DE LEESCLUB
De leesclub bestond uit zestien lezers, waarvan een lezer aansloot met een eigen exemplaar. Een aantal lezers kenden Heather Morris van haar eerdere historische romans die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog en waren daar erg van onder de indruk. Ze zijn benieuwd of deze hedendaagse roman net zo aangrijpend zal zijn. Francisca den Otter heeft Morris zelfs persoonlijk ontmoet: “Tijdens de meet & greet afgelopen oktober heeft ze verteld over dit boek en toen wist ik meteen dat lijkt me een bijzonder verhaal.”
Wat vooral bijzonder aan deze leesclub was dat HandmadeByMandy vanuit haar eigen ervaring als kinderverpleegkundige sprak. Een waardevolle toevoeging vanuit de praktijk die de lezers soms met andere ogen naar gebeurtenissen en acties liet kijken waar ze in eerste instantie weinig begrip voor konden opbrengen.
COVER
De kleurrijke cover met de luchtballon prominent in beeld viel bij iedereen in de smaak.
Maddy23: “Wat een prachtige kleuren. En dan die luchtballon, die vind ik altijd al zo fascinerend. Wanneer er eentje langs zweeft blijf je er naar kijken. Ik moest gelijk denken aan een reis naar de sterren.
Elise (@kinderboekenhoekje): “Ik vind de cover heel mooi. Het komt op een bepaalde manier heel dromerig over. Het is natuurlijk geen echte wensballon, maar het past wel mooi bij de titel.”
De lezers waren daarnaast vooral benieuwd welke rol de luchtballon in het verhaal zou gaan spelen. Zou het onderdeel van de wens kunnen zijn of zou het een andere betekenis hebben?
VERWACHTING
De lezers zijn unaniem in hun verwachtingen: ontroerend, verdrietig, emotioneel, maar tegelijkertijd hoop- en liefdevol.
Nens_leest: “Ik verwacht een emotionele rollercoaster. Een mooi, maar ook verdrietig verhaal. Iets over vrijheid en wellicht een reis?”
Merel: “Het lijkt me een mooi, hoopvol verhaal. En ik verwacht dat het een tranentrekker gaat zijn!”
Hannie van Grol: “Een indringend verhaal met veel emotie en psychologische diepgang.”
SCHRIJFSTIJL
De lezers waren redelijk tevreden over de vlotte en toegankelijke schrijfstijl, waardoor het verhaal in combinatie met de korte hoofdstukken prettig las en de lezers moeiteloos het verhaal in werden getrokken. Marie Maartje was in aanvulling daarop te spreken over de goede afwisseling in dialogen en vertelperspectief.
Toch was het voor een aantal lezers net iets te eenvoudig, waardoor de gebeurtenissen, hoe verdrietig ook, minder raakte dan ze hadden verwacht.
Kitty: “Het verhaal leent zich voor mooie zinnen en het meer beschrijven van de emotie en de gevoelens, zonder al te tranentrekkerig te worden. Nu was het allemaal zo eenvoudig dat de emoties soms wat vlak overkwamen.”
Desondanks wisten de lezers prachtige, ontroerende zinnen en levenslessen te vinden die tot nadenken stemden. Zoals deze zin die meerdere lezers was opgevallen:
“Valse hoop bestaat niet. Alleen hoop.”
Ook deze zin die HandmadeByMandy aanhaalde: “Sterven duurt maar heel even. De rest van de tijd leven we.”
Een zin die raakte en tegelijkertijd ook zo nuchter was, viel Maddy23 op: “Is er iets wat je niet kunt? Beter worden".
JESSE EN HAAR WENS
Hoofdpersson Jesse is doodziek, maar is meer bezig met de mensen die ze achterlaat dan met zichzelf. Dat verklaart ook haar wens om haar nabestaanden na haar dood een mooie herinnering aan haar en hun gezamenlijke leven te geven.
De lezers waren het er roerend over eens dat Morris Jesse als personage met al haar veerkracht en hoop geloofwaardig heeft beschreven.
HandmadyByMandy kon dat vanuit haar ervaring als kinderverpleegkundige beamen. Ze vertelde dat ze het voorrecht heeft gehad om een aantal kinderen, waaronder tieners, gekend te hebben met een ongeneeslijke ziekte: “De kracht die Jesse heeft en de wens om het haar dierbaren zo draaglijk mogelijk te maken herken ik heel erg.”
