Inhoudsopgave boek:
https://forum.hebban.nl/d/2184-thriller-manuscriptinhoudsopgave
Dit is het vervolg op:
https://forum.hebban.nl/d/2215-thriller-manuscript-proloog2**
Donderdag, 25 maart - 17u42**
‘Hou toch je kop, mens!’
Verbijsterd keek ze naar haar echtgenoot. ‘Wat is nu het probleem? Ik vraag toch alleen maar wat er gebeurd is? Je hangt vol bloed!’
Wat moest hij zeggen? Dat hij deze ochtend een onbekende tot pulp had geslagen en daarna uren in zijn auto aan de Schelde had gezeten om na te denken? Hoe goed hij zich daarbij voelde?
Die waarheid kan ze niet aan.
‘Ik heb het je al gezegd,’ beet hij terug. Er was een ongeluk gebeurd op de Oude Steenweg. Ik heb… Ach, laat zitten! Ik heb echt geen zin in een kruisverhoor!’
De plotse uitval sloeg haar kort met verstomming.
‘Voor mij was het anders ook een lastige dag, hoor! Ik zie er zo tegenop om opnieuw te beginnen. Je wil niet weten hoeveel mails er al zullen klaarstaan, en dat terwijl ik nog niet eens officieel terug ben uit ziekteverlof.’
Kwaad gooide ze een kussen uit de zetel naar zijn hoofd, maar haar woorden vielen naast hem neer.
Misschien moet ik die zeug haar hoofd ook eens opensplijten? Hoofdschuddend zette hij snel de gedachte van zich af. Hij keek haar aan, maar wendde zijn blik snel weer af.
Hij dwong zichzelf tot een diepe zucht en wreef met zijn bebloede knokkels over zijn voorhoofd. ‘Luister,’ begon hij. ‘Ik reed de Oude Steenweg op toen het gebeurde. Vlak voor mijn neus drukte een zwarte wagen een andere auto van de baan. Het ging verdomme hard.’
Haar blik vulde langzaam met bezorgdheid. Precies zoals hij had gehoopt.
‘Die wagen tolde de berm in, ramde een paar paaltjes en belandde met een rotklap in de gracht. Ik ben gestopt om te helpen.’ Hij keek naar het bloed op zijn handen. Bloed van zijn razernij, niet van een heldendaad.
Zijn brein werkte nu op volle kracht.
'Het was een puinhoop. Ik heb geprobeerd die man uit het wrak te trekken voordat de ambulance er was. Vandaar die troep op mijn kleren.'
Hij schudde in ongeloof zijn hoofd. ‘Je probeert te helpen en dan zit je zelf zo onder het bloed… verschrikkelijk.’
Het liegen ging hem verbazingwekkend goed.
Ze liet haar schouders zakken en keek haar man bezorgd aan. Haar boosheid verdween op slag. Ze zette een paar voorzichtige stappen naar hem toe en stak haar hand uit. ‘Het moet verschrikkelijk geweest zijn, schat,’ fluisterde ze.
Hij deinsde instinctief achteruit, zijn ogen gefixeerd op haar naderende hand. ‘Nee, wacht!’ riep hij. ‘Blijf even weg. Ik… ik voel me niet zo fris. Ik wil eerst douchen, al dat bloed… het is overal.’
Hij maakte een afwerend gebaar met zijn handen. Hij durfde haar niet aan te kijken.
‘Laat me eerst even onder de douche springen, oké? Dan praten we verder.’
Met een luide klap sloeg de deur achter hem dicht en verdween hij naar de badkamer. Het ijskoude water geselde al snel zijn lichaam. Het deed pijn, maar het bracht hem terug naar de ontlading van eerder die dag. De gedachte aan de patser die gebroken op het asfalt lag, toverde een glimlach op zijn gezicht. Het voelde zich bevrijd en zag nu pas alles scherp. Die kerel had het verdiend, net zoals vele anderen. Al veel te lang had hij zich laten doen, met hem laten sollen. Maar nu zag hij het klaar en duidelijk… genoeg is genoeg! Het bleef maar herhalen in zijn hoofd. Resoluut draaide hij de kraan dicht en stapte uit de douchecabine. Het water droop van zijn naakte lichaam op de koude tegels en vormde grote plassen.
Met een handdoek veegde hij de stoom van de spiegel. De gedaante die hem aanstaarde was een vreemde. Hij was oppermachtig. De namen kwamen vanzelf in zijn geest op. De mensen die hem hadden gebroken, stukje voor stukje. Maar nu zou hij hen breken. Zijn ogen vlogen naar het houten rek boven de wastafel en zijn handen vonden al snel het notitieblok dat daar altijd lag. Zonder aarzeling kraste de namen in het papier. Hij had zich al te lang niet meer zo goed gevoeld.
Hij sloeg de grote badhanddoek om zijn middel en zonder verder aarzelen liep hij de badkamer uit. Hij stapte de woonkamer in en keek naar zijn vrouw. Ze was volledig verdiept in haar boek en hoorde hem de kamer niet binnenkomen.
‘Tijd om te nemen waar ik recht op heb,’ fluisterde hij zachtjes.
Fluitend liep hij naar de keuken en haalde een fles rode wijn tevoorschijn.
‘Sorry schat, van daarnet.’
Verbaasd keek de brunette op van haar e-reader en staarde naar het naakte lichaam van haar man.
‘Wat denk je? Een lekker flesje rood, voor of na?’ zei hij gelaten.
‘Uh? Hoe bedoel je, voor of na?’ vroeg ze verward.
Met glinsterende ogen keek hij naar zijn vrouw. Dit had hij al jaren niet meer gevoeld. Rustig zette hij de fles wijn neer voor haar neus, trok haar bruusk recht vanuit de zetel en kust haar gretig in de nek.
Ze kreunde lichtjes van het onverwachte gebaar. De e-reader viel uit haar handen. Opgewonden kneep hij hard in haar borsten.
‘Dus wat denk je? Voor of na?’
‘Na…’ kreunde ze en gaf zich volledig over aan de hartstocht die ze zo lang had gemist.