moeilijke jeugd gehad, is soms kwetsbaar en omdat ze de gedachtegang begrijpt van mensen die door omstandigheden de criminaliteit in zijn gegaan, is ze erg geschikt voor haar werk bij de politie, eerst als collega van Cato Isaksen, maar later in een zelfstandige rol. Hoewel ze slim is en erg goed in haar speurwerk, is ze ook enigszins excentriek. Een voorbeeld daarvan is dat ze de jurk van een vermoorde vrouw aantrekt om dingen te kunnen ‘voelen’.
Kees: De twee delen van deze (nog) korte reeks heb ik niet gelezen, maar Marian Dahle ken ik wel uit enkele boeken van de Isaksen-serie. Hierin komt ze op mij over als een bijzondere en enigszins eigenzinnige vrouw. Helemaal niet erg, vind ik, want dergelijke eigenschappen hebben wel wat. Ik kan en zal dus niet ontkennen dat ik haar heel stiekem wel sympathiek vind. Mijn vermoeden is dat ze in deze twee delen niet heel anders zal zijn dan hoe ik haar ken.
De serie met Lydia Winther
Lydia Winther (bijnaam Sneeuw) is net vierentwintig jaar oud, onlangs afgestudeerd als politieagente en daarom nog behoorlijk onervaren. Ondanks dat ze een goed onderzoeker is, is ze nog niet volledig op de hoogte van de geldende politieregels en daardoor gaat ze regelmatig haar eigen gang. In haar jonge leven heeft ze het een en ander meegemaakt, dus moet ze met haar persoonlijke problemen zien om te gaan.
Kees: Deze boeken zijn voor mij (vooralsnog) een onbeschreven blad, want gelezen heb ik ze niet. Maar als ik uitga van wat ik wél van Lindell ken, zal dit vast en zeker opnieuw een sterke serie zijn en blijven. En wie weet kan een van jullie me dit vertellen, want natuurlijk ben ik er nieuwsgierig naar of mijn vermoeden klopt.
Kees: Behalve de al genoemde delen van de Isaksen-serie heb ik ook deze standalone gelezen. Ik vond dit niet het beste boek van Lindell, hoewel het echt niet slecht geschreven is. Waar het aan schort is de spanning, die is wat mij betreft nogal ondermaats. Ook verloopt de voortgang in een veel te traag tempo, pas aan het eind neemt die iets toe en wordt het een heel klein beetje spannend. Veel te laat natuurlijk. Over het geheel gezien geen onaardige thriller, maar de auteur kan, en dat heeft ze bewezen, vele malen beter.
- Ze was aanvankelijk van plan om maar drie boeken met Cato Isaksen te schrijven, maar op verzoek van de filmmaatschappij ging ze toch door met de serie.
- Ze wist al voor haar tiende dat ze schrijfster wilde worden en haar eerste publicatie deed ze op haar veertiende.
- Ze studeerde Frans en journalistiek en voordat ze doorbrak als auteur werkte ze als freelance journalist.
- Voor Dromenvanger ontving ze in 1999 de prestigieuze Noorse Riverton-prijs voor de beste misdaadroman van dat jaar en in 2018 deed ze dit nog eens dunnetjes over, maar dan met De drone.
- Als ze aan het werk is, is haar focus alleen gericht op creatieve proces, want, zo zegt ze zelf: ik kan niet leven en schrijven tegelijk.
- Zoals we bij Horst & Enger al vertelden, schrijven veel misdaadauteurs uit het hoge noorden ook voor de jonge lezer, en dat is bij Lindell niet anders. Haar jeugdboeken werden deels vertaald, zo is er de 'Enge Ella'-serie, over een jong spookje dat overdag als een lap stof in een naaifabriek ligt, maar 's nachts naar de 'nachtschool' gaat.
Heb jij al kennisgemaakt met de series van Unni Lindell en welke vind je de beste? Of ken je alleen haar standalone?
Naar de inhoudsopgave van het Thriller Café