Alex is door zijn bedrijf aangewezen om Jesses wens te vervullen en komt daarbij lijnrecht tegenover Dean, de vader van Jesse, te staan. Een aantal lezers begreep in eerste instantie niets van zijn starre, soms zelfs agressieve gedrag waarbij hij er alles aan doet om Alex bij zijn dochter vandaan te houden. Hoe bestaat het dat als je zielsveel van je dochter houdt en je alles voor haar wil doen, je het realiseren van haar grootste wens dwarsboomt?
Merel: “Ik heb me eerlijk gezegd best aan hem geïrriteerd, dat hij het zo tegenwerkt en daarmee het allemaal nog lastiger maakt, niet alleen voor zijn dochter, maar ook voor zijn vrouw en zoontje. Rationeel begrijp ik wel dat zijn gedrag voortkwam uit zijn onvermogen om met deze nare situatie om te gaan, maar het raakte me wel in negatieve wijze. Zijn dochter gaat zoveel meer volwassen om met de situatie dan haar vader, dat vond ik ergens toch een beetje kwalijk.”
Francisca den Otter: “Echt he! Dean had een schop onder de kont nodig. Waarom verpest hij doelbewust de laatste maanden van het leven van zijn dochter?”
Silke van Deelen vond het daarentegen een heel begrijpelijke emotie en reactie en lichte dat toe: “Je zult als vader (of moeder) zijnde maar dát verliezen wat je het meest dierbaar is. Dean kan niet goed met zijn emoties overweg; hij voelt zich machteloos en boosheid, frustratie en agressie tonen is de enige manier waarop hij zich kan uiten. Door tegenwerking kan hij echter niet het proces van ziek zijn tegenhouden. En dát zou hij juist het liefste willen, juist uit liefde voor zijn dochter. Hij houdt zielsveel van zijn dochter en wil alles voor haar doen, behalve het uitvoeren van haar allergrootste wens.”
Kitty kon daar in meegaan: “Hij zit nog volop in de ontkenning. Iets wat mij als je ouder bent heel logisch lijkt.” Nynke was het daar mee eens: “Ja, voor hem is zo'n laatste wens heel definitief. Hij staat nog in de vechtstand en wil het liefst op zoek naar andere behandelmogelijkheden. Energie geven aan het vervullen van een laatste wens voelt voor hem als toegeven dat hij de strijd op geeft.”
Het was een boeiende discussie waarin naast de irritatie over Dean het begrip voor zijn doen en laten langzaam de overhand kreeg. De lezers waren blij toen Dean uiteindelijk toch overstag ging en de wens van Jesse daadwerkelijk uitgevoerd kon worden.
Dat 'de wens' door de werkgever van Alex wordt aangegrepen als reclamestunt voor het bedrijf zonder oog te hebben voor het grote verdriet dat achter de wens schuilgaat vonden de lezers ronduit stuitend.
Blaauwsboekenliefde: “Schandalig maar ik vrees dat er voldoende programma’s zijn die, al is het maar 1 procent, dit helaas in zulke situaties ook doen of zich er toch graag mee willen profileren en minder altruïstisch zijn dan ze zich voordoen.”
Patricia: “Dat vind ik zo irritant. Dit gebeurt overal maar ik vind juist wanneer je mensen helpt in zo'n situatie moet je alle media er uit laten en gewoon doen. Doen zonder eigen belang.”
Iedereen was opgelucht dat de eigenaar van het bedrijf daar uiteindelijke korte metten mee maakte en de directeur terugfloot.
ROMANTISCHE VERHAALLIJN TUSSEN ALEX EN KELLY
De tweede verhaallijn ging over de ontluikende liefde tussen Alex en maatschappelijk werkster Kelly. De lezers vonden het een leuke toevoeging aan het verhaal, ondanks dat ze het wel heel erg voorspelbaar vonden.
Kitty: “Alle twee gek op zwart-witfilms. Tja, toen was mij al duidelijk hoe dit ging aflopen. Daar had best meer een opbouw in mogen zitten.”
Marie Maartje: “Hahaha ja, hun 'vrijgezellen leventje' had wel veel overkomsten. Naast de zwart-wit films, ook de lege pizzadozen en magnetronmaaltijden. Het werd daardoor wel gelijk duidelijk dat het wel wat zou worden tussen die twee. Ik heb het echter niet als storend ervaren. Ik kon het wel hebben, ondanks dat het er dik bovenop lag.”
