Staan jullie er ook wel eens bij stil hoeveel er eigenlijk gebeurt in jullie Hebban-/leesleven? Ik betrap mezelf erop dat er dagen zijn waarop ik urenlang bezig ben met artikels, reacties, recensies, lijsten, plannen, … en dat ik daar bij momenten echt heel blij van word. En dan vergeet ik het lezen nog, want dat is tenslotte hetgeen ons hier heeft samengebracht. Ik dacht, laat ik eens wat van die momenten in een blog gieten.
Scandinavië, Vlaanderen en Duitsland boven!
Het jaar begon meteen leuk met januari als Maand van de Scandinavische thriller. Er verschenen handenvol nieuwe titels en ik mocht er van mezelf drie aanschaffen. Een daarvan, Vrijstaat van Lena Sundström en Jens Mikkelsen, bleek een ongezien schot in de roos, een fantastische thrillerklepper die het wel eens tot favoriet van het jaar zou kunnen schoppen. Zo leuk om te zien dat ook iedereen die ik volg het boek 5 sterren geeft.
De goede boeken bleven maar komen, in februari verschenen op dezelfde dag twee Vlaamse thrillers. Gebroken schaduw van Lotte Leenaerts was een no-brainer wat aanschaffen betreft, terwijl Dodelijke dosis van Dirk Debeys omwille van de cover eveneens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uitoefende. Beide boeken mochten het huis binnen en kregen dikke 4 sterren, en natuurlijk schreef ik zowel over het boek van LL als over dat van DD een recensie. Zouden er eigenlijk nog auteursnamen zijn die je met een dubbele dezelfde letter kunt afkorten?
Uit Duitsland kwam er vorige week een update, fantastisch nieuws voor wie de boeken van Andreas Gruber in het Duits leest (en zo zijn er heel wat, weten we dankzij artikelen van het Thriller Café). Het was al bekend dat de negende Nemez & Sneijder de laatste in de serie zou zijn. De auteur had al laten weten dat het een klepper van jewelste zou worden, een 800-tal bladzijden (terwijl zijn boeken sowieso al bijna altijd boven de 500 bladzijden zitten). Een paar dagen geleden stuurde hij echter het bericht de wereld in dat de finale zo groots en veelomvattend wordt dat het boek ongeveer 1200 bladzijden zal gaan tellen. En dus werd beslist Todesspiel over twee boeken te verdelen, ze worden verwacht februari en april 2027. Ik besef dat dit bericht voor de lezers die nog steeds op een vertaling van het vierde deel wachten niet in de categorie ‘blije momenten’ valt, maar hé, dit is mijn blog ;-)
De (Nederlandse) Hebban Thrillerprijs en zijn Vlaamse evenknie
Ergens in maart vroeg Hebban Crew of ik zin had weer eens plaats te nemen in de vakjury van de Hebban Thrillerprijs, en hoewel ik dit keer bedankt heb, streelt alleen al de vraag toch altijd je ego. Eigenlijk heb ik al een jaar of vier geleden afscheid genomen van de prijs, vooral omdat ik alle boeken uit de longlist/shortlist die me aanspreken al gelezen heb voor het hele proces van start gaat. En er zijn een paar auteurs die ik na mindere leeservaringen echt liever ontloop. Een paar keer heb ik me alsnog laten overhalen, dit jaar echter niet. Nu moet ik zeggen dat de huidige shortlist echt wel top is, zonder een aantal namen die daar volgens mij de laatste jaren echt niet thuishoorden. Natuurlijk geldt nog altijd “onbekend is onbemind” en het gebrek aan Vlaamse titels blijft een doorn in het oog (al is de keuze niet onlogisch met een Hebban-publiek dat voor laat ons zeggen 85% uit Nederlanders bestaat).
Gelukkig is er Tot aan de maan en terug …, de blog waarin Marvin en Joke elke maand over Vlaamse literatuur en spannende boeken schrijven. Zo begonnen ze in februari samen met hun volgers aan de zoektocht naar de beste Vlaamse thriller van het jaar 2025. Dit ludieke initiatief, dat aan zijn tweede editie toe is, bracht niet alleen stemmers op de been, in maart/april gingen ook heel wat lezers aan de slag met de boeken van Bjorn Van den Eynde, Barbara De Smedt, Toni Coppers, Jo Claes en Johnny Bollé. Een van mijn favorieten, Het jaar van de kogelvis van Jos Pierreux, haalde de lijst net niet, maar hé, dan noem ik het boek hier nog maar een keer. De nummers vier en vijf werden vanmorgen bekendgemaakt, de winnaar volgt in de loop van de week, spannend!
