a. Hoe zou je de schrijfstijl van Stefan Popa omschrijven? Denk hierbij aan woordkeuze, zinslengte, gebruik van metaforen of beeldspraak, de toon, vertelt hij gedetailleerd of is er meer sprake van 'show, don't tell'? Het perspectief houden we nog even te goed voor een andere vraag.
Ik vind de schrijfstijl van Stefan Popa erg mooi. Hij creëert mooie, haast poëtische zinnen die ik soms meermaals heb willen lezen. Ik vond de woordkeuzes zelf passend bij de schrijfstijl, bij de roman en bij de tijdsgeest van het boek. Ik heb genoten van de beeldende omschrijvingen van het eiland; van de ruïnes, van de bomen, van de bewoners, van de boekhandel, etc. Ik waande mij echt op het eiland!
b. Wat vond je van deze schrijfstijl? Doet zijn schrijfstijl je aan de stijl van andere schrijvers denken en zo ja, welke schrijvers?
Ik vind het een hele prettige schrijfstijl. De schrijfstijl, mede in combinatie met het onderwerp (geschiedenis), deed mij denken aan Elif Shafak.
c.. Zijn je nog bijzondere zinnen, beeldspraken/ metaforen of dingen waar je bijvoorbeeld om moest lachen opgevallen? Ik vond dit bijvoorbeeld een mooie zin die aangeeft hoe pijnlijk sommige herinneringen kunnen zijn.
"Dichters en schrijvers lurkten aan de waterpijp en verloren hun metaforen in de wolken Turkse tabak die ze zelf uitbliezen over de bazaar." p. 10
"Niets en niemand is zo vrij als een vis - tot een ijzeren haak je wang doorboort en je met een vloeiende zwiep op een rots uit het leven wordt weggerukt." p. 114
"We zouden niets winnen en alles verliezen. De machtige Donau werd getemd." p. 270
