Vorig jaar wisten we drie lezers te overtuigen om met ons mee te lezen. Dit jaar waren dat er maar liefst vijf. Onze vijfkoppige hydra van vorig jaar werd zodoende een zevenkoppige draak, en dat vinden we geweldig natuurlijk, want meer meelezers aantrekken op een forum dat véél minder leden telt dan de eigenlijke Hebban-site, dat voelt als een dubbele overwinning.
De zevenkoppige jury las de vijf boeken van de shortlist, en kwam tot een verdict. Wie de titel van beste Vlaamse thriller van 2025 in de wacht sleept, dat verklappen we nog niet. Net als vorig jaar willen we de nodige aandacht besteden aan de motivaties van de juryleden, en daarom lees je vandaag welke twee boeken de top drie niet haalden, met de beoordelingen van de individuele juryleden.
De aandachtsspanne van de moderne mens is kort, en daarom bedanken we hier alvast de vijf lezers die samen met ons meelazen, voor jullie je concentratie kwijt zijn. Bij deze: @Greet Braem, @Kitty, @De Keyser Marleen, @Lisette Hermens en @Ronny, hartelijk dank, wij vinden jullie geweldig!
Nog even ter herinnering de vijf genomineerde boeken:
– Johnny Bollé - Kil
– Jo Claes - De drogreden (Thomas Berg #19)
– Toni Coppers - Een dodelijke biecht (Liese Meerhout #21)
– Barbara De Smedt - Ze kwam terug (Helena Ooms #2)
– Bjorn Van den Eynde - De grote boze wolf (De Vriese & Durnez #3)
Afvallers, het klinkt zo negatief. Maar uiteindelijk liggen de scores van de vijf shortlisters niet eens ver uit elkaar. Elk jurylid mocht een score tussen 0 en 100 uitdelen per boek, en dat betekent dat elk boek maximum 700 punten kon verdienen. Want het moet ook gezegd: niemand maakte gebruik van de mogelijkheid om een joker in te zetten, ieder jurylid las alle boeken. Op een totaal van 700 punten kunnen de verschillen best oplopen, en het is dan ook opvallend dat het verschil tussen de eerste en de laatste plaats niet meer dan 87 punten bedraagt. Een goeie 12 punten per persoon gemiddeld dus. Daaruit kan je concluderen dat de vijf boeken hun finaleplaats verdienden en door iedereen gesmaakt werden.
Maar laten we jullie niet langer in spanning houden. De twee boeken die morgen niet in de top drie te zien zullen zijn, zijn:
Greet: Net als de andere boeken die ik al las van Bollé, leest ook Kil weer ontzettend makkelijk. Eenvoudig en helder taalgebruik, geen ellenlange beschrijvingen. Toch wist de auteur mij ook dit keer niet helemaal te overtuigen. Al vrij snel besefte ik dat er een of meerdere plottwists op de loer lagen; een ervan vond ik ontzettend geslaagd, een andere totaal niet, die voelde als een makkelijkheidsoplossing. Een heel boek lang spookt de vraag “wie is wie” door je hoofd, daarop is eigenlijk het hele verhaal gestoeld. De auteur vertelt over de personages, laat de lezer denken dat hij ze allemaal goed leert kennen, maar (natuurlijk) houdt hij genoeg informatie achter om later uit te kunnen pakken. Helaas miste ik de spanning; de vele staccato ik-zinnen die daartoe hadden kunnen bijdragen, deden hun werk niet, gingen me zelfs storen. De plot is ontzettend goed bedacht, de finale schitterend, maar de weg ernaartoe is mij te mak.
