Dit was mijn eerste boek van Jeroen Windmeijer, en ik heb genoten van het verhaal. Ik vond Bobbi een fijn personage. Doordat er steeds iets meer bekend werd van haar verleden kon ik me best goed in haar inleven. Ze was voor dit deel goed genoeg uitgewerkt.
Victor die vertrouwde ik niet helemaal, ik wist niet precies wat er met hem was, maar hij bleef op mijn verdachte lijst staan.
Willem Blauw vond ik wel interessant. Ze zeggen wel vaker dat mensen zo gek als een deur zijn, en dat de waarheid dichterbij ligt dan je denkt. Hij kon het allemaal mooi vertellen en ik snap Bobbi ook wel dat ze aan hem ging twijfelen. Hij had soms beste goede argumenten. En aan de andere kant, wat als het allemaal wel waar was/is. Een ding is in ieder geval zeker, hij heeft gevoel voor drama en staat graag in de volle aandacht.
Ik had ook wel een beetje een zwak voor Horsten. Ik had echt het idee dat hij om Bobbi geeft en misschien nog wel meer gevoelens voor haar heeft. Ik weet nog niet wat Bobbi haar gevoelens voor Horsten zijn, maar volgens mij meer dan alleen maar collega's.