Ook in het Thriller Café zijn we fan van de Vlaamse thriller, we hebben prachtige herinneringen aan de thrillerreis door Vlaanderen van een paar jaar geleden. Dit jaar vertoeven we een paar maanden in het prachtige Noorwegen. Die schitterende reis, die Kitty, Kees en ik samen met onze volgers maken, mocht natuurlijk niet ontbreken in deze blog over mijn blije Hebban-momenten. Want wat heeft die trip al voor een hoop enthousiasme en drukke uurtjes gezorgd (en we zijn nog altijd onderweg). Ik mocht heel wat artikelen bij elkaar schrijven, in mijn geheugen en oude notities duiken, foto’s in elkaar knutselen en mensen enthousiast maken voor auteurs die zowel heel bekend als quasi vergeten zijn.
De voorbije twee jaar draaiden mijn LUEK-projecten steevast uit op een race tegen de klok de laatste maanden/weken van het jaar. Dat moest dit keer anders, en ik kan alleen maar zeggen dat het nu als een tierelier loopt, eind maart had ik al 26 LUEK’erds afgevinkt. Ook in april heb ik al een paar oudjes uit mijn ondertussen welgekende, gigantisch(e) LUEKe doos gevist. Mijn voortgang kunnen jullie trouwens hier volgen, elke maand een update met foto en cijfertjes. Ik heb nog zoveel ongelezen boeken in de kasten staan dat ik zonder overdrijven nog tien jaar verder kan. In mijn hoofd heb ik al meerdere toffe plannen gesmeed, maar daar zal ik het volgend jaar wel eens over hebben, eerst 2026 afronden met wie weet 3 x 26 LUEK’erds?
Toch een van de leukste dingen, uitkijken naar nieuwe boeken! De komende weken verschijnen onder andere Geloof ze niet van Sofie Delporte, het derde deel in haar ‘Olivia Leroy’-serie en De grafdelver van Bjorn Van den Eynde, het vierde boek met het Vlaams-Waalse duo Devriese en Durnez. En er ging, dankzij Kitty, onlangs een klepperalarm af! Begin mei verschijnt De calamiteitenclub van Kathryn Stockett, een boek dat maar liefst 832 bladzijden telt! Hoe leuk zou het zijn om daar samen in te duiken? Mocht er interesse zijn, bedenken we vast wel een plannetje.
Auteur Frank van Zwol vroeg of ik binnenkort zijn nieuwe boek Zeewolf wil recenseren. Superleuk natuurlijk en dus is deze nieuwe ‘Tom Brandt’-thriller weer iets om me op te verheugen! Zo heel vaak krijg ik dit soort vragen immers niet, de laatste keer was met Praagse schaduw van Ronald van der Pol, maar dat boek (klepper en prachtige cover) wilde ik per se op papier hebben, dus toen ben ik niet ingegaan op het aanbod van het e-book. Ik heb me vorige week aangemeld voor een winactie met De ijsengel van Frida Skybäck, duimen maar voor nog meer blije momenten!
Waar ik ook altijd naar uitkijk, zijn de nieuwe titels op KoboPlus, echt het leukste abonnement dat ik ooit gehad heb! Niet dat ik er zoveel heb/had, in een ver verleden had ik een krantenabonnement en sinds een paar jaar heb ik er twee op de Tectonic-puzzelboekjes van Denksport.
Ik ben een echte huismus, ben supergraag thuis, en dus wordt er veel gelezen, geblogd en af en toe gerecenseerd en een leesclub gecoördineerd. Dankzij de nieuwe website weet ik nu trouwens wie mijn recensies liket. Heel vaak weten mensen die vind-ik-leuk-knop nog niet te vinden, maar het feit dat het kan, is tof! Over leesclubs gesproken, het is ondertussen een maand of vijf geleden dat ik er eentje coördineerde, hopelijk komt er binnenkort een leuke mijn richting uit.
Oeps, wat een lange tekst is het geworden, en dat terwijl ik alleen wat positieve, blije momenten uit mijn leesleven met jullie wilde delen. Volgende blog wordt een korte, beloofd! Maar zeg eens, waar werden jullie de voorbije weken/maanden blij van?
Naar de inhoudstafel van 'Met mijn neus in de boeken'