Na het dichtslaan van het boek blijft het gevoel hangen dat het verhaal weliswaar afgerond is, maar dat Margots leven eigenlijk nog maar net een nieuwe fase ingaat. Het einde komt namelijk opvallend snel.
Tijdens het lezen had ik op dat moment zelfs even het gevoel dat het té snel ging. Na de opbouw van het verhaal en de intense gebeurtenissen in de laatste hoofdstukken volgen de ontwikkelingen elkaar in hoog tempo op. Er is weinig tijd om alles rustig te laten bezinken. Als lezer word je bijna abrupt uit het verhaal gehaald.
Tegelijkertijd heeft dat snelle einde ook een sterk effect. Juist doordat het zo plotseling voelt, blijft het verhaal langer in je hoofd hangen. Je blijft nadenken over wat er precies gebeurd is en hoe het zover heeft kunnen komen. In die zin werkt het slot misschien wel beter dan een uitgebreidere afronding had gedaan.
Wat er daarna met Margot gebeurt, blijft grotendeels open voor interpretatie. Persoonlijk denk ik dat haar leven nooit meer echt hetzelfde zal zijn. De gebeurtenissen uit het boek laten zien hoe ver haar obsessie en woede haar hebben gebracht. Zelfs als ze probeert haar leven weer op te pakken, zullen die keuzes en hun gevolgen altijd een schaduw over haar toekomst werpen.
Het is ook de vraag of Margot werkelijk inzicht krijgt in haar eigen gedrag. Tijdens het verhaal rechtvaardigt ze haar keuzes voortdurend voor zichzelf. Als die houding blijft bestaan, is het goed mogelijk dat ze haar eigen rol blijft minimaliseren en de schuld elders legt. Dat maakt haar als personage tegelijk fascinerend en verontrustend.
Juist doordat het einde niet alles expliciet invult, blijft er ruimte voor de verbeelding van de lezer. En misschien is dat wel de grootste kracht van het slot: het boek stopt, maar het nadenken over Margot eigenlijk niet.
