Luek blijft voor mij het grote doel dit jaar , want dan kan ik mijn kast nog makkelijker opruimen. In Februari las ik twee fysieke lueks en twee digitale, alle vier de boeken hebben me wat geleerd dat een langere tijd bij zal blijven.
The land in winter van Andrew Miller stond op de shortlist 2025 voor de Booker Prize en ik las door het samenleesproject rondom de Booker op de blog van Karin Marcellina. Miller is een Engelse schrijver, die inmiddels 10 boeken op zijn naam heeft, maar voor mij totaal onbekend was. De titel geeft de sfeer in het boek al aan, maar door zijn beschrijvingen voelde je de kou en de sneeuw daadwerkelijk. Het verhaal loopt niet altijd logisch, waardoor je als lezer de ruimte krijgt voor je interpretaties, maar ook goed je aandacht erbij moet houden. Je wordt teruggebracht naar de winter van 1963/1963, de winter die in Nederland natuurlijk beroemd is , maar dus ook in Engeland. Een gebeurtenis waar ik nooit bij stil gestaan heb. Het boek liet me weer even nadenken over het feit dat ook "de bevrijders" van de Tweede Wereldoorlog last konden hebben van oorlogstrauma's in hun dagelijks leven. Het is een onderliggende lijn in het verhaal, maar de levens van de hoofdpersonen zijn er door gestuurd. Mooi geschreven met een einde waar je deels zelf je invulling aan kan geven, een terechte nominatie wat mij betreft.
Ik heb het boek speciaal gekocht voor het project, maar Engelse pockets geef ik vaak door aan familie, deze gaat nu naar een Engels koorlid. Dus een boek minder in de kast.
Aan het einde van de oorlog van Bert Natter kwam in 2025 veelvuldig voorbij op Hebban, in december werd het verkozen tot Mezza boek van het jaar. Bij een bezoek aan de plaatselijke boekhandel net na de kerst kon ik het niet laten liggen, vooral omdat ik de overtuiging had dat het op de shortlist voor de Libris zou komen. Een onnederlands boek vind ik het, het valt op tussen het standaard boekenaanbod. Hoe kom je erop om meer dan 600 bladzijdes te schrijven over de laatste dag van een fictief concentratiekamp?
Wat opvalt aan het boek is de zorgvuldigheid waarmee hij heeft geschreven, het kan niet anders dan dat hij veel onderzoek heeft gedaan, want alle diverse soorten gevangenen en bewakers komen overeen met historische feiten. Knap is hoe hij een fictief dramatisch ongeval heeft bedacht waar alle personages mee verbonden zijn, wat bij mijn weten niet gebeurd is, maar wat gebeurd had kunnen zijn als je dit verhaal leest. Van mij mag het de Librisprijs winnen, omdat het een uniek boek is, waarvan ik hoop dat veel mensen het lezen. Het is het verhaal van de Tweede Wereldoorlog, maar het is ook het verhaal van oorlog en de gevolgen daarvan , het is helaas het verhaal ook van nu.
Dit boek blijft in de kast, ik kan er (nog) geen afscheid van nemen.
Vervolgens las ik twee digitale Lueks, waarvan er eentje mij al een tijdje een schuldgevoel gaf. Dat is namelijk Congo van David van Reybrouck. Het ebook heb ik bewust gekocht met het idee dat ik het moest lezen en vervolgens gebeurde dat maar niet. Gelukkig nam Alles is literatuur het initiatief om het boek te lezen en bespreken we het nu met een groep. Het boek heeft me zoveel geleerd, ik weet heel weinig van de geschiedenis van Afrika , ieder boek dat ik erover lees doet me beseffen hoe groot mijn witte vlek op dat gebied is en wat ben ik blij dat ik door het lezen wat hiaten kan invullen.
De geschiedenis van Congo is verschrikkelijk, maar wat het meest schrijnend is , is hoe Congo nu nog steeds een speelbal is van conflicten en grondstoffenroof. Ik kwam de afgelopen maand al een aantal nieuwsartikelen tegen, een over een ingestorte mijn, waarbij vrouwen en kinderen om het leven kwamen omdat veiligheid geen onderwerp is, het gaat om opbrengsten. Zonder het lezen van Congo was ik aan deze nieuwsartikelen voorbij gegaan, ze hebben nu meer diepte voor me.
De tweede digitale Luek is Schaduwweduwe van Christine Visser. Het boek was voor mij extra interessant omdat ik vlak erna naar Alles voor de reis van Adriaan van Dis heb geluisterd , twee boeken over hetzelfde onderwerp, namelijk het achterblijven na het sterven van je getrouwde partner. De overeenkomt is dat ze allebei hun liefde als een grote liefde hebben ervaren, maar het grote verschil zat in het schuldgevoel . De ene had er geen last van (noem even geen naam 😉) maar de ander wel. Schaduwweduwe mocht niet meegenomen worden voor de longlist van de Libris 2026 omdat het te autobiografisch was, ben benieuwd hoe dat gaat met het boek van Van Dis voor de volgende lijst.
Het was een mooie leesmaand en eindigt dus met een boek minder in de kast, want er is geen boek de kast binnengekomen. Volgende maand wil ik sowieso weer even kritisch kijken, ik zag al wat boeken die de kast mogen verlaten, dus ik hoop dan op een nette vermindering.