a. Hoe zou je de schrijfstijl van Stefan Popa omschrijven? Denk hierbij aan woordkeuze, zinslengte, gebruik van metaforen of beeldspraak, de toon, vertelt hij gedetailleerd of is er meer sprake van 'show, don't tell'? Het perspectief houden we nog even te goed voor een andere vraag.
-De schrijfstijl van Stefan Popa zou ik als kleurrijk en zeer origineel omschrijven. Zijn stijl vind ik bijzonder goed passen als een metafoor bij dit verhaal en de geschiedenis welke hij ons verteld. Zoals het eiland zich bevind in de rivier en de bewoners meebewegen met de loop van het leven en het eiland, zou ik het benoemen als een meanderende stijl als deze term bestaat voor een schrijfwijze. Woord en verhaal in perfecte harmonie…..
b. Wat vond je van deze schrijfstijl? Doet zijn schrijfstijl je aan de stijl van andere schrijvers denken en zo ja, welke schrijvers?
Voor mij een prachtige schrijfstijl. Zoals je een illustrator herkent aan zijn/haar specifieke "handschrift" denk ik dat er bij Stefan Popa ook sprake van een authentieke manier verhalen/geschiedenis vertellen en beschrijven is. Dit is het eerste boek wat ik van hem heb gelezen maar zeker niet het laatste. Ik ben nieuwsgierig of deze magisch-realistische manier inderdaad zijn handschrift is. Zijn rijke vertelstijl doet mij denken aan schrijvers als Gabriel Garcia Márquiz, Isabel Allende en Mario Vargas Llosa. Bloemrijk en het prikkelt de verbeelding.
c.. Zijn je nog bijzondere zinnen, beeldspraken/ metaforen of dingen waar je bijvoorbeeld om moest lachen opgevallen? Ik vond dit bijvoorbeeld een mooie zin die aangeeft hoe pijnlijk sommige herinneringen kunnen zijn.
Blz. 9De beginzin ( altijd belangrijk) vind ik al prachtig:
"Tussen stad en water en water en woud lag ons eiland".
Blz. 59: " Hij vroeg niets en gaf alles……… Zo eenvoudig, zo gecompliceerd".
Blz. 63: " Als Deniz een boek dichtsloeg, dan was wat zijn vader betrof het geschrevene meer waard dan daarvoor".