Joke: Vlot geschreven verhaal, eenvoudige taal. Dit boek vind ik wel beter dan wat ik vorig jaar las. Maar ook deze keer heb ik moeite met de geloofwaardigheid. Allemaal mooie, rijke mensen en er gaat wel heel weinig mis bij al dat moorden, bedriegen, … Het verhaal situeert zich qua sfeer eerder in een wereld met veel glamour. Bollé probeert de lezer op het verkeerde been te zetten maar als je zo erg in de richting wijst van één persoon dan weet je gewoon al van bij het begin dat het de andere is. En daar werd ik niet verrast. Wat ik me ook nog herinner van het vorige boek is dat er heel veel verknipte personages bij waren en dat allemaal in één dorp. Dat was ook nu weer het geval. Alsof het gros van de mensen psychopathisch is.
Kitty: Kil is een thriller met een achterflap die nieuwsgierig maakt. Toch voelt het verhaal wat te geknutseld/gekunsteld aan om volledig geloofwaardig te blijven. Bepaalde ontwikkelingen lijken erg bedacht, waardoor het moeilijker wordt om helemaal in het verhaal op te gaan. Hierdoor verliest het plot af en toe aan overtuigingskracht. Het verhaal is prettig geschreven en leest erg makkelijk. Wel miste ik de echte spanning. Een pluspunt is het gebruik van verschillende perspectieven en tijdlijnen. Door het verhaal vanuit meerdere invalshoeken te volgen, krijgt het verhaal meer inhoud. Gezien de soms wat ongeloofwaardige ontwikkelingen is dat een pluspunt. Kil heeft potentie, maar mist spanning en geloofwaardigheid om echt te overtuigen. Daardoor is het een vermakelijke thriller, zonder echt lang te blijven nazinderen.
Lisette: Het begint met een spannende proloog, waarna de eerste hoofdstukken vervolgens wat meer de indruk wekten van een roman in een luxe- en glamoureuze omgeving. Maar na deze kennismaking werd het al snel spannend. Met twee verhaallijnen in heden en verleden en meerdere vertelperspectieven wordt de spanning steeds meer opgebouwd, en als je dan uiteindelijk denkt dat je weet hoe het allemaal zit, volgt er nog een daverende plottwist. Mijn eerste reactie daarbij was, ‘dat klopt toch helemaal niet’, maar als je vervolgens alles op een rijtje zet, past het toch allemaal! Heel knap gedaan! De prettige, bijna filmische schrijfstijl en de korte hoofdstukken maken het boek vlot leesbaar. Met daarbij personages met wie ik me of juist goed kon identificeren of juist helemaal niet. Juist die twee uitersten maakten het verhaal interessant.
Marleen: Johnny Bollé heeft een goed te volgen indeling gemaakt. Zo heb je Scarlet, Alex en Scarlet & Alex afgewisseld door heden en vroeger waardoor je in het heden ook te weten komt wat en waarom, doordat er wordt teruggegaan in de tijd. De verhaallijnen komen uiteindelijk samen en later komen de namen bovenaan de hoofdstukken terug. ook Cassie en Valentina doen hun verhaal. De eerste bladzijde doet al direct vermoeden hoe zwaarbeladen dit verhaal wordt: Ik was achttien toen ik mijn moeder vermoordde. Het deed me niets, ze had geen recht op een leven. Bollé heeft een prachtige schrijfstijl en geeft zijn personages de perfecte karaktertrekken om er een spannend verhaal van te maken. En ook al denk je te weten welke kant het uitgaat, toch is er telkens weer die onverwachte twist. Telkens weer zet Bollé je op het verkeerde been en pas op het einde heb je door hoe het echt zit. Wat het lezen aangenamer maakte was dat ik het Gardameer en zijn omgeving voor me zag, ook al ben ik er nog nooit lijfelijk geweest.
