Mijn verwachtingen vooraf bleken maar deels te kloppen. Op basis van de kaft had ik eerlijk gezegd een vrij luchtige, bijna feelgoodachtige roman verwacht. In zekere zin kwam dat ook wel uit: het boek begint toegankelijk, vlot en met een toon die niet direct zwaar of dreigend aanvoelt.
Juist daarom verraste het me des te meer dat het verhaal uiteindelijk een heel andere kant op ging. Dat het zich zou ontwikkelen tot een thriller — en zeker met zo’n duistere wending — had ik absoluut niet zien aankomen. Die tegenstelling tussen verwachting en werkelijkheid maakte de leeservaring eigenlijk interessanter. Wat begint als iets herkenbaars en relatief lichts, kantelt langzaam naar iets veel donkerders.
Op basis van de Sneak Preview had ik verwacht dat het boek lekker vlot zou lezen, en dat klopte volledig. De schrijfstijl is toegankelijk en het tempo ligt hoog, waardoor je gemakkelijk door het verhaal heen gaat. In dat opzicht voldeed het boek precies aan mijn verwachtingen.
Of het eindresultaat mee- of tegenviel, vind ik lastig om eenduidig te beantwoorden. Het was anders dan verwacht, maar niet per se op een negatieve manier. De onverwachte ontwikkeling richting thriller — en vooral de sterke plottwist aan het einde — zorgen er juist voor dat het boek blijft hangen.
Als de auteur een nieuwe thriller zou schrijven, zou ik die zeker overwegen om te lezen. Juist omdat ze heeft laten zien dat ze spanning kan opbouwen en kan verrassen, ben ik benieuwd hoe ze dat in een volgend boek verder uitwerkt. Tegelijkertijd zou ik wel met een andere verwachting beginnen: minder gericht op feelgood, en meer op psychologische spanning.
In één zin
Van luchtige roman naar duistere obsessie met verrassende ontknoping.
