Marieke Scheers Ik vind de schrijfwijze erg prettig en toegankelijk. Haar manier van schrijven is vrij vlot en modern, waardoor het boek makkelijk leest. Wat daar ook aan bijdraagt, is dat ze werkt met relatief korte hoofdstukken. Dat zorgt ervoor dat je steeds “nog even doorleest”, omdat je denkt: nog één hoofdstuk kan wel. Het houdt het tempo hoog en maakt het verhaal dynamisch.
Daarnaast zou ik haar stijl omschrijven als realistisch en dichtbij. Het voelt niet overdreven dramatisch of poëtisch, maar juist alsof je echt even in het leven van de personages zit. De gesprekken zijn geloofwaardig en de gedachten van de personages sluiten goed aan bij hun leeftijd en situatie. Daardoor leef je makkelijker met hen mee.
Wat betreft mooie zinnen: ik heb niet per se één specifieke zin onthouden, maar wel momenten waarop gevoelens heel herkenbaar werden verwoord. Vooral in scènes waarin twijfel of spanning centraal staat, merk je dat in het boek goed onder woorden kan brengen wat er in iemand omgaat. Dat vond ik sterk, omdat het niet geforceerd voelt, maar juist natuurlijk.
Er zijn wel een aantal scènes die mij zijn bijgebleven. Vooral de momenten waarop de spanning tussen Björn en zijn vader duidelijk naar voren komt, vond ik leuk. Je merkt hoeveel druk er op Björn ligt en dat raakte me, omdat je weet dat dit in het echte leven ook vaak voorkomt bij jonge sporters.
Ook de scènes tussen Mette en haar moeder vond ik sterk. Daar zit veel emotie in, maar op een rustige en geloofwaardige manier. Het gaat niet om grote dramatische uitbarstingen, maar juist om kleine momenten waarin je merkt dat er meer speelt onder de oppervlakte. Dat maakt het voor mij juist realistischer en herkenbaarder.
Wat betreft de romantiek tussen Mette en Björn: ik vond deze goed verwerkt in het verhaal. Het voelt niet overdreven of cliché, maar juist logisch binnen de situatie waarin ze zitten. De emoties komen geloofwaardig over, vooral omdat hun relatie niet alleen maar leuk en makkelijk is. Er spelen ook twijfels, onzekerheden en dingen uit het verleden mee, wat het realistischer maakt.
Ik vond het mooi dat hun relatie zich geleidelijk ontwikkelt en dat je als lezer begrijpt waarom ze naar elkaar toe groeien, maar ook waarom het soms ingewikkeld is. Daardoor voelt het niet als een standaard liefdesverhaal, maar meer als iets wat echt zou kunnen gebeuren. Dat past ook goed bij het idee van een “realgood”-verhaal: het is romantisch, maar wel met realistische obstakels en emoties.