Marvin: Vorig jaar stond Johnny Bollé op de shortlist met Web van leugens en nu flikte hij het weer. Kil is een psychologische thriller die qua stijl en opbouw heel erg aanleunt bij Web van leugens. Ook wat personages betreft zijn er parallellen – de psychopathische vrouw is er opnieuw bij bijvoorbeeld – te trekken. Het is een ander verhaal met een andere setting, en de personages zijn beter uitgewerkt dan in Web van leugens. Dat de auteur voor een ontknoping kiest die afwijkt van wat de lezer over het algemeen verwacht, is zonder meer een pluspunt. Het personage Scarlet en het onderzoek van de politie vertonen wat ongeloofwaardigheden. Verder is dit net als Web van leugens een erg genietbaar boek.
Ronny: De proloog zet de lezer op scherp. Je denkt meteen te weten wat er is gebeurd, maar Bollé blijkt een meester in misleiding. En hoewel je met ieder hoofdstuk een stukje van de puzzel zou kunnen leggen, is de ontknoping nog een stevige verrassing. De korte hoofdstukken, de wisselingen tussen heden en verleden en de verschillende perspectieven houden de vaart erin en de spanning, bijna metronomisch gedoseerd, onverminderd hoog. Donker, duister en met een allesbepalend einde krijgt het verhaal zelfs een filmische touch. De bovengemiddelde zorg voor details maakt het lezen tot een ware smulpartij.
Greet: Ik weet niet hoe ik het moet verklaren, maar elke keer ik een boek uit de Thomas Berg-serie lees, komt er een bepaalde rust over mij. De langzame verhaalopbouw, het verzorgde taalgebruik en de intelligente aanpak weten mij keer op keer te bekoren, dat was nu niet anders. Claes zorgt er ook in De drogreden voor dat je iets kunt opsteken, een beetje geschiedenis, een beetje cultuur; fijn wanneer je merkt dat een auteur een brede interesse en kennis heeft. Wat weet Claes zijn plots altijd gedetailleerd uit te werken, hij vergaloppeert zich niet, hij heeft oog voor detail. Wonderlijk genoeg zag ik dit keer de ontknoping aankomen, maar dat neemt niet weg dat de plot staat als een huis. Als er één klein puntje van kritiek zou zijn, is het wel dat veel dingen op een of andere manier nogal eens herhaald worden. Toch weegt dat geenszins op tegen alles waar ik zo van hou.
Joke: Na een vorig boek uit deze reeks dat me wat tegen viel, herkende ik in deze weer de kwaliteit van eerdere delen. Heel verrassend was het deze keer niet. Ik vermoedde heel snel wie de dader zou blijken te zijn. Gelukkig is de weg naar het bewijs daarvan minder evident. Goed en vlot geschreven, leuk om te lezen en fijne verwijzingen naar Leuven en wat historie. Een fijne mix maar toch merk ik dat er bij mezelf een soort gewenning is opgetreden. Misschien omdat ik Thomas Berg niet per se sympathiek vind of zo? Ik blijf Jo Claes’ boeken lezen maar er is weinig urgentie. Het zal nog wel even duren eer ik de hele reeks achter de kiezen heb.
Kitty: De drogreden is een slimme thriller waar je voortdurend je aandacht bij moet houden om alle puzzelstukjes op hun plaats te laten vallen. Het verhaal zit doordacht in elkaar en weet te boeien door de manier waarop alles met elkaar verweven is. De spanning ligt niet constant hoog. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd door het intrigerende plot en de sterke opbouw. De personages zijn innemend en geloofwaardig en vooral Thomas Berg is een man om in je hart te sluiten. De schrijfstijl is verzorgd en vlot, wat het leesplezier vergroot. Het verhaal ontvouwt zich op een overtuigende manier, met een ontknoping die weet te verrassen. Het is geen thriller die het moet hebben van de spanning, maar de inhoud en uitwerking zorgen ervoor dat je dit niet mist.