Hun liefdesrelatie zorgde voor het happy end van het verhaal. Hoewel het raar klinkt om iemand dood te wensen, vonden de lezers het fijn dat het happy end niet werd gerealiseerd door een volledige genezing van Jesse. Dat zou te onrealistisch en vooral te rooskleuring zijn geweest.
Elise (@kinderboekenhoekje): “Dat zou bij mij ook echt afbreuk hebben gedaan aan het verhaal.”
Nynke: “Ik had hetzelfde en daar voelde ik me ook bijna een beetje schuldig over. Hopen op een niet goed einde is toch een beetje vreemd, maar ik denk dat ik vooral op zoek was naar een realistisch einde.
DE BALLONVAART
De lezers vonden het vreemd dat de luchtballon die zo prominent op de cover staat maar een heel klein onderdeel van het verhaal uitmaakt. Voor een aantal lezers voelde het als een onnodige nogal bedachte en ertussen gepropte toevoeging in het verhaal die volgens Kitty “nogal plompverloren uit de lucht kwam vallen.” Een toepasselijke woordspeling waar Maddy23 heel hard om moest lachen maar waar ze het wel mee eens was.
De discussie zorgde voor andere inzichten toen meerdere lezers wezen op de symbolische functie van de ballonvaart. Mooi dat de discussie in een leesclub dat voor elkaar krijgt.
Hannie van Grol vond het een prachtig fragment en zag er een verwijzing naar het eindigen van het leven in: “Wegvaren, de wereld ontstijgen.”
Silke van Deelen: “De luchtballon staat voor het loslaten van beperkingen, angsten of aardse zorgen. Een ballonvaart wordt vaak gebruikt als metafoor voor het leven. Het leert ons overgave aan de wind, wat staat voor het accepteren van dingen waar we geen controle over hebben, en het vinden van rust door de wereld van bovenaf te bekijken. In rouwprocessen wordt de luchtballon gebruikt als een symbool om een ziel naar de 'sterren' te laten reizen, wat staat voor een liefdevol afscheid en onschuld. En tot slot wordt de luchtballon vanwege het dromerige en magische karakter vaak geassocieerd met de kinderfantasie, speelsheid en het verwezenlijken van dromen. Wat weer goed past bij de jonge hoofdpersoon Jesse.”
HET BOEK IN TIEN WOORDEN
Tot slot werd het boek door alle lezers samengevat in slechts tien woorden (of stiekem toch elf).
Kitty: “Voorspelbaar maar ontroerend verhaal over ziekte, hoop en menselijke verbondenheid”
Hannie van Grol: “Een ontroerende, emotionele roman over herinneringen nalaten na je dood”
Joella van den Broek: “Een emotioneel verhaal waarbij herinneringen, hoop en loslaten centraal staan”
Nynke: “De levenslessen van een pubermeisje gevat in een toegankelijk verhaal”
HandmadeByMandy: “Een realistisch, ontroerend verhaal over een terminaal, maar moedig meisje”
Elise (@kinderboekenhoekje): “Prachtig, indrukwekkend en kwetsbaar verhaal met sterke personages”
Francisca den Otter: “Bijzondere vriendschap door een wens tussen een nerd en een tiener”
Marie Maartje: “Ontroerend afscheid bij ongeneeslijke ziekte, vlot geschreven, vol vriendschap, levenslessen”
Patricia: “Een laatste wens zorgt voor bijzondere vriendschappen en mooie momenten”
Maddy23: “Indrukwekkend verhaal over hoop, loslaten, liefde en de kracht van herinneringen”
Silke van Deelen: “Aangrijpend verhaal over terminaal ziek meisje en impact op naasten”
Karolien: “Beklijvend verhaal over ongeneeslijk ziek tienermeisje met bijzondere laatste wens”
Nens_leest: “Een emotioneel maar hoopvol verhaal over ziekte, kracht en verbinding”
Merel: “Een ontroerend verhaal over afscheid, hoop en verbinding”
Blaauwsboekenliefde: “Liefdevolle roman tussen hoop en vrees waarin hoofdpersoon eeuwig voorleeft”
Helma Koot: “Emotievolle roman over liefde en afscheid nemen, hoe moeilijk ook”
CONCLUSIE
Met 1x vijf sterren, 9x vier sterren en 5x 3 sterren werd de leesclub afgesloten met een gemiddelde waardering van 3,7 sterren.
Iedereen bedankt voor de inzet en de levendige discussie die zo nu dan zorgde voor nieuwe inzichten. Wellicht tot een volgende keer.
Helma Koot, leesclubcoördinator