Lisette: De drogreden is een spannende misdaadroman vermengd met interessante, historische en wetenschappelijke feitjes, zoals we dat van Jo Claes gewend zijn en wat mij ook zo in zijn boeken aanspreekt. Een sympathiek hoofdpersoon, een boeiend verhaal met voldoende spanning en een mooie setting in Leuven. Je krijgt als lezer in dit boek niet alleen inzicht in de overdenkingen van Thomas Berg, maar er zijn ook een aantal hoofdstukken gewijd aan de dader en hoe hij tot zijn daden komt. Hoewel ik al vrij snel een vermoeden had wie de dader was, twijfelde ik toch ook een paar keer, waardoor het boek spannend en vooral ook boeiend bleef. De uiteindelijke ontknoping, en dan met name het hele verhaal achter de moord, is toch nog verrassend, misschien wat vergezocht, maar nog wel geloofwaardig.
Marleen: Altijd weer leuk een misdaadverhaal van Jo Claes lezen zelfs als je er vier op een korte periode leest. Claes wijkt deze keer een beetje van het vertrouwde pad af. In eerdere verhalen kwamen de dader(s) later in het verhaal in beeld maar deze keer heb je het/de slachtoffer/s en de dader binnen handbereik. Claes heeft een fijne schrijfstijl; het blijft altijd weer leuk om te lezen en de spanning blijft aanwezig. Ik vond de opbouw van het verhaal geweldig, het was zeer mysterieus. Het was goed te volgen wie er aan het woord was, waar het over ging ook al had je periodiek geen idee hoelang vooraf iets gebeurd was. Alles wees in een bepaalde richting en meestal draait het dan anders uit, zo ook nu weer. Claes wist mij weer te verrassen met de dader en ergens ook weer niet. Wat alle verhalen gemeen hebben is dat het plot altijd weer een draai heeft, maar het verveelt nooit. Het is eigen aan de stijl van Jo Claes.
Marvin: De drogreden bedient zich van het bekende recept. Een moord in het Leuvense die ergens wel verband houdt met kunst en cultuur, en een Thomas Berg die een beetje eigengereid tot de oplossing probeert te komen. Zijn mensen spant hij voor zijn kar maar hij houdt te weinig rekening met hen. Hij benadert ze vrij nors en met weinig respect voor hun persoonlijke leven. Dat beseft hij, maar keer op keer vergeet hij dat ook weer. De misdaadplot is zoals altijd heel degelijk uitgewerkt hoewel ik de ansichtkaart met daarop LA-FA-ARD weinig boeiend en ook heel doorzichtig vond. Het gebeurde me bij de latere delen al vaker dat ik de oplossing te vergezocht vond en dat ik wou dat het privéleven van Thomas Berg weer meer aandacht kreeg. Het blijven goede boeken, maar de verrassing is wel een beetje verdwenen.
Ronny: Ieder woord, ieder detail in het boek heeft betekenis en voor diegene die al vanaf het begin met Thomas Berg meeloopt, is het inmiddels bijna een sport geworden om die diepere betekenis te doorgronden. Dat begint al bij het motto, een citaat van de Romeinse keizer Marcus Aurelius, dat aan het einde van het verhaal helemaal van toepassing blijkt te zijn op de complexe zaak waarvoor Thomas Berg en zijn team zich dit keer gesteld zien. Maar vóór de drogreden ontmaskerd is en de waarheid op tafel ligt, zijn er al heel wat woordraadsels opgelost, is kennis van klassieken ontrafeld en zijn relaties helder geworden. Samen met de beschrijvingen van bekende en minder bekende plekken in Leuven, waarbij ook de coverafbeelding prominent wordt betrokken, is ook dit deel weer van een niveau dat we van Claes gewend zijn. Een ‘Thomas Berg’ verveelt nooit is dan ook een perfecte samenvatting én de titel van mijn complete recensie.
Zo, dit was het voor vandaag. Morgen maken we de top 3 en dus ook de winnaar bekend. Maar eerst stellen we exact dezelfde vragen als vorig jaar: hadden jullie het resultaat van vandaag verwacht? En wie van de drie resterende boeken zal volgens jullie als winnaar uit de bus komen?